domingo, 7 de marzo de 2021

ERES TEMPLO SANTO

 


Seguimos el camino cuaresmal. Jesús sube a Jerusalén. Va a celebrar la Pascua. Es e comienzo del evangelio de Juan. Se dueles, o se escandaliza de lo que pasa en el Templo. Todos lo ven como algo normal. No pueden contaminarse del paganismo exterior. El asedio es continuo y su fe se ve amenazada. Ya han colocado estandartes romanos, una imagen de un jabalí, animal impuro en el exterior. Y la amenaza para ellos está en incumplir lo escrupuloso de la ley de Moisés. Por eso ni los animales pueden llevar defecto para el sacrificio, ni las monedas pueden ser extranjeras. ¿Dónde queda Dios? En lo escondido de un espacio cerrado, solo accesible para el sacerdote. A Jesús, conocedor de la promesa hecha por el Señor a David "su padre", le duele más si cabe. No es el templo, sino su pueblo donde Dios quiere habitar. Por eso, si tomamos el evangelio de Juan, vemos que a seguir de esta escena tan conocida vienen dos conversaciones personales: Nicodemo y la Samaritana. Dos palabras: "nacer de nuevo", y "los auténticos adoradores adoran en espíritu y en verdad". Como marco de todo dos signos las bodas de Caná en el cap 2 y la curación del hijo de un funcionario real cap 4

Hoy Jesús entra en el templo donde habita el Señor. Lo primero que a través de esta peregrinación pascual destierra de tu interior, de la vida de cada creyente y de su iglesia aquello que le hace ser lugar de negocio. Expulsa lo que pone precio por la limpieza "aparente" del corazón del hombre. Escucha el grito de Jesús "esta es casa de oración". Nacer de nuevo para ser lugar de adoración. Es casa de encuentro, de diálogo, de vida en su amor. Tu vida y la de esta comunidad es tierra sagrada, es tierra de vida, es tierra de amor.


Lectura del santo evangelio según san Juan (2,13-25):

Se acercaba la Pascua de los judíos, y Jesús subió a Jerusalén. Y encontró en el templo a los vendedores de bueyes, ovejas y palomas, y a los cambistas sentados; y, haciendo un azote de cordeles, los echó a todos del templo, ovejas y bueyes; y a los cambistas les esparció las monedas y les volcó las mesas; y a los que vendían palomas les dijo: «Quitad esto de aquí; no convirtáis en un mercado la casa de mi Padre.»

Sus discípulos se acordaron de lo que está escrito: «El celo de tu casa me devora.»

Entonces intervinieron los judíos y le preguntaron: «¿Qué signos nos muestras para obrar así?»

Jesús contestó: «Destruid este templo, y en tres días lo levantaré.»

Los judíos replicaron: «Cuarenta y seis años ha costado construir este templo, ¿y tú lo vas a levantar en tres días?»

Pero él hablaba del templo de su cuerpo. Y, cuando resucitó de entre los muertos, los discípulos se acordaron de que lo había dicho, y dieron fe a la Escritura y a la palabra que había dicho Jesús.

Mientras estaba en Jerusalén por las fiestas de Pascua, muchos creyeron en su nombre, viendo los signos que hacía; pero Jesús no se confiaba con ellos, porque los conocía a todos y no necesitaba el testimonio de nadie sobre un hombre, porque él sabía lo que hay dentro de cada hombre.

Buen domingo

Xabier Alonso

sábado, 6 de marzo de 2021

DIA DA MULLER (8 de marzo)


Ante a celebración do día da muller envío dous documentos.

O primeiro é a felicitación a todas as mulleres o segundo o manifesto presentado pola HOAC pondo o acento na problemática laboral e nalgúns aspectos de importancia.

Lembrar asemade que o día 8 de marzo teremos, como é costume, as celebracións no Santuario da Franqueira.


