viernes, 19 de febrero de 2021

SALVEMOS

 


Hace unos días vi a una persona que llevaba una mascarilla con el hashtag salvemoslahostelería. Quisiera añadir varias propuestas: salvemos el trabajo juvenil, salvemos la educación, salvemos la sanidad, salvemos la pesca, salvemos la agricultura... comprendo que el sector hostelero, turístico, viajes, etc ha sufrido la caída del siglo, lo mismo que algunas de las empresas que desde antes del Covid están intentado sobrevivir. Lo que me lleva a unos puntos de reflexión que quiero compartir con vosotros:

1.- La expresión salvemos nos invita a todos a implicarnos en la recuperación de los sectores socioeconómicos de este país, y si me apuras del mundo. Pero, ¿cuál es la incidencia de mi compromiso en este salvemos?. Si lo que me pides es que sea solo un consumidor de productos y así salvar, temporalmente, lo que ya es una muerte anunciada de muchos trabajos, me pides poco. Ahora bien, si el salvemos, es una propuesta dirigida a los políticos pidiendo ayudas como observo, cambiemos la expresión por "salvadnos". Pues pedimos ayudas pero luego queremos ser nosotros los que victoreemos que hemos salido de esta. Me plantea algunas dudas, y las traslado.

2.- Lo segundo. Si necesitamos un cambio social y económico para resolver esta crisis, algo tiene que cambiar. No solo que adecúe los locales a la ley sanitaria, sino, el tiempo que hemos estado encerrados no nos hizo pensar en lo que veníamos haciendo?. 
Cambio de objetivos, ¿qué pretendo con mi negocio? 
Cambio de relaciones ¿cómo es el trato de los empleados? ¿y con los clientes?
Cambio de medios ¿soy honrado en la facturación y pagos?
Cambio en los beneficios ¿quien gana uno o todos?

3.- Porque la realidad de los trabajadores/as ha sido y es muy dura en este país. Yo no deseo que los puestos de trabajo sean como antes. Si se puede abrir la hostelería o cualquier otra empresa o negocio, por favor, que sea de forma honrada y justa. Todos hemos conocido y conocemos personas que han sufrido días de trabajo con contratos de horas, trato injusto y de desprecio para los colectivos migrantes, negocios que facturan en b o trabajadores sin contrato y seguridad social... 

Y los que pueden y desean que también le den una vuelta a las leyes laborales.

No busco más que pensemos por un momento

Yo no quiero volver a lo de antes, obviando evidentemente a los que lo hacen bien, por eso te pido una serena reflexión y que accedas al enlace que te facilito Iglesia por el trabajo decente y lo analices.

https://www.iglesiaporeltrabajodecente.org/2021/02/17/itd-senala-que-ahora-mas-que-nunca-es-el-momento-de-crear-empleo-digno-sostenible-e-inclusivo/

Hoy podemos decir Sálvame, sálvanos Señor, del egoísmo, del consumo desenfrenado, de la violencia interior, del pesimismo, de la actividad que provoca desigualdades, del enfrentamiento, 


gracias

Xabier Alonso




jueves, 18 de febrero de 2021

PON UNHA K7 NA TÚA VIDA

 


Ter unha karcher na man é unha sensación de poder, de dominar a suciedade con toda a súa forza. Resulta curioso que o nome dunha marca, neste caso a karcher, sexa co que conocemos a unha máqina que se chama hidrolimpiadoras. Pero ese é outro capítulo.

Propóñoche nesta coresma que iniciamos onte coller unha máquina hidrolimpadora de boa potencia a K7 e te poñas a facer unha boa limpeza. As características K7 son as seguintes:

1.- Kmiño que se inicia no recoñecemento da nosa propia realidade. Un camiño polo deserto que nos levará de novo á terra de onde temos saído. Voltar ao xardín onde é o lugar da vida.

2.- Kmbio que non é so por propia vontade, nin facer un lavado de cara, hai que ir á orixe do mal. Cambio que nace como chegada á fin do camiño, onde a porta da casa do Pai está aberta. O cambio, a conversión non remata ata que sentimos o abrazo da misericordia.

3.- Klidade pois queremos facer as cousas ben. Se a chamada á conversión ven de Deus, os medios no-los propón el, o destino e a vida pascual, as posibilidades son inmensas, que pode fallar? 

