lunes, 3 de agosto de 2020

ALGUNHAS RECOMENDACIÓNS DESDE A FRANQUEIRA

Estamos comenzando o mes de agosto. Moitas persoas acuden ao Santuario da Nosa Señora da Franqueira aproveitando os días de vacacións. Outros, despois destes meses de confinamento na emerxencia sanitaria e pandemia, veñen por diante da Nosa Señora as súas inquedanzas. 
Permitíedeme unhas recomendacións.

1.- O Santuario permanece aberto todos os días, desde as 9 da mañá ata as 9 da noite.
2.- A entrada están os xeles e normas de precaución
3.- Que por agora non hai problema de aforo, se nalgún momento chegara a ter dificultade, está prevista a celebración no exterior.
4.- Durante a semana, de luns a venres as Misas son ás 8 da tarde, tamén hai os mércores, como é costume ás 6 da tarde.
5.- As fins de semana as Misas son os sábados ás 6 da tarde e domingos ás 11 da mañá e 5 da tarde
6.- Que en breve poremos unha programación de actividades e celebracións que facilitarán a asistencia ao Santuario para non exceder o aforo en setembro e poder preservar a saúde dos peregrinos e romeiros.
7.- Queremos felicitar e agradecer o comportamento exemplar nas celebracións no uso de máscaras e gardando as distancias.
Moitas grazas

Xabier Alonso

domingo, 2 de agosto de 2020

DADLES VOSOTROS DE COMER

Después de haber predicado las parábolas del Reino, el evangelista hace un inciso y nos relata el martirio de Juan Bautista. Un duro golpe cuando se lo dicen a Jesús. La relación entre los dos es, no solo por los vínculos de familia, sino por la misión profética de Juan y como el precursor que preparar la llegada de Jesús. Los dos son conscientes de su misión.
Jesús necesita asumir lo que ha pasado. Juan es degollado en la cárcel por mandato del rey. Sus discípulos lo han enterrado. Y ahora?. Jesús busca un lugar apartado para hacer duelo. Busca el silencio. Un ser querido desaparece, sin él poder estar a su lado, ni despedir su cadáver, ni orar ante su tumba. ¿Verdad que nos suena esto? Pues sí. Jesús intenta hacer duelo en silencio y soledad.

Pero se encuentra con la muchedumbre, hambrienta de consuelo, necesitada de salud, sedienta de amor. Y en su interior, aunque pese el dolor del amigo muerto, puede más la pasión por el evangelio. Sana, derrama la salud a raudales sobre los que padecen
Pero queda culminar todo esto con la comida de comunión, el banquete de la Alianza. Porque Dios todo lo ofrece desde la gratuidad, en la que invita a compartir lo que tenemos, y sentarnos a vernos cara a cara con los hermanos. Banquete de comunión que desborda, sobrando, llenando de alegría el corazón del que sufre, cambiando el pesar por la esperanza. Y Jesús, lejos de proyectar hacia los que sufren su dolor, lo convierte en fuerza para llevarles a cada uno el amor que necesitan de Dios.

Dadles vosotros de comer es un mandato. Es la llamada al compartir.

Xabier Alonso



Lectura del santo evangelio según san Mateo (14,13-21):

En aquel tiempo, al enterarse Jesús de la muerte de Juan, el Bautista, se marchó de allí en barca, a un sitio tranquilo y apartado. Al saberlo la gente, lo siguió por tierra desde los pueblos. Al desembarcar, vio Jesús el gentío, le dio lástima y curó a los enfermos. Como se hizo tarde, se acercaron los discípulos a decirle: «Estamos en despoblado y es muy tarde, despide a la multitud para que vayan a las aldeas y se compren de comer.»
Jesús les replicó: «No hace falta que vayan, dadles vosotros de comer.»
Ellos le replicaron: «Si aquí no tenemos más que cinco panes y dos peces.»
Les dijo: «Traédmelos.»
Mandó a la gente que se recostara en la hierba y, tomando los cinco panes y los dos peces, alzó la mirada al cielo, pronunció la bendición, partió los panes y se los dio a los discípulos; los discípulos se los dieron a la gente. Comieron todos hasta quedar satisfechos y recogieron doce cestos llenos de sobras. Comieron unos cinco mil hombres, sin contar mujeres y niños.

