domingo, 27 de diciembre de 2020

FAMILIA, maiores e anciáns


 Hoxe celebramos a festividade da Sagrada Familia. Un domingo que nos convida a contemplar o feito de que o Fillo de Deus realiza a súa vida, medra, deixase coidar. ensinar, madura no seu crecemento en todas as dimensións da vida no seo dunha familia. Xesús, María e Xosé, viven problemas como os que temos nós actualmente, quizais dun xeito aínda máis grande, por intentar comprender como a vontade de Deus non fai máis sinxelas as cousas. Desde a dispoñibilidade e a tenrura de María, co silencio e o inxenio de Xosé, coa entrega e observación de María e a custodia e bondade de Xosé, así, no centro deles está Xesús, a nel poñen toda a esperanza dun pobo e da humanidade.

Hoxe estamos nuns tempos novos, nunha situación de fraxilidade e medos interiores que nos revelan o importantes que son o compartir o que levamos no noso interior, o diálogo sincero, o apoio mutuo, os proxectos de futuro, os silencios cómplices, a protección do fogar, o sorriso e o abrazo dos que están preto e as olladas telemáticas dos que están lonxe, os correos e mensaxes e as cartas e fotografías, os saúdos e despedidas. Todo se fai novo, e queremos vivilo en cada instante como unha opotunidade única de ser nós mesmos. O que máis amas está na casa, o que mellor te comprende, o que ás veces máis te enfada, pero ao que te sintes tan unido e unida, que non queres que nada vos separe.

Este ano a xornada desta festividade ven convidarnos a reflexionar e orar sobre os anciáns, tesouro da Igrexza e da sociedade.  Este tesouro, ás veces tan agochado, nos lembra que non ven dado por os feitos ou éxitos do que realiza, pois cada persoa, polo feito de ser, xa é un tesouro de amor e vida para todos. Hai un programa concurso de talentos musicais, no que saen os candidatos e cantan, namentres que o xurado está de costas ata que se xiran se lles gusta e o elixen para ser mebros dos diversos equipos. Na súa edición senior, da que vin algúnha vez, sentín pavor ao contemplar como saen persoas maiores a cantar. Algunhas delas son antigos éxitos e voces de prestixio. O xurado, nalgunhas ocasións nin se xira. Cando revelan a súa identidade comenzan os eloxios, as disculpas e un sin fin de parabéns, que me imaxino que xa teñen preparado por si se da o caso. O éxito, a fama, nestes momentos resulta relativamente fácil, con que vaias apañanando me gustas, e outras lindeces tecnolóxicas, podes vivir, e algúns o fan, do conto. Pesa máis o económico que o feito de facer arte, expresar a alma, compartir a inspiración, que algúns non entenden que non so cuestión de capacidades, senón de madurez e de virtudes que se forxan na constancia e en silencios valeiros. 

Os que agora son anciáns viron como o mundo deu unha transformación radical, pero a base de crises, guerras, loitas fraticidas, ideoloxías radicais, democracias fráxiles ou dictaduras excluíntes. Moitos tiveron que calar as súas ideas ou os seus ideais, outros fixeron da súa vida unha vocación para a vida. Cando falamos de anciáns eu quero pensar non so nos das nosas casas, ou familias, das residencias e fogares e xeriátrcos, tamén o fago dos conventos e mosteiros onde avellentadas polo paso dos anos permanecen fieis ao seu carisma, ou a residencia dos nosos curas máis vellos ou aqueles que xa teñen uns anos e permanecen nas parroquias. Os anciáns que fixeron posible os cambios máis incribles no eido da comunicación, das tecnoloxías, da investigación, das letras e das ciencias, das artes. Moitas grazas. Pero tamén os sufrimentos da emigración, de buscarse a vida como poideron. De ter que sacar a familia e o traballo adiante, de loitar polos dereitos e libertades, por crear unha sociedade xusta e democrática, de superar os radicalismos, de crer nun mundo mellor, de ter idealismos e sentido trascendente da vida, de transmitir a fe, saborear o íntimos dos costumes e a inspiración do Espírito. Acaso non foron anciáns e nos deron exemplo, Xoán Paulo II, Tareixa de Calcuta, Cámara, Casaldáliga, e non o é agora Bieito XVI, e o mesmo Francisco que xa pasa dos oitenta. Pois pensa agora nos anciáns que non son so obxecto de ver que podemos facer por eles, senón, que podemos aprender deles, asemade que viviron tantas crises e moi graves.