4.- Klidez.  A coresma non é fría, nin escura, nin tétrica, é un labor no que non estamos sós. Entra no cuarto do corazón, onde non estás so, escoita no escondido e sinte a calidez do amor

5.- Kriño dos que fan o camiño contigo. Non estamos a ver quen chega primeiro, nin que é mellor, nin quen adaba máis puntuación. A coresma non é unha competición entre rivais, é un camiño de cruz ao que somos todos chamados. E a cruz é o signo do maior amor.

6.- Ksa común. Cando o home é desterrado do xardín onde fora posto é porque o pecado violenta a convivencia co seu entorno, é unha ruptura con todo.A coresma, co xexún, fainos conscientes do agradecidos que debemos estar polos bens e a responsabilidade de que chegue a todos. A casa común é de todos, non so duns poucos, coresma é renunciar ao consudo desmesurado.

7.- Kridade. A esmola fainos solidarios no camiño dos pobres, porque é o noso. Xesús non dixo no evanxeo facédevos ricos, nin tede moitos bens, nin posuide sen que houbese un mañá. A esmola non é o resultado do que eu decido, senón, o acto de xustiza  polos que berran de sufrimento  ante o Pai.

Esta é a K7 para iniciar esta coresma. Pon unha karcher na túa vida.

Recoméndovos que vos unades ao grupo diocesano de wapp sobre a encíclica "Fratelli tutti" é un precioso medio de reflexión para inciar o día. Mandovos o enlace

Enlace co wapp da diocese sobre Fratelli tutti

Tamén a diocese acaba de por nas redes a través páxina web unha serie de recursos, entre eles, un espiritual do que vos envío o enlace. Un comentario diario do evanxeo. Moi interesante e propio da nosa Igrexa de Tui-Vigo.

Este é o enlace para o servizo de espiritualidade

https://open.spotify.com/show/53hodnGgGZmTPZNMxyYNID?si=TzIAor8_QuKFGJ6zExMFHQ&nd=1

para ampliar nos diversos temas podedes entrar na páxina de recursos

https://www.diocesetuivigo.org/recursos/


feliz día

Xabier Alonso








martes, 16 de febrero de 2021

MÁSCARAS E CARAS


Cando comezou a pandemia houbo a urxencia de facer as máscaras para a protección dos sanitarios. Milleiras delas saíron das pericias de voluntarios e voluntarias que deron o mellor de si. As iniciativas foron xurdindo por todas partes, calqueira que tivera unha máquina de coser puxo todo a este servizo e labor. A producción e venda a nivel mundial estaba moi ben estudada. A obrigatoriedade da poboación fíxose esperar e os prezos máis asequibles tamén. Diversos estamentos de goberno foron buscando o xeito de que agasallar cunha máscaras era a mellor propaganda de ser servizo público. Pront pasou a ser un produto máis que está na porta dos fogares e non esquecer que hai que saír con ela posta.

Xa se lanzaron ao mercado máscaras de deseño e de desexo, pois o consumo coneverte algo imposible para a maioría en imitable por todos. E que ao fin, ata nesta prenda sanitaria podemos marcar as diferencias. Xa teño visto que puxo mala cara ante unha persoa que traía a máscara un pouco sobada, sen saber que era a única que tiña desde hai moito, porque non da para máis o salario.

No medio destas xurdiu unha pregunta. Como se di en galego, macariña? E todos aceptamos que non, esa é unha castelización, o dicionario dinos máscara. E hoxe, martes de entroido coinciden 3 acepcións do mesmo termo que quero traer:

A máscara de entroido, a máscara sanitaria e a máscara facial embelecedora.

As tres teñen algo en común, que non son nosas, están postas enriba do noso rostros e ocultan a nosa verdade. A do entroido quere ou ben meter medo ou facer rir, a sanitaria vennos salvar dun posible contaxio ou defender a outros que poida contaxiar e a embelecedora sopórtase para que ao retirala poida ter una aspecto mellor. 

Pero as tres non poden ocultar unha verdade que nos delata: os ollos, a mirada, polos que somos vulnerables, recoñécennos. Por iso cando queren publicar unha foto dalguén a quen non se quer recoñecer non lle tapan a cara, senón que lle ocultan os ollos. 

Que máscara levamos hoxe? Detrás de que imaxe quero ocultar a verdade? Que imaxe quero proxectar cara aos demáis? 

Vede que somos moi dados a deixarnos levar, a confundirnos na masa, a non dar a cara. E ben distinto do ue nos ensina Xesús que nos convida a tomar opcións e decidirnos por el en libertade, que nos propón ser fermendo no medio da masa e a que o noso si sexa si e o noso non sexa non.

