domingo, 5 de julio de 2026

YUGOS

 


YUGOS 

El que habría de entrar en la ciudad santa de Jerusalén montado en un borrico, humilde y sencillo, es el que abre caminos de esplendor y alegría. Triunfa el amor que nace de la sencillez del corazón que destierra orgullo y vanidad, y así, el que carga con la dura tarea de salvarnos se convierte en bálsamo de ternura que fortalece el trabajo de cada día. Venid a mi los cansado y agobiados. La invitación de Jesús nos recuerda el camino que debemos realizar abandonando todo pésimo pensamiento o afecto que nos aleja de la verdad. Cansado y agobiados. Dos realidades que fluyen como agua por acequia en el corazón de las personas de hoy. Cansancio de estar en múltiples tareas, dispersos y sin horizontes, agobiados por la autoexigencia que nos imponemos. Nos cansamos  y agobiamos pero vivimos en la indecisión de no saber por donde conducirnos. Y el camino no es la autoreferencialidad de nuestras cosas, nuestros éxitos y victorias, sino el el camino es el corazón de Jesús. Venid a mi, y aprended que soy manso y humilde de corazón. Cargad con mi yugo

Hay que subyuga, somete, obliga, impone un yugo de dureza y pesadez. El yugo legislativo que se convierte en puñal de veneno que penetra de forma violenta el interior y destruye la libertad. El yugo que nos ofrece el Señor es suyo, es él quien carga el peso de la realidad dura y compleja de haciendo posible que seguir al Señor sea abrazar con él la cruz de liberación. Sabemos que hay pesos que no podemos evitar, desde el trabajo duro, la lucha por la supervivencia, la superación de las propias limitaciones, pero la cruz del amor convierte al que lleva nuestro peso en camino de santidad. El trabajo es pesado, pero se convierte en camino de santificación; el compromiso por el bien común es complicado, pero se convierte en presencia del Reino; la paz es una quimera complicada, pero es el camino de la justica y de la fraternidad; la comunión y la reconciliación son dolorosas, pero es en la cruz donde se forja la libertad. Pensemos en que la mirada del amor, de la humildad y de la sencillez lo transforma todo.

Lembra que a nosa Virxe da Franqueira leva as cangas do seu carro posta como chamada a que saibamos levar no noso corazón a súa presenza de Nai de bondade e de misreicordia.

Feliz domingo

domingo, 28 de junio de 2026

MEDIR EL AMOR


MEDIR EL AMOR

Cuantas veces le has preguntado a los niños ¿cuanto quieres a mamá? o la terrible ¿a quien quieres más? no resulta fácil tener un amómetro, hasta donde llegaría el nivel máximo de amor. Hoy Jesús no nos llama a un amor de descarte, ni una decisión excluyente, como vemos tantas veces en la sociedad. ¿Es posible amar a todos? La invitación es centrar el amor esencial y primero en la fuente del verdadero amor. Reconociendo quien nos ama primero, Dios, entonces podremos descubrir como llenarlo todo de la hermosa fragancia de un amor continuamente renovado. 

Amar al Señor se convierte en abrazar la cruz para dar vida, entregarse en el Misterio redentor para descargar a los demás del peso insoportable que les provoca el desamor. Pasaremos entonces del amómetro a un caritómetro. Vivir la caridad es abrir puertas de acogida, ya no amor solo a los que me aman, ni a los que debería amar, el que viene es una llamada de Dios, presencia del señor para que el corazón, el hogar, la vida, se convierta en espacio de hospitalidad.

Somos comunidad de hombres y mujeres de sangre de hospitalidad que corre por nuestras venas. Vivir con las puertas del corazón cerradas es muy triste. 

hoy a las 13 horas en la Catedral de Tui Misa de acción de gracias por la visita de la Virgen de Franqueira a la catedral

feliz domingo


domingo, 21 de junio de 2026

A FRANQUEIRA EN TUI Nesta casa xa estamos todos. Xa temos a Nai na casa

 

A FRANQUEIRA EN TUI

Nesta casa xa estamos todos. Xa temos a Nai na casa (D Antonio Valín na homilía)

Este sábado foi un día moi especial para a nosa Dicoese. A Virxe da Franqueira visita a nosa catedral de Tui e estará a lí durante toda a semana. 

Polo paseo da Corredoira foi saudada polos que se achegaron a recibila, presidos polo Sr, Bispo e o Cabido catedral, así como  o clero tudense. Acompañados ao son das gaitas fixo o camiño con paradas orantes na escoita de reflexións e cantos. No seminario, na Porta da Pía e na Entrada da Catedral. Entrou cos sons do Himno do Antigo Reino con gaitas e órgano.

O texo do evanxeo lembrou que ao pe da cruz estaban a Nai e o discípulo xunto ás mulleres. Con María, estamos nós os discípulos, para recibir de Cristo a tarefa de sermos un corpo na comuñón de amor.

O Sr. Bispo na Eucaristía lembrou que a Igrexa Catedral é o fogar de todos, e agora coa Virxe da Franqueira nela, estamos xa todos na casa. Casa de portas abertas para saír ao encontro e para que poidan entrar os que o desexen.

Na fin da celebración fomos venerar as reliquias de S Telmo e rezar a oración do xubileo catedralicio

De luns a sábado

10,30 Rosario e Misa

Venres ás 7 da tarde Conferencia na rúa Camilo José Cela a cargo de D Angel carnicero

Domingo ás 13h Misa de despedida

sábado, 20 de junio de 2026

NON TEÑADES MEDO

 


NON TEÑADES MEDO

Despois de que Xesús ten enviado o domingo pasado aos apóstolos a anunciar a Boa Nova, sandar. liberar, resucitar... abrir camiños de esperanza, facer presente o Reino, hoxe transmítenos unha mesaxe de confianza "non teñades medo". As ameazas de querer vivir a fidelidade á fe e ser unha mostra do amor de Deus deixándose facer por el, veñen de dúas direccións: externas e internas. O profeta, se é fiel ao Señor, sempre intenterán calalo, como lles pasaba aos da Antiga Alianza e lle pasou a Xesús. Porque o ben deixa ao descuberto as maldades e incoherencia de moitos, tamén as de un mesmo, pois o camiño do ben esixe humildade e paciencia con un mesmo. Externas ameazas que non aceptan as benaventuranzas, nin a fraternidade, nin o reparto xusto dos bens. Elixir o camiño da caridade é arriscado.

As ameazas internas desgastan o corazón, atenazan a esperanza, limitan a creatividade, pois os medos son como o vértigo que se sente nunha estrada que ten ao lado un barranco. Xesús une estas dúas vías e alértanos:

Non teñades medo a ser pregoeiros da verdade. Estamos sempre en búsqueda e non debemos cesar en afondar cada día nese inmenso océano da verdade que nos esixe coherencia e fai posible o esqueleto dunha edificación que se mantén en pe e acolle a todos como nun fogar.

Non teñades medo a quen quere arrebatar a vida. Deus permanece fiel ao carón do débil, libérao das súas cuitas e lévao polos camiños do ben.

Non teñades medo ao que poñen prezo á dignidade da persoa e os venden polo beneficio económico a costa da liberdade e facéndoo dos débiles moeda de cambio. O valor da persoa humana, da súa dignidade está na entraña do mesmo Deus.