Feliz domingo

Xabier Alonso

jueves, 24 de diciembre de 2020

NOCHEBUENA


Y todo sucedió sin excesos ni gritos estentóreos. El silencio de la noche fue testigo. La luna como lumbrera, las estrellas como color. Rostros cercanos, ojos abiertos y revuelo de corazones que palpitan  sin cesar. Y los animales resguardados, porque presiente que la vida se hace presente en la fragilidad. Y Dios espera, el Padre se goza en saber que lo nuevo ha comenzado, y es que pone a prueba su amor y lo hace sin esperar nada a cambio. ¿Qué garantías tiene Dios? Una madre y un padre, fuera de lugar, solos y sin familia, alejados de toda comodidad, sin nada más que lo dispuesto en su intuición de primerizos. ¿Qué pesa más? El gozo del niño que nace. Desde aquella noche, la gruta, es establo, deja de ser un signo de inmundicia y suciedad para convertirse en ternura y cariño maternal. Desde aquella noche el pesebre es signo del lugar donde se reposa Dios, donde la humanidad se postra y recibe el alimento. Desde aquella noche los pastores son ofrenda y canto, carreras con sonrisas y corazones adoradores. Desde aquella noche las puertas cerradas no tienen vida, porque ha pasado Dios pidiendo hospedaje y ha pesado más cumplir las leyes de pureza y no la misericordia.

Dios no está arriba, está abajo, pegado al suelo. Si quieres encontrarte con él, ahora, pon tu rodilla en suelo, abájate, rebájate y siente el respirar sereno y el olor a miel. Adéntrate en su misterio y en tu misterio, en la gruta de tu alama y en el silencio. ¿A qué huele tu corazón y tu carne? ¿Qué sientes en tu respirar? Mira que no estás solo, en el pesebre Dios está, y contigo adorando pastores, pobres y vagabundos de la paz. No eres muy distinto, seguro que junto a ti buscan la fuente de amor y bienaventuranza. 

Esta noche te digo que es noche de claridad, nochebuena de amor, de alegría y de paz.

Te deseo lo mejor, rezo por ti y por ser todos en el mundo fraternidad.

Feliz Navidad

Xabier Alonso

24-12-2020


Lectura del santo evangelio según san Lucas 2, 1-14

Sucedió en aquellos días que salió un decreto del emperador Augusto, ordenando que se empadronase todo el Imperio.

Este primer empadronamiento se hizo siendo Cirino gobernador de Siria. Y todos iban a empadronarse, cada cual a su ciudad.

También José, por ser de la casa y familia de David, subió desde la ciudad de Nazaret, en Galilea, a la ciudad de David, que se llama Belén, en Judea, para empadronarse con su esposa María, que estaba encinta. Y sucedió que, mientras estaban allí, le llegó a ella el tiempo del parto y dio a luz a su hijo primogénito, lo envolvió en pañales y lo recostó en un pesebre, porque no había sitio para ellos en la posada.

En aquella misma región había unos pastores que pasaban la noche al aire libre, velando por turno su rebaño.

De repente un ángel del Señor se les presentó; la gloria del Señor los envolvió de claridad, y se llenaron de gran temor.

El ángel les dijo:

«No temáis, os anuncio una buena noticia que será de gran alegría para todo el pueblo: hoy, en la ciudad de David, os ha nacido un Salvador, el Mesías, el Señor. Y aquí tenéis la señal: encontraréis un niño envuelto en pañales y acostado en un pesebre.»

De pronto, en torno al ángel, apareció una legión del ejército celestial, que alababa a Dios, diciendo:

«Gloria a Dios en el cielo, y en la tierra paz a los hombres de buena voluntad».

martes, 22 de diciembre de 2020

UN NUEVO ORDEN


El Señor poso su tienda en medio de su pueblo. Lo que había sido al peregrinar de Israel por el desierto en esa provisionalidad del camino, ahora en María, es el Hijo de Dios, quien habita entre nosotros, que sale en el vientre de María al encuentro de un pueblo emocionado por comenzar una nueva etapa vital: la fecundidad.

