domingo, 6 de septiembre de 2026

DESATAD LOS NUDOS

 DESATAD LOS NUDOS

Si hace unas semanas, Jesús, le daba las llaves a Pedro, hoy nos dice a todos "lo que atéis en la tierra quedará atado en el cielo, lo que desatéis en la tierra quedará desatado en los cielos", entra en el contexto de un discurso sobre la corrección fraterna, la vida comunitaria, los conflictos entre los miembros de la comunidad, el perdón y la ayuda mutua, el bien de todos. Y finaliza "cuando
dos o más estéis reunidos, allí estoy yo en medio". La presencia del Señor n su comunidad no viene condicionado por la exigencia de que todo funcione como una balsa de aceite, sino que él está en medio de nuestros conflictos humanos, nuestras disputas, miedos y cobardía, nuestras omisiones y enfados. El es luz en medio de tinieblas.

Cuantas veces nos ponemos a desenliar unos nudos y cada vez se convierte en una ardua tarea. Nos ponemos nerviosos, nos enfadamos, hasta que tomamos aire y nos relajamos viendo cada pequeño detalle, imaginando como resolver el entuerto. Las relaciones humanas necesitan también la valentía de pararse y sincerarse, ver los límites y hacer opciones por lo correcto. Todo desde la humildad y aceptando que nos debemos unos a otros.

Desatemos enredos que frenan las posibilidades de crecimiento. Establezcamos vínculos sanos. Este domingo Jesús nos invita a descubrir su presencia en nuestra pobreza para que tomemos aire y digamos "Tú estás aquí, Dios tu eres amor"

Hoy pongo la foto de la Cruz de Lampedusa bendecida por el Papa Francisco y que custodiamos en el santuario da Franqueira


sábado, 29 de agosto de 2026

PONTE DETRÁS DE MI

 


PONTE DETRÁS DE MI

Una vez más Pedro, con su fuerza y espontaneidad, nos invita a vernos reflejados en su camino de discipulado. Si el domingo, inspirado por el Padre, proclama el mesianismo de Jesús y recibe las llaves, hoy, Pedro tiene miedo por Jesús. No resulta extraño que se niegue a aceptar que el camino del Mesías sea la distinta al imaginario colectivo de triunfo y gobierno de un reino al estilo mundano. Tiene miedo al escuchar que sea la muerte, y muerte cruel, y eso le impide escuchar, y menos entender que se hable de resurrección. NO. No puede ser ni va a pasar.

La respuesta de Jesús es la recolocar a Pedro en su puesto de discipulado. Ponte detrás. Y no se anda con medias tintas. Jesús le llama Satanás. Muy fuertes y duras estas palabras. Y ahora

¿Que significa para nosotros aceptar la cruz, la muerte de Jesús? ¿Que significa ser discípulo y abrazar la cruz? ¿Veo en la cruz el amor y la gloria?

Y esa cruz, Señor, me seduce, como a Jeremías la palabra. Me dejo seducir. Me pongo de rodillas y doy gracias. Es tu cruz, y veo la mía, y me quejo, protesto, y no amo. Dame, Señor, el amor que brota de la fuente de tu corazón y renuévame por dentro con espíritu de discípulo.

Abrazar la vida es entregarla. Hoy empezamos la novena a la Virgen de Franqueira. María estaba de pie, viendo cara a cara la cruz, extraña forma de condena y violencia, y en ella a su Hijo. Estaba viviendo el discipulado hasta el extremo. Y ella estaba amando su cruz.


domingo, 23 de agosto de 2026

TÚ ERES


TÚ ERES 

La relación de Jesús con sus apóstoles es muy especial. Su dedicación a ellos es continua: palabra, gestos, correcciones y felicitaciones, como la de hoy a Pedro, "Bienaventurado". Tienen momentos de tensión, de conversión, de oscuridad y de luz. El discipulado es un ejercicio continuo, necesita de tiempo de madurez, de nuevas etapas de sincera profundidad. Jesús pregunta ¿que dice que soy yo? para vosotros ¿quien soy yo? La respuesta manifiesta el tipo de relación se quiere vivir. Las respuestas que dan no hay nada de negativo: Elías, un profeta, Juan... son referencias a las promesas, pero quien es para mi... y ahora tengo que situar la relación: amigo, hermano, confidente, referente, maestro, ... y sigue viendo lo que Jesús hace en tu vida salvador, redentor, Hijo de Dios, Mesías, Señor... ¿podrían ser también frases hechas, aprendidas? 

Tú eres. Y lo que pronuncies sea verdadero deseo de una relación de vida, de amor. Cuando los místicos dicen el Amado, lo hacen desde su propia experiencia de haber sentido arrebatado su corazón, su vida su alma, su ser desde Jesús. 

Jesús le concede una identidad nueva y una misión a Pedro. Ser la roca donde se edifique. Recibir las llaves, que como sabéis no les dejamos nuestras llaves a cualquiera. Porque entregar las llaves es dejar la puerta accesible, la casa abierta, lo íntimo abierto a ser compartido.