Non teñades medo. Pero ponte na pel dos que son victimas, dos que lles quitan a vida, dos que lles negan a verdade, dos que lles mercadean coa dignidade, dos que lles arrebatan a esperanza. Con eles, neles está o Señor.  


miércoles, 17 de junio de 2026

PASODOBLE De Romaxe a Franqueira

 

PASODOBLE De Romaxe a Franqueira

Xa temos comentado nalgunha ocasión o agasallo que supón que a nosa Romaría da Franqueira ten unha composición propia de pasodobre do ilustre compositor R. Groba.

Nesta ocasión traio o tema porque acabamos de adquirir un exemplar do disco en vinilo que foi grabado por primiera vez. É unhas grabación do ano 1960. Unha peza de museo que gradaremo como ouro en paño.

Para que disfrutedes da música vos poño un enlace en youtube. Vale a pena. 

video do pasodobre De Romaxe a Franqueira





sábado, 13 de junio de 2026

ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

 


ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

Como unha familia que se doe no sufrimento dos seus membros, o Señor, envía a cada un, como o fixo cos apóstolos, a sermos pregoeiros da Boa Nova. Xurde este imperativo das entrañas de misericordia e da mirada fonda do Señor. No evanxeo deste domingo vemos, como Xesús, se doe e sinte compaixón por toda a xente, perdida e derreada como ovellas sen pastor. Unha radiografía do cansanzo no que nos movemos na actualidade. ¿Quen pode darnos unha palabra de alento que nos ilusione? E Xesús chama, en primeiro lugar á oración. Encoméndalle ao Pai que envíe xornaleiros ao extenso campo do mundo. Chamando polos apóstolos, dálles a responsabilidade de anunciar, sanar, resucitar, limpar... unha tarefa desbordante, que necesita da forza e o impulso do Espírito. 

Hoxe, somos quen de sermos enviados a dar unha verba de esperanza, de aliviar a dor, de sandar feridas profundas, de limpar corazóns danados e lixados polo pecado, de liberar das ataduras do mal, de devolver a vida onde esmoreceu.

A presenza da Igrexa de Xesús é facerse cun corazón humano, nai entrañable, amiga nas relacións, vínculo de alianza, hospital de campaña, tenda aberta para a hospitalidade, mesa fraterna para recuperar forzas, compañeira na peregrinación da vida.

Somos Igrexa dos apóstolos, cimentada na fraxilidade do Deus encarnado e presente, que devolve a dignidade a un mundo golpeado.

Creo que relendo os discursos e homilías do papa León poderemos atopar verbas máis acertadas que as miñas para vivirmos todo isto.

Os santuarios son espazos sagrados onde se manifesta no día a día esta realidade do Espírito

Feliz domingo

jueves, 11 de junio de 2026

970 AÑOS. A Franqueira, esto sí que tiene historia

 


970 AÑOS. A Franqueira, esto sí que tiene historia

Este mes, en concreto el 9 de junio, se cumplen los 970 años del primer documento registrado, en concreto recogido por el P Jerónimo Ávalos, monje benedictino de San Martín Pinario en que recopila distintos manuscritos referentes a la historia de los monasterios. 

Este, fechado el 9 de junio de 1056, recoge el reconocimiento del Rey Fernando I de León de un monasterio fundado en las montañas in ipsa villa francaria. Unos orígenes que se reconocen en la vida de santidad de unos hombres que buscan la paz y la armonía en la soledad de la naturaleza más agreste. 

El monasterio de A Franqueira hunde sus raíces más antiguas en San Martín de Dumio, en plena expansión monacal y evangelizadora en el reino de los suevos. Una vitalidad silenciosa que penetra y transforma la sociedad posromana y que estaba encontrando una nueva ruta que orientara no solo en lo político, económico y social, sino que recuperase a través de la fe el camino de la verdad tan deseada en el corazón de las personas de todos los tiempos.

Hoy sigue siendo actual que en este lugar, marcado por la presencia de la Madre de Dios, siga llamando a cada uno a realizar la peregrinación de la santidad comenzada en el bautismo. Igual que aquellos varones santos contemplemos en el silencio la voz de Dios.

Trascribimos el texto del Rey Fernando y su traducción. 

in monasterio francaria territorio sci martini cacumine montis vilicorum quod viri in sancta vita degentes fundaverunt et allii post multa per se restauraverum in melius infra terminos anticos. Ego Ferdenandus rex et sancia regia... testo atque confirmo ipsi monastrio supradicto homines qui in ipsa villa francaria sunt habitantes vel ipsi monasterio usu ingenitatis srvientes... facta scriptura testamentis Vº idus iuni, era CIª post peracta millesima.

En el monasterio de Franqueira, en el territorio de San Martín, en la cima de la montaña, hombres que vivían una vida santa fundaron y otros posteriormente restauraron para sí mismos para mejor dentro de los antiguos límites. Yo, el rey Fernando y la sanción real... doy testimonio y confirmo al mencionado monasterio a los hombres que viven en la misma villa de Franqueira o sirven al monasterio por medios naturales... testamentos escritos hechos el día 5 de junio del año 110 después de la finalización del milenio. El cómputo de fecha es el 9 de junio de 1056.

 

lunes, 8 de junio de 2026

A FRANQUEIRA Un programa da TVGA e un artículo na Prensa

 


A FRANQUEIRA

Un programa da TVGA e un artículo na Prensa

Non deixamos de vernos sorprender polo que provoca a presenza da Virxe da Franqueira. Nesta ocasión comparto convosco un programa emitido na Televisión de Galicia o pasado domingo na franxa matutina. O progrgama relixioso que habiltualmente se emite ás 9,45 foi adiantado pola visita do Papa. Para que o poidades disfrutar aquí vos envío o enlace. Vale a pena escoitar as testemuñas da Romaría e da devoción á nosa Virxe da Franqueira. Graciñas

https://www.agalega.gal/videos/detail/372003-polo-caminho-da-fe-07-06-2026

O xornal La Razón publicou tamén un artículo dedicado ao Santuario. 

https://www.larazon.es/galicia/misterioso-santuario-gallego-que-llegan-miles-personas-buscando-curacion-hace-siglos_202606066a21ed3444a9ef6825f07177.html

moitas grazas





domingo, 7 de junio de 2026

ALZA LA MIRADA . MIS OJOS EN JESÚS

 


ALZA LA MIRADA
MIS OJOS EN JESÚS

Si el Señor es el centro de nuestras miradas, el amor lo llenará todo, inundando nuestro ser más íntimo de deseos de amar. ELEGIR AMAR, como respuesta al amor primero que derrota en nosotros todo mal, destierra toda iniquidad, despeja toda duda, disipa toda tiniebla, ilumina toda oscuridad.

"Alza la mirada", "Elige amar, elige comunidad". Dos lemas que confluyen este domingo. El primero pertenece a la visita del papa, el segundo a la campaña de Cáritas de este día de Corpus. Tejen un hermoso tapiz que nos descubre la belleza de nuestras relaciones. Un movimiento de nuestro interior que se eleva en búsqueda. Toda persona quiere tener los ojos puestos en lo alto. Las miradas perdidas en el suelo, o en el móvil, impiden abrir horizontes, se constriñen a lo inmediato, se ciñen a unos centímetros cuadrados. ¿Que hay más alto? "Levántate y anda", dice Jesús al paralítico, "Sal fuera" grita delante de la tumba de Lázaro. "Mirad las mieses de los campos, ya están preparadas para la siega", "Mirad a la viuda pobre que deposita unos céntimos en la hucha, y deja más que todos", "Miró a la multitud y sintió compasión pues estaban perdidos como ovejas sin pastor"... la mirada de Jesús nos impulsa a saber ver las cosas desde otra perspectiva. Limpia mis ojos, deposita en mi tu luz, abre mi mirada, cura mi ceguera.