La vieja Europa se creía poseedora de Dios, segura de su doctrina, prepotente ante el mundo, madre e madrastra de ser garantía de ortodoxia. La vieja Europa, vacía e insatisfecha, llamando a las puertas de esperanzas engañosas. Un occidente de larga tradición, culto inmemorial, que va probando otras fuentes y saciando su sed en palabras solemnes que satisfacen los oídos, no molestan a nadie pero tampoco mueven corazones. Y todo suena a moderno si cambias leyes, que enmarcamos en salones nobles, entronizamos las sabiduría para no conocer el alma de hombre, coronamos la sociedad con la joyas de la economía devastadora que silencia a quien no vale, no cuenta, no produce. 

y Dios nos dice, no tengas miedo.

Y aparece la mujer, María. Y dice a voz en pecho Dios es grande, misericordioso, Dios da vida, es la vida. Y ella, sin linaje ilustre, pero se reconoce en lo mas grande como hija; ella, sin títulos de universidad, pero con la sabiduría del corazón; ella, con la economía casera, proclama da instauración del Reino que llega, con su nuevo "desorden". Ella, que se dice sierva, es ensalzada a lo más alto.

¿Quieres cantar? Canta con María.

Xabier Alonso

22-12-2020


 Lectura del santo evangelio según san Lucas (1,46-56):

EN aquel tiempo, María dijo:

«Proclama mi alma la grandeza del Señor,

“se alegra mi espíritu en Dios, mi salvador;

porque ha mirado la humildad de su esclava”.

Desde ahora me felicitarán todas las generaciones,

porque el Poderoso ha hecho obras grandes en mí:

“su nombre es santo,

y su misericordia llega a sus fieles de generación en generación”.

Él hace proezas con su brazo:

dispersa a los soberbios de corazón,

“derriba del trono a los poderosos

y enaltece a los humildes,

a los hambrientos los colma de bienes

y a los ricos los despide vacíos.

Auxilia a Israel, su siervo,

acordándose de la misericordia”

—como lo había prometido a “nuestros padres”—

en favor de Abrahán y su descendencia por siempre».

María se quedó con Isabel unos tres meses y volvió a su casa.


lunes, 21 de diciembre de 2020

ABRAZOS


 Si Dios abrazó el mundo en su encarnación, ahora, portado en el vientre de María, abraza al que sufre poniéndose a su servicio. Donde había una alegría contenida por la intervención de Dios dando un hijo en la vejez, ahora, salta de gozo la criatura en el vientre pues comienzan los nuevos tiempos. Donde el mundo estaba detenido en la espera del rocío, ahora sale deprisa el Señor en peregrinación caritativa. Donde las dudas eran reales, la voz se había enmudecido, ahora el canto de alegría es eco de amor por las montañas.

Ven María con tu Hijo y renueva nuestra fe dormida, haz saltar de gozo nuestro corazón y canteremos por siempre las maravillas del Señor


Lectura del santo evangelio según san Lucas (1,39-45):

EN aquellos días, María se levantó y puso en camino de prisa hacia la montaña, a una ciudad de Judá; entró en casa de Zacarías y saludó a Isabel.

Aconteció que, en cuanto Isabel oyó el saludo de María, saltó la criatura en su vientre. Se llenó Isabel del Espíritu Santo y, levantando la voz exclamó:

«¡Bendita tú entre las mujeres, y bendito el fruto de tu vientre!

¿Quién soy yo para que me visite la madre de mi Señor? Pues, en cuanto tu saludo llegó a mis oídos, la criatura saltó de alegría en mi vientre. Bienaventurada la que ha creído, porque lo que le ha dicho el Señor se cumplirá».

Xabier Alonso

21-12-2020




domingo, 20 de diciembre de 2020

Y MARIA DIJO SÍ


 Y dijo sí.

Es María, una joven muchacha, en un pueblo olvidado y perdido, recordemos el dicho de la época "¿De Nazaret puede salir algo bueno?", porque no eran más un grupillo de casas y que ni en las Escrituras Santas se mencionaba. Nadie importante había nacido en ella, y ni el Mesías nacerá, pues descendiente del Rey David como anunciaron los profetas, en Belén su raíz, será quien le abra a la luz.