El Señor abrió para nosotros la puerta del Reino el día de nuestro bautismo. En la puerta nos reciben, nos acogen, nos dan un nombre de hijos e hijas. Nos entregan la luz de la fe, nos hacen miembros de un cuerpo, nos fortalecen con el perdón, nos ungen con el espíritu para vivir en santidad, para ser sacerdotes, profetas y reyes. Somos templo en el que habita el Espíritu Santo. Nuestra identidad pasa a ser hijos e hijas, hermanos, semilla del Reino, luz en la sombra, levadura en la masa. Nuestra identidad se convierte en misión: unidad, comunión, perdón, paz, amor... no son palabras vacías, las hacemos nuestras con los silencios, con el servicio, la disponibilidad, la entrega, la vida que se hace ofrenda como la de Cristo en la Cruz. Alegría y vida que nacen del resucitado que nos llama a vivir en el Amado.

Demos gracias a Dios por el don recibido.


domingo, 16 de agosto de 2026

FE DE PEDRO Vs. FE DE LA MUJER CANANEA

 


FE DE PEDRO Vs. FE DE LA MUJER CANANEA

Contemplamos el domingo a Pedro lanzándose al mar. Quería caminar sobre las aguas. En medio de la bravura del temporal coge miedo. "Hombre de poca fe" e igual que sus compañeros, proclama la divinidad de Jesús como Hijo de Dios. Tempestad, miedos, riesgo, pero una fe insignificante.

Hoy Jesús está en otro lugar. Una mujer, extranjera grita. Está desesperada. Su hija tiene un demonio muy malo. Grita suplica. Jesús pone a prueba su fe. Una mujer que no pertenece al pueblo elegido hace una profesión del poder de Jesús "Señor, Hijo de David". Y su respuesta es valorada como un paso de universalidad de la salvación, pues los perritos comen también las migajas que caen de la mesa de los amos. ¡Dios mío! que humildad la de esta madre. 

Frente a la declaración de la poca fe de Pedro y los apóstoles, hoy Jesús alaba la fe de esta mujer "Que grande es tu fe"

Estamos muy acostumbrados a encasillar a las personas y declararlas puras o impuras, merecentes o inmerecederas, buenas o malas, progres o cargas, modernos o anticuados... y cuantas veces fallamos en nuestra visión. 

Desde el Concilio venimos hablando del diálogo dentro de las comunidades cristianas (hoy le llamamos sinodalidad en la escucha comunitaria del Espíritu), con el mundo para discernir los signos de los tiempos, con la ciencia para comprender la complejidad de la existencia, la cultura para caminar en belleza y creatividad, con la política para trabajar por la paz y la justicia, con la economía para que no olvidemos el bien común y la distribución justa de los bienes... y así en un largo, que no letargo, diálogo que nos abra a la maravillosa aventura de construir, sanar, abrir caminos de esperanza...

La Iglesia experta en humanismo no puede más que ir en nombre del Señor a servir. Jesús acoge las diversas situaciones, la de Pedro y sus discípulos, así como la de la mujer, la madre cananea, que tienen en común que parten de una realidad humana: ver peligrar la vida, experimentar a fondo el sufrimiento. El grito se convierte en una puerta a la fe. Jesús ve la misma realidad humana en los que son sus amigos, los miembros del linaje de Israel y aquella madre extranjera. Lo humano y el sufrimiento no tiene fronteras. La apertura a la fe es una llamada universal. Por eso es tan importante que aprendamos a escuchar y a dialogar. Escuchar conociendo y entrando en comunión con los que no se les permite expresarse, los que han perdido su libertad, los que se les niega la educación, los que no tiene acceso a las condiciones mínimas de subsistencia, los que sufren las guerras, los que viven atrapados en redes de violencia... Jesús penetra con su Pascua toda esta condición y la rescata. 


viernes, 14 de agosto de 2026

ASUNCIÓN DE MARÍA

 


ASUNCIÓN DE MARÍA

Vivimos en mundo de deseos de superioridad, de alcanzar cotas de éxito insospechados. Emulamos a los héroes antiguos en lidias y batallas que queden inscritas en el crisol de la posteridad. Ansiamos el éxito y la fama. Deseamos los puestos de relevancia y grandeza. Soñamos con monumentos y homenajes. 

Hoy celebramos a María. La gloria de esta muer de un humilde pueblo. María no buscó más que la gloria de Dios, hacerse su sierva y proclamar sus maravillas. Acepta la voluntad del Padre, acoge en su seno al Hijo y se deja configurar por el Espíritu. Y hoy, en esta fiesta, María nos enseña a orar en la acción, saliendo, como Arca de la Nueva Alianza, deprisa por la montaña llevando a su prima la presencia del Salvador haciéndose servicio y disponibilidad. Entra como un viento renovador, como el Espíritu en Pentecostés, provocando la alegría y el gozo. ¡Bendita tú entre la mujeres y bendito el fruto de tu vientre! ¡Dichosa tú que has creído lo que te ha dicho el Señor!

Así es María en nuestra vida. Ella nos enseña a orar diciendo que el Señor levantó al humilde, entroniza al pobre, alimenta al hambriento... "Hizo en mí obras grandes" Ya está actuando, ya está el Reino, ya está en Señor, ya es Dios quien está con nosotros. Ya es verdad.