12 da mañá: Misa solemne en Honor da Virxe, tendo tamén unha lembranza especial polas vitimas da COVID e o canto da Salve

6 da tarde: Celebración da Misa co rezo de vésperas


   MANIFESTO 8 DE MARZAL DE 2021 – DÍA DA MULLER TRABALLADORA 

                                    XUNTAS CONSTRUINDO AMIZADE SOCIAL

Neste 8 de marzal, Día Internacional da Muller Traballadora, nos atopamos nun contexto marcado pola pandemia da COVID-19. Vivimos o impacto de múltiples crises (sanitaria, económica, laboral, etc.) que poñen as claras un sistema corrupto que despraza e descarta a millóns de persoas. Todas estas crises teñen un factor en común, as mulleres, que siguen sendo especialmente afectadas.

«Antes de la pandemia, ejercía como monitora de comedor y de talleres. Que también eran trabajos precarios. Pero a causa del Covid, como muchas otras personas me he quedado en paro. Ha sido duro porque no me lo esperaba y ahora en casa no contamos con ningún ingreso más que la paga de mi madre que no llega a los 500 euros. Estoy echando currículums por todas partes y bastante desesperada.» –Triana, joven de 21 años.

Algúns datos que nos poden servir para recoñecer esta realidade:

- No noso país, estase producindo un auxe no feito da trata de mulleres explotadas laboralmente. Na maioría dos casos, permanecen ocultas e invisibilizadas. Mulleres traídas baixo promesas dun traballo digno cando o que lles espera é unha situación de escravitude e ameazas continuas. No mundo a maior parte das víctimas de trata son mulleres adultas (49%), seguidas das nenas (23%), sendo a explotación laboral o segundo motivo despois da explotación sexual. 

- A conciliación familiar sigue sendo un asunto pendente que se ten feito aínda máis evidente agora. Según o Instituto Europeo da Igualdade de Xénero (EIGE), o 84,5% das mulleres no noso país realizan tarefas domésticas cada día e soio un 41,9% dos homes cociñan o fan outro tipo de traballo dentro do fogar a diario. Nesta falsa conciliación familiar, o tele traballo estase convertendo nun arma de dobre fio para as mulleres, cun incremento nas cargas de traballo de cuidados, nunha perda nas relacións laborais comunitarias.

- A brecha de xénero no mercado laboral sigue incrementándose, acelerándose nestes últimos meses. Según o último informe do Instituto da Muller aumenta a proporción das mulleres nas estadísticas de desemprego, do traballo precario, a tempo parcial ou na economía informal. Topámonos con sectores nos que abunda a man de obra femenina, como o turismo, comercio ou a hostelería, que corren un serio risco de retroceso e xeneran despidos. Destacamos a importancia dalgúns traballos como o das empregadas do fogar ou traballadoras de supermercados que teñen con querido visibilizarse durante esta crises. Graciñas a elas temos con querido alimentarnos e curarnos, sendo traballos que ata agora non se tiñan considerado como tan esenciais. Temos que dar valor a estes traballos procurando unhas condicións laborais dignas rematar coa precariedade que afecta a estes sectores.

- O impacto da pandemia ten sido moi duro para as mulleres, particularmente desproporcionado para as mulleres xovenes, xa que sofren maior precariedade e peores condicións laborais. No segundo trimestre de 2020, a proporción de mulleres xovenes ocupadas a tempo parcial (29,2%) casi duplicaba a de homes na misma situación (17,6%) e entre as persoas xovenes menores de 25 anos a tasa de paro chegou casi o 40%.

Un ano máis, a Hermandad Obrera de Acción Católica (HOAC) e a Juventud Obrera Cristiana (JOC), como Igrexa encarnada e comprometida no mundo obreiro e do traballo, queremos mostrar o noso compromiso en favor de:

- Un cambio do sistema económico e cultural que posibilite que todas as mulleres teñan o dereito a un traballo digno, sendo recoñecidas e respetadas como iguais, tanto no persoal como no profesional.