"Elige amar, elige comunidad" Toda elección es dinámica. Decir sí es abrirse a un proyecto, salir a lo novedoso de lo que está por venir. Desde el amor de Cristo que se desvela en la Eucaristía, memorial de su entrega, cada uno podemos decir que estamos decididos a vivir en su amor, pero no sabemos como, ni cuando, ni donde, ni con quien, ni la acogida que tendrá ni el resultado que dará... y eso es lo totalizador. Si lo tuviese todo agarrado estaría condicionando no solo mi respuesta sino mi entorno a mis posibilidades, pero la respuesta desde el amor a los retos del mundo, es saber escuchar la voz de Dios, ver el rostro de Dios, caminar en medio del mundo creado por Dios y de la historia como diálogo con Dios. Es elegir salir para el encuentro en la mirada del hermano, en la escucha del clamor y el dolor, las alegrías y las esperanzas, es elegir como quiero vivir en este mundo, vivir en comunidad tejiendo vínculos de fraternidad, de esperanza.

Alza la mirada y elige estar en Cristo.

domingo, 31 de mayo de 2026

TRINIDAD. Si digo Dios

 


TRINIDAD. Si digo Dios

¡Que atrevidos! Hablamos de Dios cuando, muchos posiblemente, pocas veces hablan con Dios. Sentenciamos a muerte al dios que nos estorba, al que indigno de este nombre, y salvamos al que consideramos más adecuado a nuestros planteamientos. Consideramos a nuestro dios como centro, mientras no estorbe, lo convertimos en manual de leyes y comportamientos morales, pero si podemos nos escabullimos sin dar más explicaciones. DIOS, cuatro letras que son deseo de paz y en algunos justificación para una guerra. Cuanto hablamos de Dios y que poco le escuchamos.

Hoy, celebración de la Santa y Eterna Trinidad, solo enunciaré que me supone intentar adentrarme en el inmenso océano al que denominamos Dios.

Porque si digo Dios es comunidad, unidad en la diversidad, comunión en la pluralidad, tres en una unidad. Y esto resuena en un mundo dividido, a dejarnos transformar en la comunión cuando se potencia el individualismo, Dios es comunidad.

Si digo Dios es apertura, salir de uno al encuentro del otro, es alteridad, encuentro, es mirada abierta, es hacer camino juntos, dejarse interpelar por el otro. En una realidad que nos encierra en nosotros mismos, Dios es encuentro.

Si digo Dios es disponibilidad, servicio, entrega, donación, ofrenda, redención por el que se condena, liberación del que vive derrotado. En un mundo que potencia la competitividad, Dios es sacrificio por el último, mesa compartida y pan caliente.

Si digo Dios es silencio y palabra, contemplación y mirada, mensaje y verdad, testimonio y alianza. En un mundo sobrepasado por la mentira, Dios es la verdad.

Si digo Dios es vida, creación y armonía, pequeñez y magnitud, serenidad y paz. En mundo golpeado cada día por la muerte y la violencia gratuitas e injustas, Dios es paz.

Si digo Dios es mirada abierta, horizonte en avance, cambio y transformación, protagonismo y futuro. En un mundo cansado, Dios es esperanza.

Si digo Dios es altura y profundidad, anchura y abrazo, ternura y calor, mirada y sonrisa, lágrima y consuelo. En un mundo de sentidos y sentimientos volátiles, Dios es amor.

Si digo Dios digo Padre, Madre, Hermanos y Hermanas. Si digo Dios soy un atrevido.


sábado, 23 de mayo de 2026

ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

 
ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

Como antesala deste día tan especial e de tanta trascendencia, quero compartir convosco unha reflexión que arraque desde a intimidade do corazón e teña unha ollada máis ampla e universal.

1. Un día que se vai enchendo de encontros e sorrisos. Ao amencer do luns de Pentecostés o día vai abrindo co clarexar do sol que rompe as tebras. Pouco a pouco a luz vai deixando traslucir a silueta dos montes. E o son do cantar dos paxariños vaixe mezclando, como un compás de retorno xordo, cos estouridos dos foguetes que se van escoitando ao lonxe. Unha sinfonía de música que abre camiño ao que vai acontecer durante toda a xornada. Os saúdos son cada vez máis seguidos e cómplices. ¡Xa estamos aquí! ¡Xa chegamos! Ben sabemos todos que ninguén se vai da Franqueira, pois o noso corazón sempre queda amarrado ao corazón desta Nai.


2. Un día de ser pobo, comunidade, parroquia, Igrexa. Cando fan a entreda no recinto coas imaxes, verdor da montaña queda marcado como nunha paleta de pintor, os coloridos das comitivas. Relocen as coroas das santas, mézclanse as fermnosas flores que engalanan as imaxes, as vestimentas dos peregrinos, os sons das gaitas, e nunha reverencia de respecto abrázanse para ser acollidos. Unha Igrexa no medio da creación, aberta de par en par, portas que non pechan para que entren todos. Un templo que ten por teito o ceo e como pavimento a terra. E todos coa ollada posta en María, ergueita, monumental, esperando polos seus fillos e fillas. Neste día na Igrexa universal celebramos a María Nai da Igrexa.


3.- Eucaristía e ofrenda. No centro do día, ás 12 da mañá, o momento fonte e cumio. Fonte da Eucaristía na que nos alimentamos da Palabra e da Eucaristía, fonte viva na que saciamos a sede do camiño da vida. E facémonos ofrenda. Os froitos, o traballo, o labor, a historia e a vida das nosas parroquias, tan pequenas e cargadas de desexos de saír adiante, de mirar cara ao futuro, de deixarse conducir e fortalecer polo Espírito. 

4.- Facer camiño xuntos na procesión. E descendemos ao santuario en longa e calmada procesión. Imos ao lugar onde está a nosa orixe. Onde os antigos monxes fixeron desta advocación un lugar universal. Nosa Señora espera por todos dentro do seu fogar. Entramos no templo antigo como resposta á chamada das nosas raíces. Resoan no interio, cando chega a despedida que os nosos corazóns quedan enchoupados nas bágoas do adeus.

5.- Neste día o papa León fai pública a súa primeira encíclica "Magnífica humanitas" sobre a custodia da persoa humana nestes tempos de Intelixencia Artificial. Que gran noticia para todos e que gran día para que o noso pastor universal a faga pública. 


6.- Unha menxase de paz. Neste ano somos convidados a facer camiños de paz con María nestes tempos de guerras e desigualdades. Temos unha lembranza moi especial coa Igrexa Nai de Xerusalén, por esta razón a colecta da Misa das 12 será enviada a Cáritas Xerusalén.