Nosotros hoy levantamos la voz con el canto de alabanza a María, eres la ensalzada por todos los siglos, la elevada a lo alto, la que vives en la plenitud de la Gracia, del Amor, del Reino, de la Resurrección. Sigues saliendo deprisa a socorrernos, a consolarnos, aliviarnos, fortalecernos. Sales a servir a los pobres y pecadores, a los agobiados y débiles, a los angustiados y tristes. Sales a servir a los que no tienen nada para decirles que Dios está en ellos. Sales para saciar la sed del peregrino. Sales portando la Alianza en el Hijo.

"El que se humilla será enaltecido" "El que quiera ser el primero sea el servidor y esclavo de todos"

Hoy te ensalzamos María, eres la criatura más grande.

sábado, 8 de agosto de 2026

LANZARSE Á INTEMPERIE

 


LANZARSE A  INTEMPERIE

Unha proba de fe 

Despois de que Xesús despediu á xente subiu a un monte a orar. Como Elías no Horeb, Xesús necesita o silencio, precida gardar no seu interior e discernilo no diálogo co Pai. Os acontencementos veñen seguidos: a morte violenta de Xoán Bautista, o servizo a unha multitude famenta de paz e de pan, e agora lanzarse á intemperie do mar embravecido que amosa o seu poder sobre a creación. 

Elías estaba tamén nun camiño de discernir a presenza de Deus. Os fenómenos extrordinarios do temblor de terra, a tronada, o lume, fan á persoa sentirse mínima. No medio da devastación, do terror, descubrir se Deus está a manifestar o seu poder destructor. Pero alí non estaba. Alí está unha natureza, a criatura abrindo paso á manifestación de Deus. O Señor revélase na suave brisa. O que case non é perceptible. O que case non se sente nin se oe. Alí manifesta a súa presenza Deus que sobrecolle no silencio desbordante.

Na tempestade que fai tambalear a barca dos apóstolos anunciase a chegada do Fillo de Deus. Camiñando sobre as augas revela a súa presenza. Fai soar a súa voz como unha suave brisa que desborda o corazón dos seus amigos "Non teñades medo, son eu". SON EU revela a manifestación da súa divindade.

Pedro quere tamén lanzarse á intemperie, pero el, como os seus compañeiros, necesitan pasar pola fe de ser rescatados. Na fraxilidade, no sentirse fundidos, xurde a verba suplicante "Señor, sálvame!!!". Quen colle da man e levanta das augas é Deus que nos resucita da morte e nos acolle, pola fe, na que se proclama que el é o Fillo de Deus, por medio do bautismo. "Fomos rescatados das augas para facernos vivir na libertade de sermos fillos e fillas"

Vivir a fe é asumir a intemperie, a fraxilidade estando nas mans do Señor.

A devoción á Nosa Señora da Franqueira leva unido o agradecmento dos mariñeiros salvados das tempestades. Existiu un mural que cubría a parece do arco triunfal que representaba á Virxe sacando das augas unha barca cos mariñeiros. A imaxe que vos presento é unha complsiciòn feita coa IA.


domingo, 2 de agosto de 2026

TER FAME


TER FAME 

Rematadas as parábolas do Reino, Xesús recibe a triste noticia do asasinato do seu curmán Xoán Bautista. Necesita facer duelo. Quere retirarse a un lugar apartado e solitario. É un punto decisivo na misión e necesita rezalo e dialogar co Pai. E a manifestación da vontade do pai realízase a través da acción. Unha morea de xentes de todas partes anda á busca de Xesús. Chegan a un lugar apartado. Como un rabaño en busca de alimento. Como un pobo polo deserto. Como a humanidade en busca de esperanza.

A compaixón pódelle a Xesús e fai da súa necesidade servizo. Ponse a disposición de todos coa palabra e coa sanación dos doentes. Agora queda rematar o día. É necesario despedir á xente. Esa é a proposta dos discípulos. Que busquen onde comer. Non hai máis que cinco bolos de pan e dous peixes. 

Xesús revirte a necesidade facéndoa posibilidade de presenza do Reino. Como lle pasou a el. Necesitaba silencio e do, reflexión e interiorización, e atopou a multitude. Agora os discípulos atopan a resposta na necesidade das xentes. "Dádelle vos de comer"

O problema non é ter fame. Cada día temos fame, sede, necesitamos cubrir a nosa desnudez, habitar casas, traballar, coidar a nosa saúde. Nacemos necesitados. Ter fame non é o malo, o que precisamos é ter a convicción de que temos qué comer. Porque cada día abres a neveira, preparas o xantar ou a cea. Tes o que precisas. Ter fame non é un problema para moitos de aquí, pero si que o é para millóns de seres humanos. Teñen fame e non teñen como alimentarse.

O mundo, os pobos, as xentes temos fame de pan e de xustiza, de paz e de esperanza, de concordia e de ledicia. Por iso as pequenas experiencias de cada día poden ser multiplicadas polo Señor en alimento para o mundo. O pequeno bolo de pan que tes cada día no sorriso, no abrazo, na escoita, no diálogo sincero, no compartir, no traballar xuntos, en crer no futuro,... como o fermento no medio da masa. Entrega a túa disponibilidade, o teu tempo, a túa ilusión, e o Señor multiplicará. El faise pan partido para a vida do mundo.

