jueves, 23 de agosto de 2018

IR DE BODA




Jesús empieza su ministerio en una boda. En aquella ocasión, gracias a la mirada de una madre, de María, se pudo solventar el problema de quedarse sin vino. Pero más aún, se manifestó, se reveló la identidad y misión de Jesús y creció la fe de sus discípulos.
Hoy, Jesús, para hablarnos del Reino de los cielos nos habla también de una boda. Una parábola, atención!, dirigida a los sumos sacerdotes y ancianos del pueblo. Aquellos que no aceptan entrar en este banquete de bodas, del desposorio de Cristo con el nuevo pueblo de Dios. Todo está preparado, pero el desprecio, las ocupaciones y el maltrato a los mensajeros (los profetas) les echa en cara a éstos no entrar en la dinámica del Reino.

¿Quienes son pues invitados?. Los que están en los cruces de los caminos, los buenos y los malos. Salir a inviar a los que están en búsqueda, a los que van errantes, peregrinos.
Buenos y malos, pero dispuestos a vestir el traje nuevo de la belleza del Reino. Deja el ropaje indigno para aceptar la vestidura de fiesta del encuentro.

Oremos por el encuentro mundial de las familias


Lectura del santo evangelio según san Mateo (22,1-14):

En aquel tiempo, de nuevo tomó Jesús la palabra y habló en parábolas a los sumos sacerdotes y a los ancianos del pueblo: «El reino de los cielos se parece a un rey que celebraba la boda de su hijo. Mandó criados para que avisaran a los convidados a la boda, pero no quisieron ir. Volvió a mandar criados, encargándoles que les dijeran: "Tengo preparado el banquete, he matado terneros y reses cebadas, y todo está a punto. Venid a la boda." Los convidados no hicieron caso; uno se marchó a sus tierras, otro a sus negocios; los demás les echaron mano a los criados y los maltrataron hasta matarlos. El rey montó en cólera, envió sus tropas, que acabaron con aquellos asesinos y prendieron fuego a la ciudad. Luego dijo a sus criados: "La boda está preparada, pero los convidados no se la merecían. Id ahora a los cruces de los caminos, y a todos los que encontréis, convidadlos a la boda." Los criados salieron a los caminos y reunieron a todos los que encontraron, malos y buenos. La sala del banquete se llenó de comensales. Cuando el rey entró a saludar a los comensales, reparó en uno que no llevaba traje de fiesta y le dijo: "Amigo, ¿cómo has entrado aquí sin vestirte de fiesta?" El otro no abrió la boca. Entonces el rey dijo a los camareros: "Atadlo de pies y manos y arrojadlo fuera, a las tinieblas. Allí será el llanto y el rechinar de dientes." Porque muchos son los llamados y pocos los escogidos.»

Virxe María, axúdanosa  vestirnos da roupa de festa da ledicia e da unidade.

Feliz día
Xabier Alonso
23-08-2018





miércoles, 22 de agosto de 2018

PREGÓN DA ROMARÍA DA FRANQUEIRA



A Franqueira anuncia a súa Romaría con un pregón
a cargo da escritora Raquel Castro Martínez