Boa Romaría a todos e todas. 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito


 NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito

Hoxe, Domingo de Pentecostés, a sala está preparada, o fogar da nosa Nai disposta, todos somos convidados. Ela reúnenos en pregaria. Mañá é o día grande do noso santuario da Franqueira. E o lume do Espírito acende en nós os rescoldos dunha fe ás veces medio adormecida, dun ilusión esvaecida, ou dunha esperanza confrontada e debilitada. Ven o Espírito e sopra o alento vital que nos convida a renovar en nós a forza de sabernos membros dun pobo, de recoñecernos na fraternidade e de abrazarnos nunha cadea de paz que berre a todos que somos mensaxeiros do amor.

Neste final do camiño poño como imaxe esta foto de hai corenta anos. Fíxate, un home xa maior porta a cruz que fai as cortesías ou reverencias, e noutro lado, un home máis novo. É a transmisión da fe nun saúdo co signo da nosa salvación, é o relevo natural dun acontecemento vital, é a entrega do testemuño dunha xeración a outra. E mirando, xentes que observan, algúns sonrín, pero están espectantes, porque recoñecen neste sinxelo signo a presenza de dous pobos que se unen no nome do Señor.


NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 8. O camiño xa está feito

 


NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 8. O camiño xa está feito   

Xa estamos a rematar esta novena. Os romeiros da Franqueira dedican esta fin de semana a ultimar os detalles. As parroquias vanse dispondo, as imaxes xa van sendo engalanadas e os corazóns está cheos de desexos. Os camiños que fixeron os nosos maiores están a esperar as pegadas dos peregrinos. Cada un vai facendo o camiño conforme as súas posibilidades. Ninguén o fai so, todos nos sentimos membros dunha comunidade herdeira dun tesouro ao que lle damos o pegada deste novos tempos. Xurden en todos lembranzas dos anos pasados, inquedanzas de tempos antergos que queremos renovar co silencio, coa pregaria e co canto agradecido.

O camiño está feito de séculos, mais o camiño non é un adorno, é un espazo de paso, de encontro, de vivencias, de diálogo, de confraternidade, de mirar cara adiante. Sairt para chegar, chegar para volver. Voltar renovamos e fortalecidos a pesares do cansanzo.

Nesta mañá viñeron os membros da parroquia de Barcia de Mera a celebrar a Eucaristía. Durante estes días estiveron a facer xuntos a novena na súa parroquia como signo de comuñón fraterna e de preparación espititual. Fermos iniciativa. Hoxe pomos neste comentario a foto da ofrenda daquel lonxano maio de 1980 no que realizaron a anterior ofrenda. Grazas a todos por este esforzo.

Animo, unha vez máis, a que ao saír dos fogares recoñezamos apresenza de María que fai camiño connosco. Ela, saíu depresa camiño da montaña a servir a súa curmá Isabel, provocando o canto loado e de bendición. Cantemos con María as grandezas do Señor

jueves, 21 de mayo de 2026

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 7 Don do temor de Deus.


 NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 7 Don do temor de Deus.

Nas fraxilidads é onde se nos manifesta a grandeza do amor. Non teñamos medo ao mundo, di ao Señor, senón que confiemos como un neno no colo da súa nai. A sementeira de dons, dos agasallos do Espírito, que recibimos inclúe o que cahma o Temor de Deus. Non é que lle teñamos medo, senón o sorprendidos que nos atopamos ante a inmensidade do seu amor. É esa experiencia contemplativa que nos agarima no noso corazón, pacifica a nosa mente, impulsa un alento de vitalidade que nos fai superar as dificultades. Sentirse pequeno, pois dos pequeniños é o Reino; facerse humilde, pois a grandeza nos fai mirar máis alto; acollerse na incapacidade, pois somos limitados. É a grandeza de Deus que nos desborda por todas partes.

María contempla, acolle o misterio, gústao, e fai que a vida se converta nun canto de loanza continuo.

Seguindo a tradición a parroquia de Mondariz balneario peregina neste venres a preparar o seu camiño coa xente maior e os enfermos. Por esta razón pomos unha foto dos anos 70 do pasado século


NOVENA DA FRANQUEIRA: Dia 6. don de piedade

 


NOVENA DA FRANQUEIRA: Dia 6. don de piedade

Hai verbas que poden ter un doble sentido, positivo ou peiorativo. Cando se fala de "beatas" referídose a persoas cunha vivencia fonda de fe, incluso o termo beata son mulleres que reciben o recoñecemento da beatificación por parte da Igrexa por unha vida santa. Pero, cantas veces temos escoitados declarar de forma despectiva a unhas mulleres ou homes como "beatas" porque van a Misa ou rezan o Rosario, ou participan na Igrexa cun compromiso firme. Son os que lles declaran santurróns.

Pero beata significa tamén feliz, benaventurada. Así decían os clásicos "de Beata Virgine María", da benaventurada, feliz, ditosa... veño a traer este termo pois neste día pedimos o don da piedade. É experimentar en cada momento a presenza do Señor, vivir en presenza, en diálogo íntimo, en oración continua convertendo a vida en loanza, bendición, acción de grazas. 

Na foto de hoxe quixen por un nutrido grupo de seminaristas nun encontro dos anos 50. Todos dispostos nun ensaio na Franqueira para participar dos cultos á Nosa Señora. Hoxe rezamos polas vocacións. Que a Nosa Señora axude á mocidade a vivir en Espírito e Verdade para adquirir o discernimento e decidirse nunha resposta positiva á chamada do Señor.

miércoles, 20 de mayo de 2026

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 5. don de ciencia


 NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 5. don de ciencia

É necesario un bo exercicio de ir avanzando nas entrañas da vida para comprender o porque das cousas. a ciencia, don que pedimos hoxe ao señor, non é so ese ir investigando, senón, saber cal é o movemento interno da existencia. 

As pascuillas é unha Romaría que celebramos na fin do ciclo pascual. Pedimos por medio da Virxe María, a bendición da nosa sementeira. Coñecer os ciclos das estacións, cada un dos momentos nos que se establecen os traballos, responde a unha "aceptación" do deseño realizado por Deus. El é o creador, e a creación e a harmonía na que cada tempo, cada momento ten o seu sentido. O pecado é desorde, alterar o que Deus estableceu. Ás veces vemos como a humanidade foi provocando na súa ansia de posesión e de poder, facer un desorde que provoca as lesións da creación; contaminación e, aínda máis as consecuencias que conleva. A ciencia debe achegarnos non so ao coñecemento, senón ao respecto inerno do que Deus nos foi regalando, Non somos donos, senón que, vivimos de aluguer e debemos coidar da casa común que nos foi dada

Os froitos que presentamos son imaxe dun labor cotiá, dunha tarefa comunitaria, dun agradecemento desde o asombro e a gratuidade.

María recibe as nosas ofrendas para facernos partícipes da mesa compartida na caridade. Neste día, asemade, imos pedir pola paz no mundo. 

martes, 19 de mayo de 2026

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 4. O don do consello

 


NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 4. O don do consello

Consejos tengo y para mi no tengo, di un refrán moi aleccionador. O don que hoxe pedimos que nos renove o Espírito é a capacidade de saber decidir conforme á vontade de Deus. Don, a gasallo, semente que dará froito na constancia de poder elaborar un camiño que se vai facendo en nóa. O consello axuda a ser decididos na opción fundamental. Hoxe asistimos a unha carreira de decisións impulsivas que fan cambiar de forma continua as decisións. Así como non hai tantos anos desde a infancia e adolescencia poderiamos pensar que unha persoa ía forxando a súa vocacioón, hoxe vanse alongando os tempos e facendo que as opcións sexan na edade adulta.