Pero las decisiones de Dios no son conforme a nuestros criterios. Dios elige a quien quiere, cuando, donde y como quiere. Él, a través del ángel entra en el espacio y en el tiempo del mundo a través del espacio de encuentro y del tiempo que le dedica María. El ángel entrando, y finaliza el relato, y la dejó el ángel. Es en el espacio de María en el que Dios pide permiso para entrar, lo hace con el mensaje de alegría, la llena de Gracia y la entrega del Príncipe de la paz. El espacio, sereno, silencioso, lleno de ilusiones por su próximo matrimonio, se convierte en la sala de bodas de los desposorios del amor eterno. El espacio íntimo y fecundo de una joven muchacha, se hace templo andante del que viene a peregrinar entre los hombres. La que nace sin pecado se hace abrazo misericordioso del que viene a tomar el pecado de toda la historia haciendo de ellos pesebre donde se alimenta el corazón hambriento.

y Dios se hace palabra en el tiempo. El eterno, Señor y dueño de la historia, se deja someter al instante decisivo en que María dice sí. Hágase, dejarse hacer por el tiempo del que el Dios de la Historia es artífice. Tiempo para dar vida, tiempo para salvar, tiempo para la filiación, tiempo de fraternidad.

Ensáñanos, María, a tener el buen lugar en el que escuchar a Dios. Ayúdanos a estar preparados en el tiempo para decir sí.



Lectura del santo evangelio según san Lucas (1,26-38):

En aquel tiempo, el ángel Gabriel fue enviado por Dios a una ciudad de Galilea llamada Nazaret, a una virgen desposada con un hombre llamado José, de la estirpe de David; la virgen se llamaba María.

El ángel, entrando en su presencia, dijo: «Alégrate, llena de gracia, el Señor está contigo.»

Ella se turbó ante estas palabras y se preguntaba qué saludo era aquél.

El ángel le dijo: «No temas, María, porque has encontrado gracia ante Dios. Concebirás en tu vientre y darás a luz un hijo, y le pondrás por nombre Jesús. Será grande, se llamará Hijo del Altísimo, el Señor Dios le dará el trono de David, su padre, reinará sobre la casa de Jacob para siempre, y su reino no tendrá fin.»

Y María dijo al ángel: «¿Cómo será eso, pues no conozco a varón?»

El ángel le contestó: «El Espíritu Santo vendrá sobre ti, y la fuerza del Altísimo te cubrirá con su sombra; por eso el Santo que va a nacer se llamará Hijo de Dios. Ahí tienes a tu pariente Isabel, que, a pesar de su vejez, ha concebido un hijo, y ya está de seis meses la que llamaban estéril, porque para Dios nada hay imposible.»

María contestó: «Aquí está la esclava del Señor; hágase en mí según tu palabra.»

Y la dejó el ángel.


sábado, 19 de diciembre de 2020

QUE TERQUIÑOS SOMOS OS HOMES


Hai unha boa diferencia entre o texto de hoxe, a anunciación a Zacarías e o de mañá, a anunciación a María. Este último teremos oportunidade de comentalo no seu momento. Pero o de hoxe fálanos da paciencia, da xenerosidade e do empeño de Deus de amosar que a salvaciónb é obra del e non dos homes. A pesares do título do comentario non quero facer sangue na dificultade de Zacarías para comprender e aceptar o proxecto de Deus, proba diso é que queda mudo ata o nacemento do seu fillo Xoán. Quixera destacar varios detalles:

Os personaxes son de liñaxe sacerdotal, Zacarías e Isabel, polo tanto dun xeito especial membros distinguidos do pobo pola súa vinculación de sangue ao templo. Por outro lado, Lucas destaca o seu comportamento como xusto, cumpridores nos mandamentos. Un matrimonio ideal pero sen a bendción dos fillos e xa entrados en anos. Son parellos a Abrahán e Sara. Representan a infecundidade dun pobo e dun culto, a Alianza debe ser renovada e unha vez máis Deus dará mostras do desexo de irrumpir coa vida. A min persoalmente plantéxame a pregunta que está aínda presente en moitas persoas, se son ta bos por qué nos lles vai ben? Seguimos relacionando o éxito co cumprimento, e non é doado desterrar esta visión da nosa relación con Deus.