Palabra del Señor

domingo, 26 de julio de 2020

O TESOURO AGOCHADO

Vitral do Santuario da Franqueira  coas imaxes de San Xoaquín e Santa Ana coa Virxe María nena. 
Hoxe o Señor regálanos tres preciosas parábolas do Reino: o tesougo agochado, a pérola e a rede dos pescadores. Nelas hai unha similitude. Estás ocultas. Quén as pode atopar? O que traballa a terra e abre ata o fondo para removela. O que se adica a buscar a mellor pérola nun lugar e noutro. O que fae a faenar cada noite. A constancia do labor, sen sabelo, traerá un día á luz o que non nos imaxinamos. É so cuestión de sorte?

Vou por un exemplo. Fleming estaba a facer os seus estudos de investigación no laboratorio. Nunha ausencia do mesmo durante un mes esquecera un dos ensaios nunha fiestra medio aberta. Ao regreso tiña enrriba unha capa de barolo, mofo, que en lugar de tiralo ao lixo puxoo no microscopio, e, eureka, descubre a penicilina. Non é así de doado. Sorte? Pois a ansia de búsqueda, o traballo polo ben común da saúde, o empeño, a curiosidade... e á fin salvar millóns de vidas grazas aos antibióticos.

Cando o gran Miguel Anxo Buonarrotti, un dos grandes xenios renacentistas, estaba a traballar en Florencia ouviu falar dun gran bloque de pedra que estaba abandoado. Fora disposto para unha grande escultura, de cinco metros, pero consideraban que era ruín para o labor. Foino mirar e levouo para o taller. Despois de facer un modelo esculpiu o grande David. "Estaba dentro" comenta a historia, "eu saqueille o que estorbaba" Necesitou meses de traballo, non moitos para a perfección da obra.

E como isto, infindade de cousas, pódense descubrir novas galaxias e estrellas se miras ao ceo, atópanse novas especies mariñas se buceas; so sacarás unha boa poesía se entras na alma.

Comprenderás o tesouro que hai en ti se te aventuras a entrar no teu corazón. Qué necesitas? Comprar o campo, vendelo todo, saír a faenar. O reino está detro de vós nos di Xesús no evanxeo. E se está, meus amigos, é un tesouro. 

Hoxe na celebración dominical teremos, unidos a iniciativa da Conferencia Episcopal Española, unha lembranza especial pola vítimas do Coronavirus. Neste día, festividade de San Xoaquín e Santa Ana, pais da Virxe María, avós de Xesús, poñemos a nosa ollada e corazón nos avós e avoas. Os que nesta pandemia son os que levan a peor parte. Os que tiveron que morrer sos. Eses 59 concidadáns que foron abandoados os seus cadáveres denota a frialdade do xénero humano. Unha obra de miseriscordia que quedou esquecia "enterrar aos mortos"

Quédanos moito por diante, facer que poidamos sacar o mellor de nós, o tesouro que o Señor puxo no noso corazón, o Reino escondido ou esquecido, e poñelo ao servizo do ben común e do futuro.

O evanxeo de hoxe

O Reino dos Ceos é semellante a un tesouro agachado nunha leira: o home que o atopou vólveo a agachar; e, cheo de alegría, vai vender canto ten para mercar aquela leira.
Tamén se parece o Reino dos Ceos a un tratante de perlas finas: en atopando unha de grande valor, foi vender canto tiña e mercouna.
Do mesmo xeito é semellante o Reino dos Ceos a un aparello de rapeta largado no mar, que recolleu peixes de todas as castes. Unha vez cheo, tiran por el para a ribeira e, sentados, escollen os bos nun queipo e os malos tiran con eles. Así será na fin do mundo: sairán os anxos e arredarán os malos dos xustos para botalos no forno do lume; alí será o pranto e o renxer dos dentes.
‑¿Entendedes todo isto?
Eles responderon:
‑Entendemos.
El concluíu:
‑Por iso todo letrado que se fai discípulo do Reino dos Ceos parécese ó dono dunha casa que saca das súas arcas o novo e mais o vello.