O vindeiro domingo, 26 de agosto, o Santuario cañicense da Nosa Señora da Franqueira, abrirá as súas romarías co pregón a cargo da escritora e profesora Dona Raquel Catro.
Naceu e vive en Alxén, Salvaterra de Miño. Licenciada en Filoloxía Galego-portuguesa e Filoloxía Hispánica, ambas as dúas na USC, traballa como profesora de Lingua galega e literatura no ensino secundario. Dirixe o Grupo de Teatro amador “Ata sempre” de Alxén, Salvaterra de Miño, dende o ano 1999. Dende aquela, escribe obras de teatro tanto para o grupo de adultos coma para o de nenos e nenas, ademais de ser Presidenta da Asociación Teatral de Alxén. Esta Asociación é a encargada de organizar as Xornadas de Teatro de Alxén. Ademais imparte talleres de teatro nos institutos onde traballa, para o alumnado de secundaria, pois considera que o teatro é unha ferramenta fundamental no ensino. Tamén é Vicepresidenta da Asociación Cultural e Folclórica "Os do Eido" de Alxén e Secretaria da Escola de Xadrez de Salvaterra de Miño.
Dentro da colección Pinguela de teatro, de Fervenza, ten publicadas as obras A vendedora de palabras, A meiga e o emperador, A princesa e o labrego e A Carapuchiña pasa da carapucha vermella. No 2016 saíu, na Editorial Galaxia, As terapias da doutora Ledicia coa que tivo Mención de Honra nos Premios Estornela de Teatro Infantil (2014), que convoca a Fundación Xosé Neira Vilas. Esta obra foi finalista na Gala do Libro Galego 2016 na categoría de Teatro. Tamén escribe relato como, por exemplo, Pensamentos (Premio Francisco Fernández del Riego e Un café só (Premio no concurso Igualando a lingua do concello de Cee).
En 2017 publiquou dúas novelas: Nº atómico 74, para público xuvenil (Edicións Fervenza) e Bestiario doméstico, para público infantil (Editorial Galaxia).
O pregón dará comezo ás 6 da tarde no Santuario da Franqueira. Como os poetas e escritores que peregrinaron á Franqueira; Otero Pedrayo, Faustino Rey Romero, Eduardo Blanco Amor; Raquel quere facer unha sentida homenaxe a D. Ramón Cabanillas. O poeta da raza peregrinou en dúas ocasións, recopilando as coplas e o romance do Cristián e o mouro. Isto quedou unha obra imprescindible para coñecer a alma da Romaría da Franqueira que titulou “Romaxes da Franqueira”. O actual auto sacramental que se representa nas romarías e que escenifica a loita dialéctica do cristián e o mouro é obra do poeta cambadés.
Pregón das Romarías da Franqueira
Lugar: Santuario da Nosa Señora da Franqueira
Día: Domingo, 26 de agosto
Hora: 6 da tarde

Para máis información: 609472591/ 986960496/ info@afranqueira.org

COMO UNA REINA




Así es como se le dice a la madre, a la enamorada, a la hija recién nacida, a la mujer anciana y gastada por los años. Y ella, cada una, reina allí donde está.
Hoy, proclamamos con toda la Iglesia, que María es Reina.
Su corona no son brillantes deslumbradores, nada pueden con el resplandor de su fe, la belleza de su ternura, la grandeza de su humildad. Es el mismo Dios, quien pone sobre la mujer nueva, la corona del Reino: la verdad, la justicia, el amor. Tiene en su mano el cetro del gobierno de la ternura. 
Nos alegramos, en ti María, madre, reina.
Feliz día
Xabier Alonso
22-08-2018

martes, 21 de agosto de 2018

PORSE AO SOL



Estamos en tempo de verán. Moitos escollen o lecer de pasarse horas torrando ao sol. As praias, cheíñas de xentes, convértese nunha parrilla humana. Volta e volta, e asar. 
Non me vou referir nesta ocasión a esda escea, senón  no feito de poñerse ao sol, que non vai con segundas dunha certa canción que desgraciadamente segue a resoar nalgúns ambientes que de nostálxicos de anos pasados. Poñerse ao sol, para ver a sombra.
Se me poño de costas ao sol, que vexo proxectar diante de min?. Sombra
Se me poño vendo ao sol, onde queda a miña sombra? As costas.
Pois ven, se lle dou as costas ao sol, ao Señor, perdo a visión real da miña existencia, o que vexo son sombras. O que proxecto sobre min mesmo, son o pecado, as maledicencias, os egoísmos, véxome de xeito indigno e non teño máis futuro que sombras. 
Se poño o meu frente cara a luz do sol, a sombra queda detrás, a luz alumea, quece, dame esperanza, e deixa nun segundo plano aquilo que pertence ás tebras.
Cara onde quero camiñar?
"Deixemos as obras das tebras" "Somos fillos da luz". 
Non esquezamos que a luz de Cristo alumea as tebras deste mundo.