O seguinte aspecto, o lugar, que a diferencia de mañá con María, é o templo, centro da liturxia e da ofrenda a Deus, no espazo máis sagrado, e realizando o culto do incenso. Unha vez máis lembra a escea que a acción de grazas, a bendición e o encontro con Deus non está acotado ao espazo sacro, xa que éste non pode encerrar todo o inmenso de Deus, logo será o lugar do encontro e da bendición o nacemento de Xoán Bautista.

O terceiro, a mensaxe. Unha vez máis Deus achégase coa invitación á confianza: non teñas medo e a alegría. Unha invitación á vida, na vellez, na infecundidade, no cansanzo. Agora que o mundo se avellenta, cansa, o culto está valeiro e a vida parece deterse sen futuro, Deus ven a enmudecer a incredulidade, a darlle unha nova razón para esperar, a deixarse sorprender polo imposible, a apartarse dun camiño de cansanzo. Non todo está perdido, pero para que poidas saber máis de ti mesmo e do amor de Deus, vas calar. Non poderás falar e necesitarás adentrarte no teu interior. Foron para Zacarías nove meses de silencio ata que naceu o neno, foi un tempo de irse deixándose facer como creatura nova, podemos dicir que él como antredo en anos ven nacer de novo. Por iso, o benedictus, o himno que Zacarías cantará no día do parto de Xoán, cantámolo todos os días na oración das laudes. Cada día nacemos á vida, resucitamos ao home novo que abandoa a terquedade e ponse ao servizo auténtico do Deus da vida.

Feliz día

Xabier Alonso

 Lectura del santo evangelio según san Lucas 1, 5-25

En los días de Herodes, rey de Judea, había un sacerdote de nombre Zacarías, del turno de Abías, casado con una descendiente de Aarón, cuyo nombre era Isabel.

Los dos eran justos ante Dios, y caminaban sin falta según los mandamientos y leyes del Señor. No tenían hijos, porque Isabel era estéril, y los dos eran de edad avanzada.

Una vez que Zacarías oficiaba delante de Dios con el grupo de su turno, según la costumbre de los sacerdotes, le tocó en suerte a él entrar en el santuario del Señor a ofrecer el incienso; la muchedumbre del pueblo estaba fuera rezando durante la ofrenda del incienso.

Y se le apareció el ángel del Señor, de pie a la derecha del altar del incienso. Al verlo, Zacarías se sobresaltó y quedó sobrecogido de temor.

Pero el ángel le dijo:

«No temas, Zacarías, porque tu ruego ha sido escuchado: tu mujer Isabel te dará un hijo, y le pondrás por nombre Juan. Te llenarás de alegría y gozo, y muchos se alegrarán de su nacimiento. Pues será grande a los ojos del Señor: no beberá vino ni licor; estará lleno del Espíritu Santo ya en el vientre materno, y convertirá muchos hijos de Israel al Señor, su Dios. Irá delante del Señor, con el espíritu y poder de Elías, “para convertir los corazones de los padres hacia los hijos”, y a los desobedientes, a la sensatez de los justos, para preparar al Señor un pueblo bien dispuesto».

Zacarías replicó al ángel:

«¿Cómo estaré seguro de eso? Porque yo soy viejo, y mi mujer es de edad avanzada».

Respondiendo el ángel, le dijo:

«Yo soy Gabriel, que sirvo en presencia de Dios; he sido enviado para hablarte y comunicarte esta buena noticia. Pero te quedarás mudo, sin poder hablar, hasta el día en que esto suceda, porque no has dado fe a mis palabras, que se cumplirán en su momento oportuno».

El pueblo, que estaba aguardando a Zacarías, se sorprendía de que tardase tanto en el santuario. Al salir no podía hablarles, y ellos comprendieron que había tenido una visión en el santuario. Él les hablaba por señas, porque seguía mudo.

Al cumplirse los días de su servicio en el templo, volvió a casa. Días después concibió Isabel, su mujer, y estuvo sin salir de casa cinco meses, diciendo:

«Esto es lo que ha hecho por mí el Señor, cuando se ha fijado en mí para quitar mi oprobio ante la gente»