TRINIDAD. Si digo Dios

 

TRINIDAD. Si digo Dios

¡Que atrevidos! Hablamos de Dios cuando, muchos posiblemente, pocas veces hablan con Dios. Sentenciamos a muerte al dios que nos estorba, al que indigno de este nombre, y salvamos al que consideramos más adecuado a nuestros planteamientos. Consideramos a nuestro dios como centro, mientras no estorbe, lo convertimos en manual de leyes y comportamientos morales, pero si podemos nos escabullimos sin dar más explicaciones. DIOS, cuatro letras que son deseo de paz y en algunos justificación para una guerra. Cuanto hablamos de Dios y que poco le escuchamos.

Hoy, celebración de la Santa y Eterna Trinidad, solo enunciaré que me supone intentar adentrarme en el inmenso océano al que denominamos Dios.

Porque si digo Dios es comunidad, unidad en la diversidad, comunión en la pluralidad, tres en una unidad. Y esto resuena en un mundo dividido, a dejarnos transformar en la comunión cuando se potencia el individualismo, Dios es comunidad.

Si digo Dios es apertura, salir de uno al encuentro del otro, es alteridad, encuentro, es mirada abierta, es hacer camino juntos, dejarse interpelar por el otro. En una realidad que nos encierra en nosotros mismos, Dios es encuentro.

Si digo Dios es disponibilidad, servicio, entrega, donación, ofrenda, redención por el que se condena, liberación del que vive derrotado. En un mundo que potencia la competitividad, Dios es sacrificio por el último, mesa compartida y pan caliente.

Si digo Dios es silencio y palabra, contemplación y mirada, mensaje y verdad, testimonio y alianza. En un mundo sobrepasado por la mentira, Dios es la verdad.

Si digo Dios es vida, creación y armonía, pequeñez y magnitud, serenidad y paz. En mundo golpeado cada día por la muerte y la violencia gratuitas e injustas, Dios es paz.

Si digo Dios es mirada abierta, horizonte en avance, cambio y transformación, protagonismo y futuro. En un mundo cansado, Dios es esperanza.

Si digo Dios es altura y profundidad, anchura y abrazo, ternura y calor, mirada y sonrisa, lágrima y consuelo. En un mundo de sentidos y sentimientos volátiles, Dios es amor.

Si digo Dios digo Padre, Madre, Hermanos y Hermanas. Si digo Dios soy un atrevido.

ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

 
ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

Como antesala deste día tan especial e de tanta trascendencia, quero compartir convosco unha reflexión que arraque desde a intimidade do corazón e teña unha ollada máis ampla e universal.

1. Un día que se vai enchendo de encontros e sorrisos. Ao amencer do luns de Pentecostés o día vai abrindo co clarexar do sol que rompe as tebras. Pouco a pouco a luz vai deixando traslucir a silueta dos montes. E o son do cantar dos paxariños vaixe mezclando, como un compás de retorno xordo, cos estouridos dos foguetes que se van escoitando ao lonxe. Unha sinfonía de música que abre camiño ao que vai acontecer durante toda a xornada. Os saúdos son cada vez máis seguidos e cómplices. ¡Xa estamos aquí! ¡Xa chegamos! Ben sabemos todos que ninguén se vai da Franqueira, pois o noso corazón sempre queda amarrado ao corazón desta Nai.

2. Un día de ser pobo, comunidade, parroquia, Igrexa. Cando fan a entreda no recinto coas imaxes, verdor da montaña queda marcado como nunha paleta de pintor, os coloridos das comitivas. Relocen as coroas das santas, mézclanse as fermnosas flores que engalanan as imaxes, as vestimentas dos peregrinos, os sons das gaitas, e nunha reverencia de respecto abrázanse para ser acollidos. Unha Igrexa no medio da creación, aberta de par en par, portas que non pechan para que entren todos. Un templo que ten por teito o ceo e como pavimento a terra. E todos coa ollada posta en María, ergueita, monumental, esperando polos seus fillos e fillas. Neste día na Igrexa universal celebramos a María Nai da Igrexa.

3.- Eucaristía e ofrenda. No centro do día, ás 12 da mañá, o momento fonte e cumio. Fonte da Eucaristía na que nos alimentamos da Palabra e da Eucaristía, fonte viva na que saciamos a sede do camiño da vida. E facémonos ofrenda. Os froitos, o traballo, o labor, a historia e a vida das nosas parroquias, tan pequenas e cargadas de desexos de saír adiante, de mirar cara ao futuro, de deixarse conducir e fortalecer polo Espírito. 