María configurou a súa vida desde unha opción decisiva do si a Deus. A resposta a ser a Nai do Mesías Señor, é a manifestación dunha vida configurada desde un deixarse aconsellar polo Espírito. Dicir si  é configurar toda a súa vida ao servizo da maternidade que se fai extensiva no tempo desde que participa da resurrección pola Ascensión aos ceos. 

María, Nai do Bo Consello, Nai da Palabra que nos axuda a discernir, roga por nós

lunes, 18 de mayo de 2026

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 3: don do Entendemento


 NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 3: don do Entendemento

Ti enténdesme? Escoitamos moi tas ocasións. Eu prefiro que se diga, Expliqueime?.
Non é o mesmo que te entendan a que te fagas entender. Creo que Deus é moi claro na súa palabra, unha e outra vez nos di que nos ama, non so de palabra segón cos feitos. Ás veces precisamos do don do entendemento para adentrarnos no pensamento e no corazón no íntimo do mesmo Deus. Mais ainda, reveloiu, sacou á luz do noso coñecemento, na linguaxe que comprendéramos o inalcanzable do seu mesmo ser.

O Espírito Santo derrama sobre nós o don do entendemento, do que é ben exemplo a mesma Virxe María. Ela coñecía ben a tradición do seu pobo, leía a Escritura e oraba cada día, proclama cos pobres as marabillas do amor de Deus e sábese ditosa, benaventurada na súa humildade. De feito, vai traballando no seu intenrior intentando comprender, ir mentendo viva a chama da novedosa presenza do Señor.

Deus fálanos tamén estes días no canto de bendición na que cada un dos romeiros canta as grandezas do Señor. 

domingo, 17 de mayo de 2026

NOVENA DA FRANQUIERA. Día 2 Fortaleza

 


NOVENA DA FRANQUIERA. Día 2 Fortaleza

Xa estamos metidos de cheo en ambiente romeiro. As campás e as bombas anunciban onte á tarde o día de comezo. Xa a Nosa señora está no seu trono, o carro de labranza, xa os días son conversas de como imos vivir o luns. Xa as parroquias ven preparando a súa feligresía. Onte lembramos que o don da sabedoría nos achega ao misterio de Deus a través da contemplación do misterio da vida e das persoas. Hox, concorde na oración, isto é, cun so corazón, manifestamos que na nosa debilidade o Espírito derrama en nós a fortaleza. 

O Espírito nos configura en Cristo para que os medos non entren a vivir no fogar do noso corazón. A fortaleza , como agasallo do Espírito, derrota a acedia e a mediocridade que en tantas ocasións nos invade o corazón.

María cultivou cada día este don mantendo vivo no traballo de cada día a oración no diálogo entrañable con Deus. Así poido menterse firme onda a cruz e recibir do seu Fillo ser a muller forte que coida aos fillos que viven o misterio da dor e do sufrimento. A Nai forte que está ao carón das cruces dos seus fillos.

Celebremos con gozo este día da Ascensión do Señor que nos envía a sermos mensaxeiros do Evanxeo coa forza da súa palabra


 

sábado, 16 de mayo de 2026

NOVENA DE A FRANQUEIRA Dia 1. Unánimes en la oración


 NOVENA DE A FRANQUEIRA Dia 1. Unánimes en la oración

Todos ellos perseveraban unánimes en la oración, junto con algunas mujeres y María, la madre de Jesús, y con sus hermanos. Hch 1,14

A lo largo de estos días iremos haciendo realidad esta experiencia fundante de Pentecostés. María ocupa el centro de la escena. Une en oración no solo a los apóstoles, sino a los que están a la espera del Espíritu. María transmite la materna vinculación que no se detiene ante las contrariedades. Su mirada traspasa los corazones y convierte un espacio cerrado en una oportunidad de encuentro. Ella que había aceptado en silencio parir a su Hijo en la miseria de un establo convirtiéndolo en un hogar abierto a los pobres junto al que se hace pobre, ahora, en el Cenáculo, hace que la pobreza y la fragilidad de los corazones sean hogar de encuentro con el Espíritu para una familia universal que está llamada a hablar el lenguaje de la Caridad Fraterna.

Estos nueve días de oración que iniciamos esta tarde en el Santuario de A Franqueira son la respuesta a la invitación de María a estar unánimes en la oración. Hoy nos vamos a fijar en esa expresión: unánimes. Esta palabra procede de una sola alma. No es por lo tanto el que tengamos un mismo deseo, una misma intención, sino que respiramos (ánima, aliento, vida) al mismo compás, respiramos para tomar fuerzas y seguir adelante. 

Este primer día de la novena pedimos al Señor que derrame sobre nosotros el don de la sabiduría para tener una mirada divina de la realidad, descubrir el alma de los acontecimientos, de la propia historia, discernir un mensaje de amor que lo llena todo. 

VIRXE DA FRANQUEIRA, TRONO DE LA SABIDURÍA


domingo, 10 de mayo de 2026

LAS DESPEDIDAS NO SON FÁCILES


 LAS DESPEDIDAS NO SON FÁCILES

Vivimos muy pendientes de la imagen que proyectamos, los comentarios que se generan en torno a nuestra vida. Hay quien vive pendiente de los "me gusta". Competidores de botoncito que esperan una recompensa final. Pero la realidad es que así como se esfuman en pocas horas noticias que estaban en boca de todos, así se borrará la memoria, por muy sentida que sea la despedida. Muchos dicen "permanecerás vivo mientras estés en nuestro recuerdo". Pues poco duramos algunos. Los hay que les podría obsesionar como quedará su memoria en la historia, los hay que marcarán un antes y un después por lo mal que lo han hecho o por el daño que han provocado. Pero, no os preocupéis, que todos tendremos una plaquita en la sepultura con epitafios más o menos entrañables.

Jesús, al despedirse, como veremos a lo largo de estos días finales del tiempo pascual, lo hace a un grupo de rudos discípulos de dura mollera con el deseo de que conozcan el plan de salvación que realiza el Padre. No da una clave de acción al estilo de estrategias políticas o militares. Sitúa a cada uno frente a frente a su conciencia desvelando el misterio del corazón y descubriendo la llamada universal al amor, a la justicia, a la belleza, a la verdad. Ser comunidad comienza por abrir a cada uno a la Comunidad de Amor qu4e es Dios mismo. 

La llamada de Jesús es la transformación del corazón de cada uno, la invitación a la comunión en el amor, y se pone como signo del deseo de Dios que derramar su Espíritu, que con sus dones, pueda capacitar a esta obra inmensa. Es tiempo de ser, ser uno en el Padre por Jesús. Es tiempo de ser uno en el amor. Es tiempo de superar juntos miedos e incertidumbres. Es tiempo de orar, gustar en el corazón, pasar por las entrañas cada palabra de amor que nos dedica el Señor. Es tiempo de respirar el aire nuevo que se cuela por las rendijas de muestro corazón sellado y provocar que de un golpe se abra a un horizonte que no se agota. Es tiempo de ser construidos en la roca firme.