Pasa un bo día
Xabier Alonso
21/08/2018

lunes, 20 de agosto de 2018

DECIR SI O NO AL FUTURO






Como nos agarramos a las cosas. Las riquezas no se miden por la cantidad, sino por lo agarrados que estamos a ellas. Cuantos se dejan atar a cuatro cosas que consideran fundamentales e inviolables de su propiedad. No está en al valor objetivo, sino también en el valor  que le ponemos cada uno, y no me refiero solo a lo afectivo de lo que hemos recibido como regalo de nuestra familia, sino de lo que tiene agarrado el corazón. "Dónde esté tu tesoro allí está tu corazón".
El texto de hoy, conocido como el joven rico, vemos una persona buena, que vive de acuerdo con los mandamientos, que tiene deseos de bien, que representa la búsqueda de plenitud. Puede haber ricos buenos, y los hay. Pero, ante la propuesta de Jesús no se atreve a dar el paso. Vende lo que tienes, dale el dinero a los pobres y sígueme. Sus cálculos debieron ser a la velocidad de la luz. Lo que tengo, pensaría, cuanto cuesta. No. No puedo desprenderme de todo esto que he ganado honradamente. Darlo a los pobres. Que trabajen como yo... Y ante la imposibilidad de decir sí, se vuelve muy triste. O sea que la insatisfacción fue doble, por no ser capaz de dar el paso y el vacío de su vida llena de cosas pero sin garantía de plenitud.
Solo desde el amor se puede dar todo, entregarlo todo, seguir sin reservas.

María, tú lo diste todo, te diste por entero, te nos das totalmente, a nosotros mendigos de misericordia


Del evangelio según S. Mateo
En aquel tiempo, se acercó uno a Jesús y le preguntó: «Maestro, ¿qué tengo que hacer de bueno para obtener la vida eterna?»
Jesús le contestó: «¿Por qué me preguntas qué es bueno? Uno solo es Bueno. Mira, si quieres entrar en la vida, guarda los mandamientos.»
Él le preguntó: «¿Cuáles?»
Jesús le contestó: «No matarás, no cometerás adulterio, no robarás, no darás falso testimonio, honra a tu padre y a tu madre, y ama a tu prójimo como a ti mismo.»
El muchacho le dijo: «Todo eso lo he cumplido. ¿Qué me falta?»
Jesús le contestó: «Si quieres llegar hasta el final, vende lo que tienes, da el dinero a los pobres –así tendrás un tesoro en el cielo– y luego vente conmigo.» 
Al oír esto, el joven se fue triste, porque era rico.

Feliz día de S. Bernardo
Xabier Alonso
20-08-2018




domingo, 19 de agosto de 2018

GUSTAD Y VED QUE BUENO ES EL SEÑOR



Venid, gustad lo bueno, lo verdadero, lo justo. Venid, los  que tenéis hambre y sed. Venid los cansados, los desalentados. Venid los tristes, los que habéis perdido la esperanza. Venid los que encontráis puertas cerradas, corazones endurecidos, miradas desconfiadas. Venid los que estáis buscando, venid, esta casa está abierta. Venid, sentaos en esta mesa, comed el pan y bebed el vino. Esta es la mesa de los hermanos. Aquí nadie es extraño, ni extranjero. 
Las puertas están abiertas, entrad y sentaos para comer el pan de la vida, bebed el vino de la santidad. 
María, tú preparas la mesa de los hijos.

Feliz domingo
Xabier Alonso

jueves, 16 de agosto de 2018

SAN ROQUE




Hoxe imos celebrar xuntos este día de San Roque. É un dos santos máis populares e no que se recoñecen dous aspectos importantes da nosa fe cristiá: peregrino e home de misericordia. 
Andou camiños e corredoiras percorrendo lugares significativos da cristiandade, así se lle representa, como peregino a Compostela. Que necesitamos para o camiño?, nada, poñernos a andar. E ás veces sen máis pretensión que chegar ao destiño, non o que nós queiramos, senón o que o Señor nos dispón. O peregrino percorre os vieiros sen máis que ir dando cada día un paso máis, sen máis carga que a que leva no interior, que paseniñamente vai deixando á beira do camiño. Parar se estás canso, beber cando tes sede, comer cando tes fame, escoitar condo falan, calar cando quer escoitar, falar cando tes algo que dicir. Sorrir para non chorar, chrar cando non podes rir, chorar da risa, rirse dun mesmo. Ollar ao ceo para contar estrelas que maracn camiño nas tebras do andar, ollar ao sol que quece no camiñar, sen poder pisar a sombra que nunca nos abandonará. Loitar cun mesmo para non desesperar. Loitar para non quedar, loitar para esperar. Peregrino, fai camiñpo, non deixes de andar.
O segundo aspecto é que San Roque soubo amar misericordiosamente. Unha faceta máis de sobra propia da nosa ollada cristiá. Achegouse aos apestados, aos desterrados e maltratados, non so pola enfermidade, senón tamén pola sociedade. Curar as feridas, sandar os corazóns, consolar ao triste é presenza do Señor. No rostro do pobre está o crucificado, cargar co doente é amar ao Resucitado.

feliz día de San Roque
Xabier Alonso
16-08-2018