Xabier Alonso


sábado, 25 de julio de 2020

¡QUÉ PESADA ESTA MADRE!

Cuando la madre de Santiago y Juan; bueno en el Evangelio, por dejar clara la linea paterna dice, la madre de los hijos del Zabedeo, que ya son ganas de complicarlo; al acercarse a Jesús a pedirle un puesto importante a sus hijos provoca los enfados del resto de los discípulos.
Pensamientos:
Ahí viene esa pesada, siempre está buscando que si a la derecha que a la izquierda para sus hijos.
No digáis nada que es tía de Jesús. ¿Cómo? Pues sí, resulta que dicen que si es la hermana de María, hija pues de Joaquín y Ana.
Ah pues es lógico que le de algo importante, al fin y al cabo son familia.
Es el clan de los Zebedeos, y ahí está ella dando la cara por sus hijos.
Salomé, dicen que se llama. Pues su nombre significa paz, proviene de Shalom, y sus hijos no salen a ella pues les hemos puesto de mote los hijos del trueno. 
Sí, como les pises saltan un momento.
Buenos pues pide, pide, a ver que le dice Jesús.

¿Qué os parece si leemos el texto y nos situamos?

En aquel tiempo, se acercó a Jesús la madre de los hijos de Zebedeo con sus hijos y se postró para hacerle una petición.
Él le preguntó:
«¿Qué deseas?».
Ella contestó:
«Ordena que estos dos hijos míos se sienten en tu reino, uno a tu derecha y el otro a tu izquierda».
Pero Jesús replicó:
«No sabéis lo que pedís. ¿Podéis beber el cáliz que yo he de beber?».
Contestaron:
«Podemos».
Él les dijo:
«Mi cáliz lo beberéis; pero sentarse a mi derecha o a mi izquierda no me toca a mí concederlo, es para aquellos para quienes lo tiene reservado mi Padre».
Los otros diez, al oír aquello, se indignaron contra los dos hermanos. Y llamándolos, Jesús les dijo:
«Sabéis que los jefes de los pueblos los tiranizan y que los grandes los oprimen. No será así entre vosotros: el que quiera ser grande entre vosotros, que sea vuestro servidor, y el que quiera ser primero entre vosotros, que sea vuestro esclavo.
Igual que el Hijo del hombre no ha venido a ser servido sino a servir y a dar su vida en rescate por muchos».

Salomé, puesta de rodillas profesa el reconocimiento de que éste, al que posiblemente conociera ya de pequeño, y quien sabe si María le contase algunas inquietudes de la infancia o juventud, ahora, ella lo reconoce como el Mesías. Le pide lo que nadie le puede conceder, pero ni siquiera el Hijo, un puesto en el Reino. Aquí ella profesa su fe en el Reino de Dios del que tanto habla Jesús. Pues lo que tanto les cuesta reconocer a los discípulos a ella, en su sencillez, con una petición lógica, ya lo hace.
Ella escucha la respuesta de sus hijos, la decisión con la que responden, pero sobre todo, la lección que aprende. Esta mujer, esta madre, escucha "el Hijo del hombre no ha venido a ser servido sino a servir y a dar su vida en rescate por muchos". Y esa lección no la olvida jamás, porque Jesús acaba de anunciar su pasión y unos días más tarde entrará en Jerusalén.
Posiblemente seguiría con ellos para celebrar la Pascua, y ella, junto a María y otras mujeres permanece al lado de la cruz. Ella, con otras mujeres va al sepulcro al alba del primer día y recibe el regalo de que el Reino ya está comenzado en el Resucitado. Lo que ella pidió para sus hijos lo recibe, el primer puesto es ser mensajeros de la alegría del Evangelio. Ella se postró, pidió, y aprendió a ser sierva.
Hoy celebramos a Santiago, hijo del Zebedeo, el pesacdor, el discípulo, el amigo del Señor, el apóstol, el evangelizador, el peregrino, el mártir, el testigo... y ésto también lo recibió de su madre.