El nun pan e viño dános a presenza infinda do seu amor.


domingo, 26 de julio de 2026

UN TESOURO, UNHA PERLA

 


UN TESOURO, UNHA PERLA

Neste domingo rematan as parábolas do Reino do capítulo 13 de Mateo. Unhas pequenas narracións que nos lembran varios aspectos da acollida do mesmo. Se nas dos outros domingos nos describía a medra do Reino, hoxe á que provoca a como debemos vivir en Deus. O tesouro hachado no campo, que quen o atopa vende todo e compra o campo; o tratande de pérolas, que vende todo pois atopou unha de grande valor. Vender todo é centralo todo no que se nos presenta desde a gratuidade. O Reino non é construción nosa, non é a nosa idea, nin nos pertence. É un regalo, unha sorpresa, unha oportunidade, una agasallo. Tanto o que traballa o campo como o tratante de pérolas non están a folgar a ver se lle cae do ceo, o don ven no labor, na dedicación diaria, no traballo, na busca e na construción do ben. Unha vez máis entra en xogo o discernimento. Qué fan? Venden todo. Significa que xa a vida adquire unha visión nova desde a gratuidade, desde o don, desde o que supera todas as espectativas e desexos. 

Hoxe quixen por esta montaxe do Coto da Vella. Non deixa de ser unha parábola feita historia. A pobre muller que estaba a recoller o gando non facía máis que o seu labor diario. Deus que concede a graza de atopar un tesouro de luz e de vida que é a imaxe da Virxe da Franqueira. Xa todo cambiou, xa todo mudou pondo no centro á Virxe María. A súa vida interior, as relacións coa veciñanza, as decisións do veciños das parroquias para poderlle edificar un templo. A presenza de María, Raíña e Señor, cambia todo. Ela ponnos no centro ao seu Fillo, entréganos o don do amor de Deus. 

Hoxe celebramos a xornada dos avós e avoas, San Xoaquín e Santa Ana. Lembremos aos que fan cada día o labor de ser un tesouro de amor e de gratuitade para as súas familias. 

sábado, 25 de julio de 2026

LA QUE LIASTE MAMÁ!!!


LA QUE LIASTE MAMÁ!!!

El texto del evangelio de la solemnidad del Apóstol Santiago nos habla de la liada monumental que montó su madre, la esposa del Zebedeo, la que se presentó ante Jesús intercediendo por sus dos hijos, Santiago y Juan para que ocupasen los puesto de mayor importancia en el Reino. 

Esta mamá, de nombre Salomé, dice el evangelista que se postra ante Jesús. Vaya! Signo de reconocimiento de que Jesús es el hombre de Dios, el portador del Reino, de la salvación. Pero, serían los nervios que la palabra que usa creo que no es la más adecuada. O sí, depende de la visión que tengamos del reino. Salomé le dice "ORDENA". ufff. Creo que no entendió mucho. Ella se coloca en una dinámica de poder. Si Jesús es el que manda, tendrá que gobernar con fuerza, y tiene todo el poder. Será el mismo Jesús el que nos ayude a tener una nueva visión de su misión, pues recordemos que está a las puertas de Jerusalén, que acaba de anunciar su muerte y resurrección, y que les dirá que ha venido a servir y a entregar su vida por todos.

Pero la petición de Salomé tiene su lógica. Ella pide para sus hijos. Presentaría su currículum, el de una madre cuando ve a sus hijos: son buenos chicos, educados, trabajadores, cumplidores, buenos amigos de sus amigos, que no se meten en líos, honrados, dispuestos a todo, buenos gestores, saben administrar... o sea, para una madre sus hijos son un tesoro.

La visión de Jesús es otra. No es cuestión de voluntad o capacidades, es cuestión de aceptar al cordero que se inmola, al que bebe el cáliz de la ofrenda de su propia vida por la reconciliación. Es aceptar la vida como el nacimiento a la vida en el amor. Así Jesús aprovechará para enseñar que lo que hacen los que gobiernan con tiranía y poder no son el modelo que los discípulos del Señor. 

Frente al ordena de la madre está el servir del discípulo. Es Santiago, amigo del Señor, quien beberá la copa del martirio, de la entrega y el sacrificio.

Que Santiago nos ayude a vivir la peregrinación del amor y de la paz.

sábado, 18 de julio de 2026

DEXÁDEOS MEDRAR XUNTOS ATA A COLLEITA


 DEXÁDEOS MEDRAR XUNTOS ATA A COLLEITA

Xesús continúa a regalarnos unhas fermosas parábolas do Reino tomadas da vida cotiá, a sementeira, a sega, o gran da mostaza e o fermento na masa. Todo está marcado pola paciencia e a espera. O termo deixádeos medrar ten a mesma raíz no evanxeo de Matei que o perdón misericordioso. 