4.- Facer camiño xuntos na procesión. E descendemos ao santuario en longa e calmada procesión. Imos ao lugar onde está a nosa orixe. Onde os antigos monxes fixeron desta advocación un lugar universal. Nosa Señora espera por todos dentro do seu fogar. Entramos no templo antigo como resposta á chamada das nosas raíces. Resoan no interio, cando chega a despedida que os nosos corazóns quedan enchoupados nas bágoas do adeus.

5.- Neste día o papa León fai pública a súa primeira encíclica "Magnífica humanitas" sobre a custodia da persoa humana nestes tempos de Intelixencia Artificial. Que gran noticia para todos e que gran día para que o noso pastor universal a faga pública. 

6.- Unha menxase de paz. Neste ano somos convidados a facer camiños de paz con María nestes tempos de guerras e desigualdades. Temos unha lembranza moi especial coa Igrexa Nai de Xerusalén, por esta razón a colecta da Misa das 12 será enviada a Cáritas Xerusalén.

Boa Romaría a todos e todas. 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito

 NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito

Hoxe, Domingo de Pentecostés, a sala está preparada, o fogar da nosa Nai disposta, todos somos convidados. Ela reúnenos en pregaria. Mañá é o día grande do noso santuario da Franqueira. E o lume do Espírito acende en nós os rescoldos dunha fe ás veces medio adormecida, dun ilusión esvaecida, ou dunha esperanza confrontada e debilitada. Ven o Espírito e sopra o alento vital que nos convida a renovar en nós a forza de sabernos membros dun pobo, de recoñecernos na fraternidade e de abrazarnos nunha cadea de paz que berre a todos que somos mensaxeiros do amor.

Neste final do camiño poño como imaxe esta foto de hai corenta anos. Fíxate, un home xa maior porta a cruz que fai as cortesías ou reverencias, e noutro lado, un home máis novo. É a transmisión da fe nun saúdo co signo da nosa salvación, é o relevo natural dun acontecemento vital, é a entrega do testemuño dunha xeración a outra. E mirando, xentes que observan, algúns sonrín, pero están espectantes, porque recoñecen neste sinxelo signo a presenza de dous pobos que se unen no nome do Señor.

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 8. O camiño xa está feito

 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 8. O camiño xa está feito   

Xa estamos a rematar esta novena. Os romeiros da Franqueira dedican esta fin de semana a ultimar os detalles. As parroquias vanse dispondo, as imaxes xa van sendo engalanadas e os corazóns está cheos de desexos. Os camiños que fixeron os nosos maiores están a esperar as pegadas dos peregrinos. Cada un vai facendo o camiño conforme as súas posibilidades. Ninguén o fai so, todos nos sentimos membros dunha comunidade herdeira dun tesouro ao que lle damos o pegada deste novos tempos. Xurden en todos lembranzas dos anos pasados, inquedanzas de tempos antergos que queremos renovar co silencio, coa pregaria e co canto agradecido.

O camiño está feito de séculos, mais o camiño non é un adorno, é un espazo de paso, de encontro, de vivencias, de diálogo, de confraternidade, de mirar cara adiante. Sairt para chegar, chegar para volver. Voltar renovamos e fortalecidos a pesares do cansanzo.

Nesta mañá viñeron os membros da parroquia de Barcia de Mera a celebrar a Eucaristía. Durante estes días estiveron a facer xuntos a novena na súa parroquia como signo de comuñón fraterna e de preparación espititual. Fermos iniciativa. Hoxe pomos neste comentario a foto da ofrenda daquel lonxano maio de 1980 no que realizaron a anterior ofrenda. Grazas a todos por este esforzo.

Animo, unha vez máis, a que ao saír dos fogares recoñezamos apresenza de María que fai camiño connosco. Ela, saíu depresa camiño da montaña a servir a súa curmá Isabel, provocando o canto loado e de bendición. Cantemos con María as grandezas do Señor

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 7 Don do temor de Deus.

 NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 7 Don do temor de Deus.

Nas fraxilidads é onde se nos manifesta a grandeza do amor. Non teñamos medo ao mundo, di ao Señor, senón que confiemos como un neno no colo da súa nai. A sementeira de dons, dos agasallos do Espírito, que recibimos inclúe o que cahma o Temor de Deus. Non é que lle teñamos medo, senón o sorprendidos que nos atopamos ante a inmensidade do seu amor. É esa experiencia contemplativa que nos agarima no noso corazón, pacifica a nosa mente, impulsa un alento de vitalidade que nos fai superar as dificultades. Sentirse pequeno, pois dos pequeniños é o Reino; facerse humilde, pois a grandeza nos fai mirar máis alto; acollerse na incapacidade, pois somos limitados. É a grandeza de Deus que nos desborda por todas partes.