- O desenvolvemento de políticas no tele traballo que permitan unha conciliación familiar para homes e mulleres.

- O establecemento dos controis e inspeccións oportunas nos lugares de traballo para asegurar que se cumplan as leis contra a trata de persoas.

Para poder realizar un cambio a fondo na sociedade é necesario promover unha educación baseada en valores de igualdade, respeto, solidariedade, e complementariedade, na que renunciemos a os cánones impostos de feminidade e masculinidade que non nos permiten desenvolvernos de xeito integral como persoas libres e iguais coa dignidade que nos otorga ser fillas e fillos de Deus.

Dende a JOC e a HOAC, nos sentimos chamadas e chamados a celebrar o Día Internacional da Muller Traballadora e a dicir SI, o igual que no seu momento fixo María, o compromiso pola creación dun mundo novo. Por iso, xunto o resto de compañeiras e compañeiros das organizacións sindicais, eclesiais, feministas e sociais comprometémonos a seguir traballando por facer real a igualdade de todas e todos.

                                                                                                                  Comisión Diocesana da HOAC de Vigo


SAN BIEITO


 Neste ano a festvidade de San Bieito celébrase no domingo V de coresma. A celebración principal polo tanto é o domingo. Presnetamos o horario para que cada quen se organice. Convén ter en conta as obrigacións sanitarias

ANO XUBILAR DE SAN XOSÉ

 


Desde o día 8 de decembro a Igrexa celebra este ano especial de San Xosé ao conmemorarse os 150 anos da súa proclamación como patrono da Igrexa. Cada día a nosa diocese ven de publicar unha imaxe e oración dedicada a San Xosé. Ten varias ventaxas: rezar, por un momento a nosa mente e corazón nas mans do que coidou de Xesús, renovar a nosa participación comunitaria e coñecer a través de pequenas frases a doutrina sobre o noso patrono universal.

Pola nosa parte publicaremos tamén un material específico previo á celebración do 19 de marzo


CORESMA: CAMIÑO DE VIDA NOVA

 


A coresma é un camiño longo, pero o tempo pasa demasiado apresa. Unha peregrinación na que somos empurrados polo Espírito para termos o atrevemento de entrar en deserto. Queda pouco menos dun mes para iniciar a Semana Santa. Animo a todos e todas a que deamos un novo impulsoao noso compromiso. Quero facervos varias propostas:

Camiño espiritual

Temos a disposición diversos materiais de oración e reflexión. A nosa diocese ven de publicar cada día a reflexión do Evanxeo. Poño aquí o enlace dos recursos que nos ofrecen para esta coresma

Del desierto a la luz. Lectura y reflexión del evangelio


Os horarios das celebracións da Eucaristía e da Reconciliación 

A Franqueira

Mércores ás 5 da tarde: Confesións e 6 da tarde Eucaristía
Sábados ás 5 da tarde: Confesións e 6 da tarde Eucaristía e Canto da Salve orando polos efermos
Domingos ás 11 da mañá Eucaristía e Rezo do ángelus.
ás 4,30 da tarde rezo do Vía Crucis e 5 da tarde Eucaristía 

Prado da Canda

Misas
Xoves: Eucaristía e Vía Crucis
Domingos: Eucaristía ás 10 da mañá

A Lamosa

Misas
Venres: Eucaristía e Vía Crucis
Domingos: Eucaristía ás 12,15 da mañá

Crecer coa Fratelli tutti

Unha lectura comentada para cada día sobre a base do documento do Papa Francisco sobre a fraternidade. Unha pequena semente que cada día nos dará a oportunidade de coñecer mellor a Doutrina Social da Igrexa e a súa proposta actual

Crecer coa fratelli tutti









domingo, 28 de febrero de 2021

QUE BIEN SE ESTÁ AQUÍ

 