Las despedidas no son fáciles, y Jesús lo hace del un corazón que navega en el mar infinito del amor.


sábado, 2 de mayo de 2026

YO SOY

 YO SOY

Somos muy dados a definirnos desde lo que hacemos, el cargo o responsabilidad que ostentamos, la opinión de lo que pensamos. Nos vemos muy valorados, para bien o mal, según la opinión de los demás. Vivimos bajo la presión de que lugar ocupamos en el mundo, las opciones, tantas veces cambiantes y maleables, las decisiones que se van desinflando con el paso del tiempo.

Hoy, Jesús, en el diálogo que mantiene con sus apóstoles pronuncia un nuevo YO SOY. Como en otras ocasiones, el evangelio de Juan no da puntada sin hilo. Esta afirmación recoge la tradición secular en que el YO SOY solo lo puede decir Dios mismo. No se encierra en un tiempo, pues es yo he sido, soy y seré. Como reza en la carta a los hebreos Cristo ayer, hoy y siempre.

El YO SOY está enmarcado en que es él el único que nos capacita para conocer al Padre, vivir en el Padre y hacer las cosas del Padre. Como? Pues él es CAMINO, VERDAD Y VIDA. No es un camino más, ni una verdad a medias ni la vida acotada. Camino en el que recorremos nuestra fe, verdad que nos desvela el misterio de Dios y del Hombre, vida que se abre a la eternidad.

el Yo Soy de Jesús es abierto, se hace entrega, se descubre su identidad en que es al servicio de todos, no es una identidad egoísta, cerrada en i misma. Yo soy se convierte en paradigma de que se desvela, se manifiesta en lo que provoca, activa, transforma, cambia en nosotros. Dios es amor y se revela, y crece en nosotros al ser aceptado. De la misma forma, la identidad divina de Cristo la vamos identificando en cuanto nosotros nos hacemos partícipes de la invitación que nos hace de pertenecerle: hacernos en él camino, conocer nuestra realidad en su verdad, reconocer lo vital en su vida. 

Y tú, y yo, somos hijos en el Hijo, hermanos y hermanas, peregrinos, hombres y mujeres de esperanza, confiados en la meta final de nuestra existencia, fortalecidos en el amor que no desaparece.

Ya no somos lo que hacemos, somos y gracias a ser en Cristo hacemos las obras del amor del Padre, la presencia de su Reino.

Feliz domingo

domingo, 26 de abril de 2026

VOZ, PUERTA, VIDA

 


VOZ, PUERTA, VIDA

Este domingo IV de Pascua se le conoce como del Buen Pastor. En este tiempo de resurrección, la Iglesia, nos invita a acoger a Cristo como guía y custodio de nuestras vida, tantas veces frágiles y necesitadas de alimento y fuerza para el camino. Seguir las huellas, como nos invita san Pedro en su carta, es una decisiva respuesta a la llamada, a dejarnos conducir. Es el riesgo de la libertad de acoger, o dejarnos acoger, en el corazón del Amado. Para seguirle necesitamos conocerle, escuchar su voz, identificarla. Una voz muy diferente a los cantos de sirena que nos pueden adormecer, o los gritos ensordecedores que nos anulan. Muy diferentes de los discursos complacientes, Dispar de las palabras aduladoras. La voz del Pastor es clara, es la voz del que nos conoce en lo más profundo, pero no para manipularnos ni usarnos, sino para enriquecernos, devolvernos cada día la belleza de nuestra condición de miembros de un Pueblo en camino. Jesús Resucitado es el pastor de nuestras almas, el que da sentido y fuerza a nuestras vidas, es Cristo quien nos encamina a un horizonte infinito pero alcanzable.

Voz que nos invita a salir y entrar por la puerta, que no se cierra, sino que permanece abierta para disponernos a caminar. Salir a la intemperie de mundo seguros de que el Pastor nos conduce a pastor de vida. Vida en abundancia recibida en la Palabra, en los Sacramentos, en la Comunidad, en la Caridad. 

Voz, puerta y vida que no cesan, que siguen en continuidad en el amor que se desborda y nos desborda. 

sábado, 18 de abril de 2026

FORASTERO, HUÉSPED, HERMANO

 


El encuentro con Jesús resucitado es provocativo, impulsa una respuesta. Él se acerca, lo hace con la delicadeza del amor, con la presencia de la paz. Hace una semana contemplamos que vino a los suyos, encerrados en el cenáculo, y no les echa en cara sus cobardías, ni sus negaciones o huidas, sino que, a través del Espíritu creador los hace ministros de la reconciliación. El que ha sido restaurado en el amor es el mejor mensajero del perdón. 

Este domingo lo vemos caminando con los que huyen. Dos, Cleofás y el otro, algunos dicen si es otra, su esposa, que quieren llegar a Emaús. Sus miedos les llevan a buscar refugio fuera. Huir es una solución para ellos, pero no para Jesús. El encuentro del Señor les va dando una nueva visión de la cosas. Jesús provoca un cambio de mirada. Hoy lo resumo en tres palabras: forastero, huésped y hermano.

El que camina junto a ellos no lo reconocen, es alguien extraño, pero se dejan llevar por la conversación. No se cierran a que todos tienen algo que enseñarnos. El diálogo es abierto, sincero. Van revelando sus decepciones, sus fracasos, sus dudas y cegueras. Romper los prejuicios nos descubre la riqueza del encuentro. Caminar con otros nos sitúa en una ruta de sorpresas.

Abren la puerta y le ofrecen alojamiento. Hospedar al forastero posibilita que la intimidad de nuestro espacio no es cerrado, se puede convertir en una llamada a servir: acoger, servir, ofrecer, dar reposo al cuerpo cansado y al corazón inquieto.

Sentados a la mesa, el forastero, el huésped, hace los honores de dar gracias, rezar, bendecir, partir el pan. Se abren los ojos a la presencia del Reino, a la presencia del Resucitado, del que crea y establece nuevos vínculos, ya nadie es forastero, somos peregrinos a un hogar que nos abre las puertas y nos sienta en la mesa de la fraternidad. 

Ellos ofrecieron una conversación, una casa, una mesa, y el Señor los restaura. ¿Qué podemos ofrecer nosotros?


lunes, 13 de abril de 2026

GRAZAS POR SAN TELMO


GRAZAS POR SAN TELMO

 Hoxe, día de San Telmo, quero adicar unha verba de agradecemento a Deus. Grazas noso Señor por termos deixado unha testemuña firme da fe. Quen nos ía dicir, despois de tantos séculos, que aquel frade da Castela, que percorrera camiños e vieiros, non so de vento, po e lama, senón, vieiros interiores de noites interminables, fora quen de morar no recuncho onda o Miño e bendicirnos co seu Corpo Santo. Despois de lidiar con reis e nobreza, en campos de batalla e xentes famentas de Boa Nova, quedou prendado das nosas terras. Faloulles ás xentes do Evanxeo, fixo pontes que entrelazaban vínculos de fraternidade entre os pobos, defendeu aos débiles de tormentas de inxustizas e desigualdades. Fíxose apóstolo e sementeira, pregoiero e sembrador de esperanzas e proxectos que conduciron a todos a loar ao Señor. Un home impregando co suabe aroma da Palabra que nos alenta o corazón, levando a nave da nosa Igrexa ao porto da salvación.

Grazas Pai Bo por darnos ao noso pobo un patrón de talla evanxélica. Grazas pai Bo por coidarnos e facernos cada día peregrinos e mensaxeiros de Boa Nova.