María contempla, acolle o misterio, gústao, e fai que a vida se converta nun canto de loanza continuo.

Seguindo a tradición a parroquia de Mondariz balneario peregina neste venres a preparar o seu camiño coa xente maior e os enfermos. Por esta razón pomos unha foto dos anos 70 do pasado século

NOVENA DA FRANQUEIRA: Dia 6. don de piedade

 

NOVENA DA FRANQUEIRA: Dia 6. don de piedade

Hai verbas que poden ter un doble sentido, positivo ou peiorativo. Cando se fala de "beatas" referídose a persoas cunha vivencia fonda de fe, incluso o termo beata son mulleres que reciben o recoñecemento da beatificación por parte da Igrexa por unha vida santa. Pero, cantas veces temos escoitados declarar de forma despectiva a unhas mulleres ou homes como "beatas" porque van a Misa ou rezan o Rosario, ou participan na Igrexa cun compromiso firme. Son os que lles declaran santurróns.

Pero beata significa tamén feliz, benaventurada. Así decían os clásicos "de Beata Virgine María", da benaventurada, feliz, ditosa... veño a traer este termo pois neste día pedimos o don da piedade. É experimentar en cada momento a presenza do Señor, vivir en presenza, en diálogo íntimo, en oración continua convertendo a vida en loanza, bendición, acción de grazas. 

Na foto de hoxe quixen por un nutrido grupo de seminaristas nun encontro dos anos 50. Todos dispostos nun ensaio na Franqueira para participar dos cultos á Nosa Señora. Hoxe rezamos polas vocacións. Que a Nosa Señora axude á mocidade a vivir en Espírito e Verdade para adquirir o discernimento e decidirse nunha resposta positiva á chamada do Señor.

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 5. don de ciencia

 NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 5. don de ciencia

É necesario un bo exercicio de ir avanzando nas entrañas da vida para comprender o porque das cousas. a ciencia, don que pedimos hoxe ao señor, non é so ese ir investigando, senón, saber cal é o movemento interno da existencia. 

As pascuillas é unha Romaría que celebramos na fin do ciclo pascual. Pedimos por medio da Virxe María, a bendición da nosa sementeira. Coñecer os ciclos das estacións, cada un dos momentos nos que se establecen os traballos, responde a unha "aceptación" do deseño realizado por Deus. El é o creador, e a creación e a harmonía na que cada tempo, cada momento ten o seu sentido. O pecado é desorde, alterar o que Deus estableceu. Ás veces vemos como a humanidade foi provocando na súa ansia de posesión e de poder, facer un desorde que provoca as lesións da creación; contaminación e, aínda máis as consecuencias que conleva. A ciencia debe achegarnos non so ao coñecemento, senón ao respecto inerno do que Deus nos foi regalando, Non somos donos, senón que, vivimos de aluguer e debemos coidar da casa común que nos foi dada

Os froitos que presentamos son imaxe dun labor cotiá, dunha tarefa comunitaria, dun agradecemento desde o asombro e a gratuidade.

María recibe as nosas ofrendas para facernos partícipes da mesa compartida na caridade. Neste día, asemade, imos pedir pola paz no mundo. 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 4. O don do consello

 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 4. O don do consello

Consejos tengo y para mi no tengo, di un refrán moi aleccionador. O don que hoxe pedimos que nos renove o Espírito é a capacidade de saber decidir conforme á vontade de Deus. Don, a gasallo, semente que dará froito na constancia de poder elaborar un camiño que se vai facendo en nóa. O consello axuda a ser decididos na opción fundamental. Hoxe asistimos a unha carreira de decisións impulsivas que fan cambiar de forma continua as decisións. Así como non hai tantos anos desde a infancia e adolescencia poderiamos pensar que unha persoa ía forxando a súa vocacioón, hoxe vanse alongando os tempos e facendo que as opcións sexan na edade adulta.

María configurou a súa vida desde unha opción decisiva do si a Deus. A resposta a ser a Nai do Mesías Señor, é a manifestación dunha vida configurada desde un deixarse aconsellar polo Espírito. Dicir si  é configurar toda a súa vida ao servizo da maternidade que se fai extensiva no tempo desde que participa da resurrección pola Ascensión aos ceos. 