O trigo e o xoio medran case sen distinguirse, non é doado diferencialos ata que dan froito. Deste xeito, so ao fin, despois do labor da vida, nos froitos, poderemos saber se foi correcto o discernimento inetrior no que baseamos o noso día a día. Extrapolando isto, conviven no mundo realidades e feitos que poden parecer bos, pero se son sementadas no corazón polo que divide, o diaño, atopámonos que a intencionalidade, o obxectivo pode vir animado polo egoísmo, a vanidade, o orgullo e o froito será división e enfrontamento. Na sega, que chegará na fin dos tempos, será recollida nos nonllos e queimada nun lume sen fin. 

O que acontece no mundo ven xerado no corazón das persoas, e iso tamén nos fai ver coa paciencia de Deus, que abrolla da súa misericordia, que no seo de todas as realidades nas que nos desenvolvemos acontecen tamén a convivencia do ben e do mal. No eido do noso interior que tantas veces nos agobia, no seo das nosas familias, na entorna da nosa veciñanza, no ámbito político e social, na economía e no resto das realidades humanas, tamén na vida da Igrexa. Pretender facer unha familia de persoas perfectas, de sociedades so de ciudadanos impolutos, ou de comunidades eclesiais de santos e santas, é unha tentación que está ao orde do día. 

Deus é paciente, e infunde desde o bautismo o Espírito que fortalece a loita. Deus é paciente e derrama a súa Palabra para que nos manteñamos firmes. Deus é paciente e dános o alimento da Eucaristía para non desfalecer. Deus é paciente e infunde o seu Espírito para que medre en nós a esperanza. 

Cada día, cos seus pesares e horizontes, fan posible que aprendamos a medrar, alentados pola paciencia de Deus e da súa misericordia, que o trigo poida dar bo gran, que a mostaza poida ser unha árbore, que a masa e pan poidan ser bo alimento. O gran de trigo que garantiza a supervivencia, a árbore que acolle os niños dos paxaros, o pan que xunta na mesa a familia. Todo nos fala de comuñón e fraternidade, de esperanza e vitalidade. Demos grazas a Deus

domingo, 12 de julio de 2026

SEMENTEIRA DE VIDA

 


SEMENTEIRA DE VIDA

Hoxe o evanxeo do domingo relátanos un dos textos máis coñecidos, a parábola do sementador. Entra dentro das parábolas do Reino e coa ventaxa que é o mesmo Xesús quen lle da a interpretación. 

Sae o bo do sementador a espallar a semente, esperando como todo bo traballador que dea froito de abondo. Pero a extrañeza está na sobreabundancia da sementeira, deixa que a pequena semente caia dun lado ao outro como rebosando desexos de que toda a terra sexa terra fecunda. Xa non parece importar que haxa camiño, pedras ou silveiras, todo está na terra, todo na súa orixe, foi chamado a ser terra boa. Deste xeito Deus non fai acepcións, todos somos chamados a recibir do Señor unha e outra vez, sementes de Palabra que poden atopar corazóns que de boas reciben a Palabra, pero unha suxestiva tentativa do maligno, e xa escapa toda esperanza. Ou pedras, terra sen fondura, que viven nas presas e na inmediteza, que a constancia é unha verba descoñecida, e a semente queda seca e sen máis vida que a que da un tempiño de ilusión. Ou cae sobre silveiras, eses enredos e voltas e rebiravoltas nos que nos eredamos, dando razóns baleiras e preocupacións  fugaces a desexos que non dan máis que insatisfacción.

Ser terra boa, como María, abertos, dispostos ao futuro, traballados polas virtudes que nos descubren o noso ser verdadeiro. Terra que vai sendo agarimada polo alento e a calor do Espírito, terra coidada cada día coa frescura e a vitalidade da auga viva do manancial do amor. E así, co labor e o desexo dunha esperanza nacida na búsqueda do ben e da verdade, cada verba saída de Deus convértese en forza inmensa de facer presente o Reino que procede do Señor. 

María, fainos terra boa, sementeira e colleita dun pobo que espera e que camiña. Pidamos neste día polo grupo de mozos e mozas que nesta tarde van recibir o Sacramento da Confirmación das mans do nos Sr. Bispo D Antonio. Mocidade de Prado da Canda e A Franqueira que son a terra boa da sementeira da Palabra polo Espírito. 

domingo, 5 de julio de 2026

YUGOS

 


YUGOS 

El que habría de entrar en la ciudad santa de Jerusalén montado en un borrico, humilde y sencillo, es el que abre caminos de esplendor y alegría. Triunfa el amor que nace de la sencillez del corazón que destierra orgullo y vanidad, y así, el que carga con la dura tarea de salvarnos se convierte en bálsamo de ternura que fortalece el trabajo de cada día. Venid a mi los cansado y agobiados. La invitación de Jesús nos recuerda el camino que debemos realizar abandonando todo pésimo pensamiento o afecto que nos aleja de la verdad. Cansado y agobiados. Dos realidades que fluyen como agua por acequia en el corazón de las personas de hoy. Cansancio de estar en múltiples tareas, dispersos y sin horizontes, agobiados por la autoexigencia que nos imponemos. Nos cansamos  y agobiamos pero vivimos en la indecisión de no saber por donde conducirnos. Y el camino no es la autoreferencialidad de nuestras cosas, nuestros éxitos y victorias, sino el el camino es el corazón de Jesús. Venid a mi, y aprended que soy manso y humilde de corazón. Cargad con mi yugo