No es extraño escuchar la expresión "qué bien se está aquí" en estas montañas da Paradanta, Montouto e a Canda. Un aire puro, un silencio solo roto por el canto de los pájaros (y a veces los extraños ruidos de las motos y demás vehículos que irrumpen como un ejército de moscardones gigantes). Qué bien se está aquí. Y es lo que buscan muchos en estos tiempos de desazón, incertidumbre, desestabilidad. Buscamos zonas de confort, refugio en medio de la lucha, evasión en las preocupaciones, descanso en las carreras por no ser alcanzados por un enemigo que lo devora todo: el tiempo. Sin éste estamos perdidos y cuando hay mucho resulta peor, pues muchos no saben "perder" el tiempo. Qué bien se está aquí! Ya no es fruto de la gratuidad de lo que te viene dado y que acoges como un regalo. Ya es también resultado del esfuerzo y del trabajo: la cultura del ocio se convierte en el negocio del ocio. Se gasta y gana dinero ocupando el tiempo de descanso: los hay que el placer compensatorio de ser un engranaje en la rueda de producción sentirte grande teniendo billetera gorda o super tarjeta para ser quien ordena y compra. Los que buscan un banquete lleno de los mejores platos, o por lo menos de una gastronomía desconocida que provoca el placer en el paladar y presumir de gestarte x euros en un suculento, pero minúsculo menú. Los que se evaden de los problemas con deportes de riesgo o arriesgando su propia vida. Los que necesitan nuevas experiencias, los que agotan el tiempo en el sofá dejando correr capítulos interminables de series atrapantes. Podrías seguir con la lista de todos los ejemplos que se te ocurran. 

Pero hay algo común en esto:

Querer evadirse, como si la vida que uno lleva durante la semana no fuese suya, sino impuesta, y ahora soy yo, creemos, quien toma las riendas de mi mismo. 

Necesidad de tener nuevas experiencias, cual más original.

Romper con todo. Romper con la máquina interior que está desbordada con tantas preguntas que nos hacemos.

Y si entras en el buscador y pones escuela de espiritualidad te tropiezas con métodos que te evaden, te ayudan a ausentarte, o tradiciones muy lejanas a nuestra esencia. Lo novedoso siempre atrae. 

¿Qué es espiritualidad?

Pues lo que hace Jesús con los apóstoles este domingo. La realidad es dura. El camino a Jerusalén es claro: la ofrenda por amor de la propia vida, la muerte.... y la Resurrección. Concepto y experiencia desconocido para ellos y sus contemporáneos ( permitidme también erróneo a veces en nuestra visión). El anuncio es claro, no pone palabras complacientes. El Hijo se entrega. Será duro. No lo asimilan, no puede ser, no entra en los esquemas.

Y toca subir en la intimidad de la amistad, Pedro, Santiago y Juan, a la montaña. El lugar es único, inmenso, la mirada se pierde en el horizonte. El silencio es total. Y el sol se queda en la sombra de la luz del Señor. Ya no es el sol el que ilumina, es el Señor. Ya no es la Ley de Moisés la que guía es el Señor. Ya no es Elías al que esperan, ya está aquí el Señor.

Qué bien se está aquí. Es lo único que se les ocurre. Envueltos en la nube de la gloria y Dios Padre pronuncia su mensaje: mi Hijo amado, escuchadle.

No. No te escuches a ti mismo. Ábrete a escuchar, a que la Palabra, el diálogo, el encuentro sea real. El Señor, como buen maestro, sabe que necesitan sus discípulos en cada momento. Se lo ofrece y es un reto. 

En esta cuaresma no te encierres en un monólogo agotador de lo que tienes que hacer, de lo que hay que cambiar, de lo que es obligatorio... entra en el Señor, deja que su luz lo llene todo y escucha. Escuela de espiritualidad del Tabor, de la Transfiguración, es dejar que El lo llene todo, lo que cada día vives, te inquieta y te hunde. Hacerlo en este camino que conduce a otra montaña, el Calvario. La cruz allí clavada es el árbol de la vida que da su fruto en el jardín. Deja que el Padre de las misericordias rescate la belleza de tu vida que está oculta bajo el traje sucio del pecado.