Felicidades a toda a nosa Diocese. 

domingo, 12 de abril de 2026

PAZ


 Aquel día, el primero de la semana, con el miedo en el cuerpo, con la mirada nublada y el corazón en tinieblas. Aquel día, el primero de la semana, una voz traspasa la estancia. El cenáculo se convierte en un espacio transfigurado. Todo resplandece, la luz, la belleza que penetra en las sienes. Una voz, una palabra PAZ. Y Jesús, sin dejar de serlo, ya es el Cristo, el Señor de la Vida, el Hijo resucitado. No hay más que decir. Jesús no viene a reprocharles sus miedos, ni a echarles en cara sus cobardías. Jesús viene a transformar en vida lo que era muerte. Ya no hay lugar para los miedos, ahora es tiempo de vida.

PAZ convosco. PAZ, tres letras. Non so a ausencia de conflictos, pois medrar na vida, decidirse polo ben, crea conflictos no noso interior, lévanos a decisións complexas e a excluir posturas que fan dano. A paz abraza a todos, inclusiva e comprensiva, por o amor no centro e o perdón como camiño de madurez. E cando chega Tomé xunto aos compañeiros, non cre. Pon como prioritario o seu pensamento, o seu criterio. Os demáis xa teñen a Cristo como referente da palabra e o testemuño que dan. 

As verbas de Tomé "Meu Señor e meu Deus" denotan a transformación que nel provoca o encontro co Resucitado. Agora xa amosa que Cristo tomou poseisión do seu corazón e do seu ser.

Estamos en Pascua. Deixemos que a luz do Señor resucitado encha de vida os recunchos que quedan por namora. Non nos escondamos, pois a vida non pode esperar. Sexamos xermolos de paz nun mundo en escuridade. Levemos a unidade como estandarte. Fagamos a paz en cada instante.

domingo, 29 de marzo de 2026

ESTE ES JESÚS


ESTE ES JESÚS

La gente preguntaba ¿quién es?
Es el profeta de Nazaret. Es la pregunta que nos hacemos ¿quien eres Jesús?
Y al cruzar las murallas, penetrando en el corazón de una ciudad en Pascua, lo haces engalanado con la pobreza y proclamado por los sencillos. Los niños reconocen en el que lleva por cabalgadura una mula al Salvador. No es un guerrero que derriba murallas, es el Hijo que viene a su casa, a la casa de su Padre. 
Unos días después sale Jesús por las puertas de la muralla. No es el que llega aclamado a lomos de un animal, ahora es Él, como un animal de carga que lleva el yugo sobre sus hombros, es el que lleva el peso de la condena. Soporta Buen Jesús, las tentaciones de los que te retan.

Y en la violencia de las palabras que condenan, una mujer, la esposa de Pilato, reconoce a Jesús como un hombre justo. En la muerte cruel de la condena como un criminal, un centurión romano lo proclama Hijo de Dios. 

Este es Jesús: profeta, el Salvador, el Redentor, el Justo y el Hijo.
¿Como lo llamas tú en este día de Ramos y Pasión?

domingo, 22 de marzo de 2026

AGUA, LUZ, VIDA

 


AGUA, LUZ, VIDA

El encuentro con Jesús hace nuevas todas las cosas en nosotros. En el desierto y la sequedad de la vida se siente en el brocal del pozo y nos ofrece el agua viva. Sentir que la frescura lo despeja todo y lo llena de vitalidad. Jesús ofrece despertarnos el deseo de buscar en lo profundo del manantial de amor y desbordar hasta la eternidad. Potencia los deseos de autenticidad y la mirada de esperanza.

El encuentro con Jesús es dejarse iluminar. Él abre nuestros ojos, nos da la verdadera mirada. Recrea nuestra capacidad de andar por la vida reconociendo paisajes, el mundo; caminos, el destino; el cielo y la tierra, la vida; los rostros, la llamada a la fraternidad; los peligros y los odios, la fragilidad; al Señor y Mesías. El nos abre a la luz, a él mismo.

Hoy, Jesús nos llama a la resurrección, vivir en la Vida verdadera. Jesús llora ante la muerte de su amigo porque se conmueve ante el sufrimiento, ante la daga que infringe en el hombre la muerte. Hace silencio ante el sepulcro de su amigo, ante la dureza de la roca que cierra. Un grito, ¡sal fuera! Y hoy él grita ante el sepulcro de nuestra vida encerrada en miedos, atada por el pecado, muerta por el odio, la podredumbre de los resentimientos, la dureza de nuestras violencias. Jesús grita a tu corazón, ¡sal fuera! déjate desatar y descubre la vida que se te ofrece en el que resucita destruyendo la misma muerte. Despierta y camina, es el señor quien te llama.

Agua de las fuentes del bautismo, luz de la fe recibida, vida eterna que nos resucita. 

María, junto a la cruz, contempla en el dolor la fuente que mana del costado de su Hijo, fuente de santidad y de vida. En la noche de la muerte confía en la promesas de salvación, de perdón y de esperanza. En la entrada del sepulcro sabe que la muerte no es la última parada, la muerte es vencida.

miércoles, 18 de marzo de 2026

UN PADRE PARA UNA HUMANIDAD HUÉRFANA

 


UN PADRE PARA UNA HUMANIDAD HUÉRFANA

Las desvinculaciones provocadas por el individualismo creciente provoca un creciente aumento de la herida de la ausencia de la paternidad. La autorreferencia nos hace autosuficientes creyéndonos poseedores de la capacidad de resolver todas las fragilidades a la que nos somete la vida. No estamos preparados en la fuerza ascética para soportar las tempestades interiores, ni lobos solitarios que luchen sin descanso por su supervivencia. La vida es una llamada continua al encuentro y a la capacidad de aceptar con sencilla humildad lo que otros han puesto a nuestro servicio.

El Hijo de Dios no viene autogestionado su existencia en una demostración valentona de demostrar que es el más fuerte. Jesús nos enseña desde su concepción como viene siendo acogido en las dudas y sinsabores de los cambios. Aceptar a Dios encarnado, como María y José, es dialogar sobre un camino que se abre y que necesita de ponernos al servicio de un proyecto común, el de Dios. Así, José, acoge en sus sueños el mensaje del ángel. Lo hace suyo. En silencio, con una libertad desbordante, convierte su sí en servicio, protección, cuidados. Oremos por nuestras familias

José es custodio de la Iglesia, Cuerpo de Cristo, que continúan sintiendo en sus entrañas el golpe de la tentación que le llama a servirse a si misma, a creerse superior o situarse en la cumbre, para con docilidad aceptar, en la libertad generosa, que nace del don de Dios ser servidora. Oremos por nuestra Iglesia

José es acompañante de la vocación al ministerio sacerdotal. Así como vio crecer al que es Sumo y Eterno Sacerdote, da sus buenos consejos a los futuros servidores. Oremos por nuestros seminaristas

José es custodio en el camino del exilio, llevando a su familia a vivir el despojo de la migración. Oremos por los migrantes.

José es hombre artesano que trabaja cada día con sus manos dando belleza a la dura materia, entregando su saber al servicio de su familia y sus semejantes. Oremos por el mundo laboral y los que buscan trabajo.

José es acompañado en la enfermedad y la muerte. Oremos por los que viven el misterio del sufrimiento y la enfermedad y sus cuidadores.