Hay que subyuga, somete, obliga, impone un yugo de dureza y pesadez. El yugo legislativo que se convierte en puñal de veneno que penetra de forma violenta el interior y destruye la libertad. El yugo que nos ofrece el Señor es suyo, es él quien carga el peso de la realidad dura y compleja de haciendo posible que seguir al Señor sea abrazar con él la cruz de liberación. Sabemos que hay pesos que no podemos evitar, desde el trabajo duro, la lucha por la supervivencia, la superación de las propias limitaciones, pero la cruz del amor convierte al que lleva nuestro peso en camino de santidad. El trabajo es pesado, pero se convierte en camino de santificación; el compromiso por el bien común es complicado, pero se convierte en presencia del Reino; la paz es una quimera complicada, pero es el camino de la justica y de la fraternidad; la comunión y la reconciliación son dolorosas, pero es en la cruz donde se forja la libertad. Pensemos en que la mirada del amor, de la humildad y de la sencillez lo transforma todo.

Lembra que a nosa Virxe da Franqueira leva as cangas do seu carro posta como chamada a que saibamos levar no noso corazón a súa presenza de Nai de bondade e de misreicordia.

Feliz domingo

domingo, 28 de junio de 2026

MEDIR EL AMOR


MEDIR EL AMOR

Cuantas veces le has preguntado a los niños ¿cuanto quieres a mamá? o la terrible ¿a quien quieres más? no resulta fácil tener un amómetro, hasta donde llegaría el nivel máximo de amor. Hoy Jesús no nos llama a un amor de descarte, ni una decisión excluyente, como vemos tantas veces en la sociedad. ¿Es posible amar a todos? La invitación es centrar el amor esencial y primero en la fuente del verdadero amor. Reconociendo quien nos ama primero, Dios, entonces podremos descubrir como llenarlo todo de la hermosa fragancia de un amor continuamente renovado. 

Amar al Señor se convierte en abrazar la cruz para dar vida, entregarse en el Misterio redentor para descargar a los demás del peso insoportable que les provoca el desamor. Pasaremos entonces del amómetro a un caritómetro. Vivir la caridad es abrir puertas de acogida, ya no amor solo a los que me aman, ni a los que debería amar, el que viene es una llamada de Dios, presencia del señor para que el corazón, el hogar, la vida, se convierta en espacio de hospitalidad.

Somos comunidad de hombres y mujeres de sangre de hospitalidad que corre por nuestras venas. Vivir con las puertas del corazón cerradas es muy triste. 

hoy a las 13 horas en la Catedral de Tui Misa de acción de gracias por la visita de la Virgen de Franqueira a la catedral

feliz domingo


domingo, 21 de junio de 2026

A FRANQUEIRA EN TUI Nesta casa xa estamos todos. Xa temos a Nai na casa

 

A FRANQUEIRA EN TUI

Nesta casa xa estamos todos. Xa temos a Nai na casa (D Antonio Valín na homilía)

Este sábado foi un día moi especial para a nosa Dicoese. A Virxe da Franqueira visita a nosa catedral de Tui e estará a lí durante toda a semana. 

Polo paseo da Corredoira foi saudada polos que se achegaron a recibila, presidos polo Sr, Bispo e o Cabido catedral, así como  o clero tudense. Acompañados ao son das gaitas fixo o camiño con paradas orantes na escoita de reflexións e cantos. No seminario, na Porta da Pía e na Entrada da Catedral. Entrou cos sons do Himno do Antigo Reino con gaitas e órgano.

O texo do evanxeo lembrou que ao pe da cruz estaban a Nai e o discípulo xunto ás mulleres. Con María, estamos nós os discípulos, para recibir de Cristo a tarefa de sermos un corpo na comuñón de amor.

O Sr. Bispo na Eucaristía lembrou que a Igrexa Catedral é o fogar de todos, e agora coa Virxe da Franqueira nela, estamos xa todos na casa. Casa de portas abertas para saír ao encontro e para que poidan entrar os que o desexen.

Na fin da celebración fomos venerar as reliquias de S Telmo e rezar a oración do xubileo catedralicio

De luns a sábado

10,30 Rosario e Misa

Venres ás 7 da tarde Conferencia na rúa Camilo José Cela a cargo de D Angel carnicero

Domingo ás 13h Misa de despedida

sábado, 20 de junio de 2026

NON TEÑADES MEDO

 


NON TEÑADES MEDO

Despois de que Xesús ten enviado o domingo pasado aos apóstolos a anunciar a Boa Nova, sandar. liberar, resucitar... abrir camiños de esperanza, facer presente o Reino, hoxe transmítenos unha mesaxe de confianza "non teñades medo". As ameazas de querer vivir a fidelidade á fe e ser unha mostra do amor de Deus deixándose facer por el, veñen de dúas direccións: externas e internas. O profeta, se é fiel ao Señor, sempre intenterán calalo, como lles pasaba aos da Antiga Alianza e lle pasou a Xesús. Porque o ben deixa ao descuberto as maldades e incoherencia de moitos, tamén as de un mesmo, pois o camiño do ben esixe humildade e paciencia con un mesmo. Externas ameazas que non aceptan as benaventuranzas, nin a fraternidade, nin o reparto xusto dos bens. Elixir o camiño da caridade é arriscado.