María, Nai do Bo Consello, Nai da Palabra que nos axuda a discernir, roga por nós

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 3: don do Entendemento

 NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 3: don do Entendemento

Ti enténdesme? Escoitamos moi tas ocasións. Eu prefiro que se diga, Expliqueime?.
Non é o mesmo que te entendan a que te fagas entender. Creo que Deus é moi claro na súa palabra, unha e outra vez nos di que nos ama, non so de palabra segón cos feitos. Ás veces precisamos do don do entendemento para adentrarnos no pensamento e no corazón no íntimo do mesmo Deus. Mais ainda, reveloiu, sacou á luz do noso coñecemento, na linguaxe que comprendéramos o inalcanzable do seu mesmo ser.

O Espírito Santo derrama sobre nós o don do entendemento, do que é ben exemplo a mesma Virxe María. Ela coñecía ben a tradición do seu pobo, leía a Escritura e oraba cada día, proclama cos pobres as marabillas do amor de Deus e sábese ditosa, benaventurada na súa humildade. De feito, vai traballando no seu intenrior intentando comprender, ir mentendo viva a chama da novedosa presenza do Señor.

Deus fálanos tamén estes días no canto de bendición na que cada un dos romeiros canta as grandezas do Señor. 

NOVENA DA FRANQUIERA. Día 2 Fortaleza

 

NOVENA DA FRANQUIERA. Día 2 Fortaleza

Xa estamos metidos de cheo en ambiente romeiro. As campás e as bombas anunciban onte á tarde o día de comezo. Xa a Nosa señora está no seu trono, o carro de labranza, xa os días son conversas de como imos vivir o luns. Xa as parroquias ven preparando a súa feligresía. Onte lembramos que o don da sabedoría nos achega ao misterio de Deus a través da contemplación do misterio da vida e das persoas. Hox, concorde na oración, isto é, cun so corazón, manifestamos que na nosa debilidade o Espírito derrama en nós a fortaleza. 

O Espírito nos configura en Cristo para que os medos non entren a vivir no fogar do noso corazón. A fortaleza , como agasallo do Espírito, derrota a acedia e a mediocridade que en tantas ocasións nos invade o corazón.

María cultivou cada día este don mantendo vivo no traballo de cada día a oración no diálogo entrañable con Deus. Así poido menterse firme onda a cruz e recibir do seu Fillo ser a muller forte que coida aos fillos que viven o misterio da dor e do sufrimento. A Nai forte que está ao carón das cruces dos seus fillos.

Celebremos con gozo este día da Ascensión do Señor que nos envía a sermos mensaxeiros do Evanxeo coa forza da súa palabra

 

NOVENA DE A FRANQUEIRA Dia 1. Unánimes en la oración

 NOVENA DE A FRANQUEIRA Dia 1. Unánimes en la oración

Todos ellos perseveraban unánimes en la oración, junto con algunas mujeres y María, la madre de Jesús, y con sus hermanos. Hch 1,14

A lo largo de estos días iremos haciendo realidad esta experiencia fundante de Pentecostés. María ocupa el centro de la escena. Une en oración no solo a los apóstoles, sino a los que están a la espera del Espíritu. María transmite la materna vinculación que no se detiene ante las contrariedades. Su mirada traspasa los corazones y convierte un espacio cerrado en una oportunidad de encuentro. Ella que había aceptado en silencio parir a su Hijo en la miseria de un establo convirtiéndolo en un hogar abierto a los pobres junto al que se hace pobre, ahora, en el Cenáculo, hace que la pobreza y la fragilidad de los corazones sean hogar de encuentro con el Espíritu para una familia universal que está llamada a hablar el lenguaje de la Caridad Fraterna.

Estos nueve días de oración que iniciamos esta tarde en el Santuario de A Franqueira son la respuesta a la invitación de María a estar unánimes en la oración. Hoy nos vamos a fijar en esa expresión: unánimes. Esta palabra procede de una sola alma. No es por lo tanto el que tengamos un mismo deseo, una misma intención, sino que respiramos (ánima, aliento, vida) al mismo compás, respiramos para tomar fuerzas y seguir adelante. 

Este primer día de la novena pedimos al Señor que derrame sobre nosotros el don de la sabiduría para tener una mirada divina de la realidad, descubrir el alma de los acontecimientos, de la propia historia, discernir un mensaje de amor que lo llena todo. 