Seguimos necesitando referentes que nos acompañen, custodien, cuiden, apoyen, escuchen, fortalezcan...


domingo, 15 de marzo de 2026

LA LUZ ILUMINA Y DA VIDA


LA LUZ ILUMINA Y  DA VIDA

Los textos de estos domingos nos hablan de vida, y la vida nueva que realiza en nosotros la pascua del Señor. Si el agua está presente en la creación con la acción del Espíritu, el pozo de Jacob con la samaritana se convierte en manantial de agua viva en el que Cristo le muestra el camino de la acogida del don del Espíritu que la convierte en testigo de una vida nueva que nace en los sacramentos.

Hoy es la luz. En las tinieblas rompe la luz, la de un nuevo jardín en el que surgirá la salvación con el Resucitado. Luz que derrota la imposibilidad de que un ciego de nacimiento pueda nacer a la luz de la fe en Cristo Salvador. Un ciego al que Jesús, haciendo barro, realiza el gesto creador y la nueva vida  nacida del Espíritu, ya es la hora de la nueva humanidad. Unos ojos que se abren a un mundo interpelante y devastador que no acepta la conversión a Cristo, que necesita escuchar sus propias respuestas. 

Luz que vence a las tinieblas, a la noche. Vivamos como hijos de la luz. Luz que da vida y llena de belleza y esperanza lo que estaba cerrado. Ahora, señor, veo con claridad, Tú eres el Salvador


domingo, 8 de marzo de 2026

EL MANANTIAL DEL AMOR

 

EN MANANTIAL DEL AMOR

Con el sol en lo más alto, Jesús pide de beber. Un pozo, lugar de encuentro, de escucha y sinceridad. Un pozo, el de Jacob, como el de Séfora donde conoce a Moisés, o el de Rebeca con Jacob. El agua del pozo es fresca, vital, da vida y purifica, limpia y rejuvenece. Y Jesús pide de beber. Y saca del corazón el deseo de un encuentro. Es una mujer, que vive el vacío del desamor, el desprecio y la soledad, la que recibe el regalo de conocer al Mesías de Dios. Es la gracia del amor que recompone en espíritu y en verdad lo que el pecado a destrozado. Un corazón agrietado se convierte en vaso nuevo donde penetra la Gracia y se realiza el milagro de la Nueva Vida.

Jesús es buen pastor que lleva a su rebaño a beber de las fuentes de agua viva. Es la roca de la que brota el agua que supera la tentación del pueblo en el desierto. Es el manantial de Gracia que nunca se agota. 

El peregrino se acerca al agua, bebe y repara sus fuerzas. El agua no se agota, brota incesante, hace que sea fresca y viva. El camino es largo. 

Concédenos, Señor, desear el agua viva de la verdad, de la justicia y de la paz. Danos el deseo de beber del manantial del amor.

domingo, 1 de marzo de 2026

SILENCIO. ESCUCHA

 


SILENCIO, ESCUCHA

Seguimos camino. El desierto invita al silencio. El cielo, la tierra árida, el silencio que se rompe en el viento, la nada que se hace palabra en el corazón. Camino, peregrinación. Camino que se llena de pasos inciertos, dudosos, tentados y tentadores, miedos, infinita mirada que se pierde en el horizonte.

Jesús hace camino. Cada cruce en el destino es una oportunidad para proclamar el final, es Jerusalén, meta de la peregrinación del devoto judío que se reúne en la Pascua para conmemorar el paso liberador del Dios de Abrahán, Isaac y Jacob. Hace camino y su palabra se clava como un puñal en las expectativas de los discípulos. Lo hemos dejado todo, piensan, vivimos sin lugar fijo, sin recursos, y ahora que nos queda, muerte, violencia injusta, y algo desconocido, incomprensible, resurrección. 

La transfiguración no es un efecto circense, ni un juego de magia, ni un juego manipulador para convencer a unos incrédulos discípulos. Transfiguración es profecía de la pascua, oasis en el horizonte de tinieblas, rayo de luz entre nubes negras de tormenta. Es la ascensión a la montaña, junto a Moisés y Elías, que pasaron 40 días para recibir la ley e iniciar el camino profético. Jesús condensa la historia de la Alianza antigua y la renueva en el mandato del Señor: este es mi Hijo, escuchadle. Ahora, la luz que resplandece, es la Palabra que se hace vida, presencia.

El papa León nos invita a la escucha en esta cuaresma. En medio de tantos ruidos, haz silencio. Desierto. No se escucha de cualquier forma. Todos hemos experimentado la indiferencia de nuestro mensaje cuando el oyente está ausente. ¿Piensas que la palabra que Dios nos dirige en su Hijo puede ser recibida con indiferencia? 

El papa nos recuerda que la escucha es una acción divida. Es Dios quien escucha el clamor de su pueblo. Adentrarse en Dios, en su conocimiento, lleva saber adentrase en el corazón del hombre y sus pesares, y viceversa, entrar en el corazón del hombre nos lleva a la búsqueda de Dios. Nos dice León XIV  "Entrar en esta disposición interior de receptividad significa dejarnos instruir hoy por Dios para escuchar como Él, hasta reconocer que «la condición de los pobres representa un grito que, en la historia de la humanidad, interpela constantemente nuestra vida, nuestras sociedades, los sistemas políticos y económicos, y especialmente a la Iglesia»."

En la noche se enciende la luz. Mantén los ojos abiertos. 
En el silencio surge la Palabra. Mantén los oídos atentos.
En la soledad viene el Amigo. Ten la puerta abierta.
En la tristeza sorprende el abrazo. Extiende tus manos.
En la muerte se intuye la vida. Nada está perdido.
 

domingo, 22 de febrero de 2026

DESIERTO

 

DESIERTO

¿Dónde está la puerta de entrada del desierto? No tiene, puedes entrar por cualquier lugar. Entras, impulsado por la fuerza del Espíritu, como Jesús, y sin pasar tanto rato, ya estás en silencio. Desierto cuaresmal combina equilibradamente lo externo y el interior. Fuera, en el entorno, silencio, austeridad, pobreza de recursos, sed o hambre, hambre o sed, desapego, desconexión, silencio para gritar, gritos que es necesario silenciar, miedos sin refugio, refugios en los que crece el miedo. Desierto exterior, horizonte y huellas que estrenan pisadas en tierra árida, aire que pasa sin dejar rastro, respiración que se acompasa con el paso silencioso.

Desierto, camino interior. Silencio para acallar gritos en el corazón. Borrones de manchas en la retina de la mirada que deben ser purificadas en el colirio del amor para ver con claridad el corazón. Oídos embotados en interminables discursos de que debo hacer, que tengo que conseguir, que miedos evitar, que batalla vencer, que derrota evitar. Abrazos, besos, caricias que se olvidan y se convierten em golpes y bofetadas de injusticia avasalladora. Desierto, camino interior que busca consuelo, desea sonrisas, abraza confiadas muestras de entereza.

Y Jesús, va al desierto. No huye. Camina en búsqueda. Pasa hambre, sed, silencio, miedo y espera. Y es tentado. Como cada una de las tentaciones que pasamos los humanos. Tentaciones que debilitan, como virus en sangre, el ánimo, crean una burbuja de aislamiento, una lucha sin cuartel en la que se queman las naves del destino. Pero Jesús nos enseña a decir "no nos dejes caer en la tentación" Porque él usó la Palabra escrita, la Palabra pronunciada, Palabra liberadora.