As ameazas internas desgastan o corazón, atenazan a esperanza, limitan a creatividade, pois os medos son como o vértigo que se sente nunha estrada que ten ao lado un barranco. Xesús une estas dúas vías e alértanos:

Non teñades medo a ser pregoeiros da verdade. Estamos sempre en búsqueda e non debemos cesar en afondar cada día nese inmenso océano da verdade que nos esixe coherencia e fai posible o esqueleto dunha edificación que se mantén en pe e acolle a todos como nun fogar.

Non teñades medo a quen quere arrebatar a vida. Deus permanece fiel ao carón do débil, libérao das súas cuitas e lévao polos camiños do ben.

Non teñades medo ao que poñen prezo á dignidade da persoa e os venden polo beneficio económico a costa da liberdade e facéndoo dos débiles moeda de cambio. O valor da persoa humana, da súa dignidade está na entraña do mesmo Deus.

Non teñades medo. Pero ponte na pel dos que son victimas, dos que lles quitan a vida, dos que lles negan a verdade, dos que lles mercadean coa dignidade, dos que lles arrebatan a esperanza. Con eles, neles está o Señor.  


miércoles, 17 de junio de 2026

PASODOBLE De Romaxe a Franqueira

 

PASODOBLE De Romaxe a Franqueira

Xa temos comentado nalgunha ocasión o agasallo que supón que a nosa Romaría da Franqueira ten unha composición propia de pasodobre do ilustre compositor R. Groba.

Nesta ocasión traio o tema porque acabamos de adquirir un exemplar do disco en vinilo que foi grabado por primiera vez. É unhas grabación do ano 1960. Unha peza de museo que gradaremo como ouro en paño.

Para que disfrutedes da música vos poño un enlace en youtube. Vale a pena. 

video do pasodobre De Romaxe a Franqueira





sábado, 13 de junio de 2026

ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

 


ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

Como unha familia que se doe no sufrimento dos seus membros, o Señor, envía a cada un, como o fixo cos apóstolos, a sermos pregoeiros da Boa Nova. Xurde este imperativo das entrañas de misericordia e da mirada fonda do Señor. No evanxeo deste domingo vemos, como Xesús, se doe e sinte compaixón por toda a xente, perdida e derreada como ovellas sen pastor. Unha radiografía do cansanzo no que nos movemos na actualidade. ¿Quen pode darnos unha palabra de alento que nos ilusione? E Xesús chama, en primeiro lugar á oración. Encoméndalle ao Pai que envíe xornaleiros ao extenso campo do mundo. Chamando polos apóstolos, dálles a responsabilidade de anunciar, sanar, resucitar, limpar... unha tarefa desbordante, que necesita da forza e o impulso do Espírito. 

Hoxe, somos quen de sermos enviados a dar unha verba de esperanza, de aliviar a dor, de sandar feridas profundas, de limpar corazóns danados e lixados polo pecado, de liberar das ataduras do mal, de devolver a vida onde esmoreceu.

A presenza da Igrexa de Xesús é facerse cun corazón humano, nai entrañable, amiga nas relacións, vínculo de alianza, hospital de campaña, tenda aberta para a hospitalidade, mesa fraterna para recuperar forzas, compañeira na peregrinación da vida.

Somos Igrexa dos apóstolos, cimentada na fraxilidade do Deus encarnado e presente, que devolve a dignidade a un mundo golpeado.

Creo que relendo os discursos e homilías do papa León poderemos atopar verbas máis acertadas que as miñas para vivirmos todo isto.

Os santuarios son espazos sagrados onde se manifesta no día a día esta realidade do Espírito

Feliz domingo

jueves, 11 de junio de 2026

970 AÑOS. A Franqueira, esto sí que tiene historia

 


970 AÑOS. A Franqueira, esto sí que tiene historia

Este mes, en concreto el 9 de junio, se cumplen los 970 años del primer documento registrado, en concreto recogido por el P Jerónimo Ávalos, monje benedictino de San Martín Pinario en que recopila distintos manuscritos referentes a la historia de los monasterios. 

Este, fechado el 9 de junio de 1056, recoge el reconocimiento del Rey Fernando I de León de un monasterio fundado en las montañas in ipsa villa francaria. Unos orígenes que se reconocen en la vida de santidad de unos hombres que buscan la paz y la armonía en la soledad de la naturaleza más agreste. 

El monasterio de A Franqueira hunde sus raíces más antiguas en San Martín de Dumio, en plena expansión monacal y evangelizadora en el reino de los suevos. Una vitalidad silenciosa que penetra y transforma la sociedad posromana y que estaba encontrando una nueva ruta que orientara no solo en lo político, económico y social, sino que recuperase a través de la fe el camino de la verdad tan deseada en el corazón de las personas de todos los tiempos.