VIRXE DA FRANQUEIRA, TRONO DE LA SABIDURÍA

LAS DESPEDIDAS NO SON FÁCILES

 LAS DESPEDIDAS NO SON FÁCILES

Vivimos muy pendientes de la imagen que proyectamos, los comentarios que se generan en torno a nuestra vida. Hay quien vive pendiente de los "me gusta". Competidores de botoncito que esperan una recompensa final. Pero la realidad es que así como se esfuman en pocas horas noticias que estaban en boca de todos, así se borrará la memoria, por muy sentida que sea la despedida. Muchos dicen "permanecerás vivo mientras estés en nuestro recuerdo". Pues poco duramos algunos. Los hay que les podría obsesionar como quedará su memoria en la historia, los hay que marcarán un antes y un después por lo mal que lo han hecho o por el daño que han provocado. Pero, no os preocupéis, que todos tendremos una plaquita en la sepultura con epitafios más o menos entrañables.

Jesús, al despedirse, como veremos a lo largo de estos días finales del tiempo pascual, lo hace a un grupo de rudos discípulos de dura mollera con el deseo de que conozcan el plan de salvación que realiza el Padre. No da una clave de acción al estilo de estrategias políticas o militares. Sitúa a cada uno frente a frente a su conciencia desvelando el misterio del corazón y descubriendo la llamada universal al amor, a la justicia, a la belleza, a la verdad. Ser comunidad comienza por abrir a cada uno a la Comunidad de Amor qu4e es Dios mismo. 

La llamada de Jesús es la transformación del corazón de cada uno, la invitación a la comunión en el amor, y se pone como signo del deseo de Dios que derramar su Espíritu, que con sus dones, pueda capacitar a esta obra inmensa. Es tiempo de ser, ser uno en el Padre por Jesús. Es tiempo de ser uno en el amor. Es tiempo de superar juntos miedos e incertidumbres. Es tiempo de orar, gustar en el corazón, pasar por las entrañas cada palabra de amor que nos dedica el Señor. Es tiempo de respirar el aire nuevo que se cuela por las rendijas de muestro corazón sellado y provocar que de un golpe se abra a un horizonte que no se agota. Es tiempo de ser construidos en la roca firme.

Las despedidas no son fáciles, y Jesús lo hace del un corazón que navega en el mar infinito del amor.

YO SOY

 YO SOY

Somos muy dados a definirnos desde lo que hacemos, el cargo o responsabilidad que ostentamos, la opinión de lo que pensamos. Nos vemos muy valorados, para bien o mal, según la opinión de los demás. Vivimos bajo la presión de que lugar ocupamos en el mundo, las opciones, tantas veces cambiantes y maleables, las decisiones que se van desinflando con el paso del tiempo.

Hoy, Jesús, en el diálogo que mantiene con sus apóstoles pronuncia un nuevo YO SOY. Como en otras ocasiones, el evangelio de Juan no da puntada sin hilo. Esta afirmación recoge la tradición secular en que el YO SOY solo lo puede decir Dios mismo. No se encierra en un tiempo, pues es yo he sido, soy y seré. Como reza en la carta a los hebreos Cristo ayer, hoy y siempre.

El YO SOY está enmarcado en que es él el único que nos capacita para conocer al Padre, vivir en el Padre y hacer las cosas del Padre. Como? Pues él es CAMINO, VERDAD Y VIDA. No es un camino más, ni una verdad a medias ni la vida acotada. Camino en el que recorremos nuestra fe, verdad que nos desvela el misterio de Dios y del Hombre, vida que se abre a la eternidad.

el Yo Soy de Jesús es abierto, se hace entrega, se descubre su identidad en que es al servicio de todos, no es una identidad egoísta, cerrada en i misma. Yo soy se convierte en paradigma de que se desvela, se manifiesta en lo que provoca, activa, transforma, cambia en nosotros. Dios es amor y se revela, y crece en nosotros al ser aceptado. De la misma forma, la identidad divina de Cristo la vamos identificando en cuanto nosotros nos hacemos partícipes de la invitación que nos hace de pertenecerle: hacernos en él camino, conocer nuestra realidad en su verdad, reconocer lo vital en su vida. 

Y tú, y yo, somos hijos en el Hijo, hermanos y hermanas, peregrinos, hombres y mujeres de esperanza, confiados en la meta final de nuestra existencia, fortalecidos en el amor que no desaparece.

Ya no somos lo que hacemos, somos y gracias a ser en Cristo hacemos las obras del amor del Padre, la presencia de su Reino.

Feliz domingo