Poñamos a nosa mellor cara, de sorriso e ledicia, de amabilidade. Deamos a cara polos que máis o necesitan. Non sexamos caraduras e poñamos beleza natural.

Unha aperta neste entroido

Xabier


sábado, 13 de febrero de 2021

TÓCAME, POR FAVOR


 A punto de iniciar el tiempo cuaresmal seguimos recibiendo el regalo de la Buena Noticia de este domingo. Las semanas anteriores, y no olvidemos que aún estamos en le capítulo 1º de Marcos, Jesús nos ofrece:

La llamada a los primeros discípulos. Pedro, Andrés, Santiago y Juan en el ambiente cotidiano del trabajo. Ellos son los testigos privilegiados de estos inicios sorprendentes del Reino.

La liberación del mal del mal de un hombre en la sinagoga de Cafarnaúm. En el ambiente del culto, donde se escucha la Palabra revelada, Jesús pone en el centro al hombre víctima del mal para darle la auténtica libertad.

El domingo pasado contemplamos como entraba en le ambiente familiar. Llegaba hasta la habitación donde yacía postrada la suegra de Pedro. La toma de la mano y esta mujer se incorpora al dinamismo de la Gracia, es levantada para servir, a lo que somos todos llamados desde el bautismo.

Hoy, Jesús, se contamina de la enfermedad para sanar. Me explico.

El leproso no solo padece una enfermedad mortal, sino que tiene que soportar que nadie le socorrerá. Es expulsado. No existe una estructura social que sea capaz de compadecerse de un leproso dándole cobijo, auxilio, consuelo y salud. Lo único que puede esperar es la compasión de Dios. Que este hombre acuda a Jesús ya es un reconocimiento, no solo de quien tiene un corazón compasivo, sino, el Hijo de Dios que podrá sanarle y reincorporarlo a la sociedad. Pero el gesto de tocar a este enfermo es para Jesús el haber tenido contacto con un leproso, y esto supone, tener que abandonar todo contacto civil, por esto sale de las poblaciones. 

Veamos ahora el texto desde la dos perspectivas.

Desde el leproso. Yo necesito ser sanado de mis enfermedades, de mi pecado, de mi mal. Y además, reconozcamos, el mal es muy contagioso, creo que es el peor "virus" que podemos tener. El pecado nos excluye de la relación con nosotros mismo, con los demás, con la creación y con el Padre Bueno. Desde esa condición solo Dios me puede salvar, solo El puede limpiar mi vida.

Desde Jesús. No es excluyente. Acoge el lamento, el dolor, interior y exterior. Sabe de que barro estamos hechos, y el se embarra, se hace frágil, se hace nada (se anonada) para hacernos, por su Pascua, auténticos hijos e hijas.

Tócame por favor, Señor, abraza mi ser, hazme tuyo y en ti.
Limpia mi ser y mi vida en tu amor.
Y concédenos no tener miedo a tocar las heridas supurantes de los hombres y mujeres.
Danos un corazón abierto y sincero, sin acepciones ni exclusivismos, sin miramientos.
Que no expulsemos a nadie de nuestra vida y no tengamos miedo a que nos expulsen por hacer el bien.

Feliz domingo
Xabier Alonso

Lectura del santo evangelio según san Marcos (1,40-45):

En aquel tiempo, se acercó a Jesús un leproso, suplicándole de rodillas: «Si quieres, puedes limpiarme.»

Sintiendo lástima, extendió la mano y lo tocó, diciendo: «Quiero: queda limpio.»

La lepra se le quitó inmediatamente, y quedó limpio.

Él lo despidió, encargándole severamente: «No se lo digas a nadie; pero, para que conste, ve a presentarte al sacerdote y ofrece por tu purificación lo que mandó Moisés.»

Pero, cuando se fue, empezó a divulgar el hecho con grandes ponderaciones, de modo que Jesús ya no podía entrar abiertamente en ningún pueblo, se quedaba fuera, en descampado; y aun así acudían a él de todas partes

jueves, 11 de febrero de 2021

ENVIAD LOS NOMBRES DE LOS ENFERMOS Y NOS UNIMOS EN ORACIÓN


 Hoy se celebra la Jornada Mundial del Enfermo en el marco de la festividad de Nuestra Señora de Lourdes. Otro día tendremos oportunidad de hablar de  los vínculos de este santuario da Franqueira y el de Lourdes

Os propongo unirnos a las iniciativas de la Delegación de la Pastoral de la Salud y desde hoy hasta el domingo por la tarde añadir una desde este santuario

Lo primero es la retransmisión de la celebración de la Eucaristía que presidirá el Obispo d Luis desde el Hospital Alvaro Cunqueiro.