Hoy sigue siendo actual que en este lugar, marcado por la presencia de la Madre de Dios, siga llamando a cada uno a realizar la peregrinación de la santidad comenzada en el bautismo. Igual que aquellos varones santos contemplemos en el silencio la voz de Dios.

Trascribimos el texto del Rey Fernando y su traducción. 

in monasterio francaria territorio sci martini cacumine montis vilicorum quod viri in sancta vita degentes fundaverunt et allii post multa per se restauraverum in melius infra terminos anticos. Ego Ferdenandus rex et sancia regia... testo atque confirmo ipsi monastrio supradicto homines qui in ipsa villa francaria sunt habitantes vel ipsi monasterio usu ingenitatis srvientes... facta scriptura testamentis Vº idus iuni, era CIª post peracta millesima.

En el monasterio de Franqueira, en el territorio de San Martín, en la cima de la montaña, hombres que vivían una vida santa fundaron y otros posteriormente restauraron para sí mismos para mejor dentro de los antiguos límites. Yo, el rey Fernando y la sanción real... doy testimonio y confirmo al mencionado monasterio a los hombres que viven en la misma villa de Franqueira o sirven al monasterio por medios naturales... testamentos escritos hechos el día 5 de junio del año 110 después de la finalización del milenio. El cómputo de fecha es el 9 de junio de 1056.

 

lunes, 8 de junio de 2026

A FRANQUEIRA Un programa da TVGA e un artículo na Prensa

 


A FRANQUEIRA

Un programa da TVGA e un artículo na Prensa

Non deixamos de vernos sorprender polo que provoca a presenza da Virxe da Franqueira. Nesta ocasión comparto convosco un programa emitido na Televisión de Galicia o pasado domingo na franxa matutina. O progrgama relixioso que habiltualmente se emite ás 9,45 foi adiantado pola visita do Papa. Para que o poidades disfrutar aquí vos envío o enlace. Vale a pena escoitar as testemuñas da Romaría e da devoción á nosa Virxe da Franqueira. Graciñas

https://www.agalega.gal/videos/detail/372003-polo-caminho-da-fe-07-06-2026

O xornal La Razón publicou tamén un artículo dedicado ao Santuario. 

https://www.larazon.es/galicia/misterioso-santuario-gallego-que-llegan-miles-personas-buscando-curacion-hace-siglos_202606066a21ed3444a9ef6825f07177.html

moitas grazas





domingo, 7 de junio de 2026

ALZA LA MIRADA . MIS OJOS EN JESÚS

 


ALZA LA MIRADA
MIS OJOS EN JESÚS

Si el Señor es el centro de nuestras miradas, el amor lo llenará todo, inundando nuestro ser más íntimo de deseos de amar. ELEGIR AMAR, como respuesta al amor primero que derrota en nosotros todo mal, destierra toda iniquidad, despeja toda duda, disipa toda tiniebla, ilumina toda oscuridad.

"Alza la mirada", "Elige amar, elige comunidad". Dos lemas que confluyen este domingo. El primero pertenece a la visita del papa, el segundo a la campaña de Cáritas de este día de Corpus. Tejen un hermoso tapiz que nos descubre la belleza de nuestras relaciones. Un movimiento de nuestro interior que se eleva en búsqueda. Toda persona quiere tener los ojos puestos en lo alto. Las miradas perdidas en el suelo, o en el móvil, impiden abrir horizontes, se constriñen a lo inmediato, se ciñen a unos centímetros cuadrados. ¿Que hay más alto? "Levántate y anda", dice Jesús al paralítico, "Sal fuera" grita delante de la tumba de Lázaro. "Mirad las mieses de los campos, ya están preparadas para la siega", "Mirad a la viuda pobre que deposita unos céntimos en la hucha, y deja más que todos", "Miró a la multitud y sintió compasión pues estaban perdidos como ovejas sin pastor"... la mirada de Jesús nos impulsa a saber ver las cosas desde otra perspectiva. Limpia mis ojos, deposita en mi tu luz, abre mi mirada, cura mi ceguera.

"Elige amar, elige comunidad" Toda elección es dinámica. Decir sí es abrirse a un proyecto, salir a lo novedoso de lo que está por venir. Desde el amor de Cristo que se desvela en la Eucaristía, memorial de su entrega, cada uno podemos decir que estamos decididos a vivir en su amor, pero no sabemos como, ni cuando, ni donde, ni con quien, ni la acogida que tendrá ni el resultado que dará... y eso es lo totalizador. Si lo tuviese todo agarrado estaría condicionando no solo mi respuesta sino mi entorno a mis posibilidades, pero la respuesta desde el amor a los retos del mundo, es saber escuchar la voz de Dios, ver el rostro de Dios, caminar en medio del mundo creado por Dios y de la historia como diálogo con Dios. Es elegir salir para el encuentro en la mirada del hermano, en la escucha del clamor y el dolor, las alegrías y las esperanzas, es elegir como quiero vivir en este mundo, vivir en comunidad tejiendo vínculos de fraternidad, de esperanza.

Alza la mirada y elige estar en Cristo.