María nos acompaña en esta peregrinación

Feliz domingo


Lectura del santo evangelio según san Marcos (9,2-10):

En aquel tiempo, Jesús se llevó a Pedro, a Santiago y a Juan, subió con ellos solos a una montaña alta, y se transfiguró delante de ellos. Sus vestidos se volvieron de un blanco deslumbrador, como no puede dejarlos ningún batanero del mundo. Se les aparecieron Elías y Moisés, conversando con Jesús.

Entonces Pedro tomó la palabra y le dijo a Jesús: «Maestro, ¡qué bien se está aquí! Vamos a hacer tres tiendas, una para ti, otra para Moisés y otra para Elías.»

Estaban asustados, y no sabía lo que decía.

Se formó una nube que los cubrió, y salió una voz de la nube: «Este es mi Hijo amado; escuchadlo.»

De pronto, al mirar alrededor, no vieron a nadie más que a Jesús, solo con ellos.

Cuando bajaban de la montaña, Jesús les mandó: «No contéis a nadie lo que habéis visto, hasta que el Hijo del hombre resucite de entre los muertos.»

Esto se les quedó grabado, y discutían qué querría decir aquello de «resucitar de entre los muertos».






domingo, 21 de febrero de 2021

EMPUJADOS AL DESIERTO, MENSAJEROS DEL EVANGELIO

 


Hemos comenzado la cuaresma. Una nueva oportunidad para que el Señor nos lleve al desierto y nos hable al corazón. Hoy leemos el texto de san Marcos. Breve, conciso y directo.

Tres aspectos

1.- El lugar: el desierto. Con esa doble mirada: es empujado por el Espíritu y se deja tentar por Satanás. Y también otros personajes secundarios: las alimañas y los ángeles.
Atrévete a entrar en este desierto. Es vital. Siente la fuerza del Espíritu, no eres tú el que deseas hacer cuaresma, es el Señor quien te empuja. El sabe que tienes miedo, porque podemos perecer. Entra, y deja que el mal deje al desnudo la realidad más cruda. 

2.- ¿Quién nos defiende? Es el Señor.
A quien se empeña en vivir a fondo el amor de Dios, a descubrirle en su vida, a dejarse renacer en su paternidad-maternidad, a ése, el Tentador lo asedia con fuerza. Cuantas veces crecen las dudas, nacen las inseguridades interiores, vienen las frustraciones, se adueña la tristeza, invade el cansancio. Te preguntas ¿para qué? y te dice el tentador, no te compliques la vida.
El amor debe ser purificado en la prueba, fortalecido en las dificultades.
Y le dices, con toda el alma: no nos dejes caer en la tentación

3.- Y Jesús va a Galilea. Allí comenzará todo, aquí, en la Galilea de los gentiles, en las periferias del reino, en medio de los que buscan, se sienten también inquietos, los que a veces les convencen que no tienen más futuro que ser el engranaje de un imperio. Y el grito de Jesús es la llamada a la conversión. Cambia tu versión, esto es, pon otra mirada a tu vida. Por la mirada del amor del Padre. Da un giro, mira a los lados, atrás, arriba y abajo, mira adelante. Porque la conversión es para la escucha, para la alianza, para el encuentro, para la verdad y la vida.
Cambia el rumbo y por la mirada en el final de este camino para ver la cruz pascual.

Feliz domingo
Xabier Alonso


Lectura del santo evangelio según san Marcos (1,12-15):

En aquel tiempo, el Espíritu empujó a Jesús al desierto. Se quedó en el desierto cuarenta días, dejándose tentar por Satanás; vivía entre alimañas, y los ángeles le servían. Cuando arrestaron a Juan, Jesús se marchó a Galilea a proclamar el Evangelio de Dios.

Decía: «Se ha cumplido el plazo, está cerca el reino de Dios: convertíos y creed en el Evangelio.»

Palabra del Señor