Os envío el enlace de conexión por youtube

MISA DESDE EL HOSPITAL ALVARO CUNQUEIRO A LAS 11 h

también se enviará el rezo del rosario, en cuento lo tenga os lo hago llegar

DESDE EL SANTUARIO

1.- Enviad el nombre de los enfermos por los que rezamos. al awpp 609472591 o al correo info@afranqueira.org Los pondremos a lo largo de estos días en el altar hasta el domingo por la tarde que tendremos la Misa vespertina a las 5 y la bendición de los enfermos.

2.- Y una propuesta. Si alguien desea participar en un grupo de visitadores de enfermos y pastoral de la salud me lo comunicáis por wapp 609472591 o por el crreo info@afranqueira.org

Durante este tiempo de semiconfinamiento iremos recibiendo la formación para comenzar la acción en fechas posteriores.

Para cualquier duda no tenéis más que llamarme

Xabier Alonso


sábado, 6 de febrero de 2021

PRESENTACION DE LOS NIÑOS Y NIÑAS A LA VIRGEN DE A FRANQUEIRA

 


Como sabéis muchos de vosotros este domingo tendría lugar la celebración de la presentación de los niños y niñas a la Virgen. No será posible de forma presencial. Pero nada nos impide que en nuestros hogares, un año más, presentemos y consagremos a vuestros hijos a la Madre del cielo. Os envío la oración que cada año realizamos en el santuario.

Este año tiene un carácter muy especial, por eso, buscad un espacio de vuestra casa para que sea el altar de la Virgen. Poned en é una imagen, una vela encendida y una flor. Los más pequeños nos están enseñando en esta pandemia lo que es vivir un estilo nuevo. En el cole soportan el frío, juegan en pequeños grupos, usan la mascarilla, asumen las situaciones con sencillez. Son maestros de lo que los adultos a veces no somos capaces de dominar. Son geniales.

Por favor, os pido, que me enviéis el nombre de los niños y niñas para que en la celebración de este domingo los presente a la Virgen. Podéis enviarlos a info@afranqueira.org o al wapp 609472591

un abrazo

Xabier Alonso

PRESENTACION DE LOS NIÑOS

A LA VIRGEN DE LA FRANQUEIRA

Estas invocaciones se rezan ante el altar. Los padres con sus niños están ante la imagen de la Virgen y el sacerdote les invita a orar.

 

 

Sacerdote: Virgen y madre nuestra, aquí tienes a estos niños y niñas, sus padres y madres, sus abuelos y familia los traen para que les cuides y protejas

 

Padres 1: Virgen de la Franqueira, hoy estamos muy felices de venir a este santuario, tu casa, aquí nos sentimos protegidos y sabemos que nos escuchas. Tú sabes bien que te llevamos en nuestro corazón.

 

Sacerdote: Virgen, siempre atenta a la Palabra de Dios. Tú dispusiste tu vida a la escucha y por la fuerza del Espíritu, la palabra se hizo carne en tus entrañas.

 

Padres 2: Abre nuestros oídos, los del cuerpo y el corazón, para que en la escucha de la Palabra de Dios les entreguemos a nuestros hijos la Palabra de vida. Que aprendamos cada día a rezar, a dar gracias y a pedir con confianza.

 

Sacerdote: Virgen María, mujer de fe, que confiaste plenamente en el proyecto de Dios y asumiste el riesgo de creer.

 

Padres1: A pesar de nuestras dudas, de nuestras búsquedas, de nuestros miedos; abre nuestros corazones a la Verdad y a la confianza, y así les mostremos a nuestros hijos a descubrir que Dios nos ama.

 

Sacerdote: Virgen, pobre y humilde; que en la sencillez encontraste la riqueza en Dios, tú que te enfrentaste con valentía y serenidad a las dificultades.

 

Padres 2: No permitas que caigamos en la tristeza o en el desánimo. Ayúdanos a mantenernos siempre unidos para superar los problemas. Enséñanos a educar a nuestros hijos en la sencillez, la honradez, la generosidad, la austeridad y la entrega en el trabajo. Sabemos que nuestros hogares son iglesias domésticas donde el amor y la unidad son muestra de la presencia de Dios.

 

Sacerdote: Virgen de corazón grande. Tú contemplabas, meditabas, guardabas en tu corazón cada instante de la vida de tu Hijo.

 

Padres1: Sabes que estamos alegres de ver crecer a nuestros hijos. Que les ayudemos a madurar como auténticas personas e hijos de Dios. Que sepamos transmitirles los valores cristianos: la paz, el perdón, la paciencia, el altruismo, la limpieza de corazón, la verdad, la justicia, la belleza, y sobre todo el amor.

 

Sacerdote: Virgen Santa de la Franqueira, fuente de todas las gracias, aquí tienes a estos niños y niñas que son tus hijos.

 

Padres 2: Sí, Madre, los ponemos a tu cuidado y por eso te rezamos y cantamos. Con nuestra oración y nuestra confianza en Ti, Virgen de la Franqueira, elaboramos una corona de amor con las joyas de la alegría, la bondad, la esperanza y el amor. Que con tu ayuda podamos hacer presente en este mundo el Reino que el Hijo de Dios, Jesús, comenzó naciendo de Ti para nuestra salvación.

 


LA TOMÓ DE LA MANO


Una jornada sin descanso. Cada momento es importante. Cada instante es una oportunidad. Desde el amanecer hasta la noche, y en ésta la oración. Podemos decirle a Jesús "no  paras". Y es que él está siempre trabajando, y su labor s hacer la voluntad del Padre. Está dedicado con alma, vida y corazón llevando a cada persona la vida, la libertad, liberar a los que están esclavizados por el mal el ser hijos e hijas amados.

Y entra en casa de Pedro. No se queda en la puerta. No espera a tener licencia. Llega al lecho del dolor. La suegra está en cama con fiebre. No es una visita al uso, un acercarse de compromiso. A veces sucede, el que está en cama se le saluda, pero vamos a otra cosa, a hablar de nuestras cosas. Jesús es distinto. Ahora es una mujer, la primera en ser curada. Pero fíjate. La toma de la mano. El secreto de la conversación queda entre Jesús y esta mujer. Pero ella se levanta. Le pasa la fiebre. El motivo de su dolencia, la razón de estar en cama, cesa. Pasa de ser servida en su limitación a ser servidora. Es el dinamismo del discipulado. Jesús sana el motivo y razón de nuestra parálisis para hacernos discípulos misioneros, servidores.

Tomar de la mano. Y toma de la mano para acariciar. Le coge de la mano para sentir el dolor. Siente su mano y aprieta. Como el enamorado y la enamorada, que entrecruzan los dedos y el calor de la palma es signo del amor. Coger de la mano y cada huella, cada callo y cicatriz es relato de un sacrificio, de un esfuerzo, de una historia. La mano débil que al calor del amor de fortalece, se agarra, se adueña del futuro. Nada está perdido. Ahora nace de nuevo pues es rescatada, erguida. El lecho de muerte, el sepulcro se hace vida. Resucita a una nueva oportunidad. La muerte está vencida. La vida abre caminos.

Curó, liberó. Abrió, abrió caminos. Y ahora sueña en la noche, en el silencio de la oración. Y se dice: no quiero éxitos, no quiero más que tu gloria Padre, no busco más que el bien. Lo que llevo en mí no es mío, es posesión de todos, es regalo para todos. 

Y el todos te buscan se hace llamada. Vayamos a otros pueblos y aldeas. Jesús no hace despachos, ni abre un establecimiento de atención. El lugar de encuentro son los caminos por los que transita y peregrina el hombre. 

¿Cuáles son los caminos de hoy? Muchos y muy diversos. Y por ellos anda Jesús, buscando corazones sedientos de amor, gentes solitarias que desean y necesitan una palabra de paz.


Lectura del santo evangelio según san Marcos (1,29-39):

En aquel tiempo, al salir Jesús y sus discípulos de la sinagoga, fue con Santiago y Juan a casa de Simón y Andrés. La suegra de Simón estaba en cama con fiebre, y se lo dijeron. Jesús se acercó, la cogió de la mano y la levantó. Se le pasó la fiebre y se puso a servirles. Al anochecer, cuando se puso el sol, le llevaron todos los enfermos y endemoniados. La población entera se agolpaba a la puerta. Curó a muchos enfermos de diversos males y expulsó muchos demonios; y como los demonios lo conocían, no les permitía hablar. Se levantó de madrugada, se marchó al descampado y allí se puso a orar.

Simón y sus compañeros fueron y, al encontrarlo, le dijeron: «Todo el mundo te busca.»

Él les respondió: «Vámonos a otra parte, a las aldeas cercanas, para predicar también allí; que para eso he salido.»

Así recorrió toda Galilea, predicando en las sinagogas y expulsando los demonios.