Feliz día de Santiago
Xabier Alonso






jueves, 23 de julio de 2020

¿ADOLESCENTES? Un respeto

Xa fai uns cantos anos estiven ao servizo do seminario menor como formador. Unha breve xeira, pero intensa. Dediqueime a ler algunhas das publicacións que había sobre adolescentes. Todos coincidían que era coma terra de ninguén. Nin se quere ser neno, pero non cesa o infantilismo, e deséxase ser adulto, pero non se asumen responsabilidades. Esa loita interna entre o que o que se desexa e a saudade do que vai quedando. Unha pócima explosiva de afectos e reveldía, de medos e incertidumes. Ese berro que bombardea aos cativos, xa medrados, de pelusilla no bigote e acné nas facianas, e que penetra ata no fondo ¡a ver se maduras!

Pois, sabedes que vos digo, un pouquiño de respecto. Porque a ver quen é o guapo que xa é maduro. Porque namentres escribía a descrición anterior, estaba a facer unha radiografía da nosa sociedade. 
Que dis, Unha sociedade adolescente?
Pois si. 
Onte escoiteillo nunha entrevista a unha profesional da saúde na súa preocupación ante a irresponsabilidade social que provoca novos contaxios do COVID

Fixémonos.
A mocidade fai  que ten aprendido. E fixémoslle entender dun xeito erróneo o sentido da responsabilidade. Porque ser libre é facer o que quero, ata que non tropece coa libertade do outro. Polo que ti te convertes para min, non nun ciudadano co que compartir o destino e traballar no ben común, senón un rival, pois coartasme a libertade de facer o que me peta.
Que os nosos fillos oiron falar aos adultos que non podes beber, porque te poden pillar a caerche unha multa. Pesa máis o medo punitivo que unha coducción responsable. Que escoitaron que se pode pagar en B, que outros rouban máis, que a min non me van pillar. Que despotricamos contra a política e os seus, e logo a ver se consigo un eschufe para colocar ou conseguir este favorciño. Que non me veñas a marear a cabeza cos teus rollos de mozo, pero despois non entendo aos meus fillos nin sei porque reaccionan deste xeito. Que a ver se nos movemos para cambiar isto, pero non me compliques con sindicarme, ou saber certamente que é o que pasa. E así podemos ir ata un cento de actitudes.

Pero para min, o que está minando o feitío da xente é a súa adolescencia egoísta, porque antes de que me esqueza, os adolescentes son divertidos, áxiles, inquedos, alegres, amigos e super amigos, abertos, con ilusións, e moitas moitas cousas máis.
Ao que ía. O que nos mina é unha adolescencia egoísta que nos fai mirarnos continuamente ao embigo. E isto é o que nos sucede.
Miranos ao embigo de que somos os mellores, a sanidade mellor do mundo, presumían moitos, pero coa maior tasa se contaxios entre eles por falta de materiais e protocolos.
Miramos ao embigo de que somos o destino turístico mellor, e podemos desfacer o tecido industrial e mandamos aos mellores a traballar na investigación ao estranxeiro.
Miramos o embigo de que somos libre pensadores e desenrolamos unha morea de dereitos, e cremonos señores e donos absolutos de todo. A que nos sirvan.
Miramos o embigo de que nos motiva a apetencia, o gusto, o inmediato, e que non lle guste que lle de... así construimos algunhas decisións. Cando os políticos se moven por conveniencias partidistas ou beneficios eleitorais.
E agora, a culpa é dos adolescentes e da mocidade. 
Pero non. Como malos adolescentes, sabedes?. Non queremos asumir a responsabilidade común.
A madurez e deixar de mirarnos o embigo e pornos ao servizo dos outros.
A madurez chega cando entendes a vida na entrega por que te enamoraches. Cando das a túa vida polos teus. Cando te ergues cedo para traballar e comprendes que estás a construir algo mellor, coidar da túa familia e medrar. Madurar é cando sabes perder tempo cos que necesitan falar, desafogar, e saber aceptar. Madurar é cando descubres o milagres da gratuidade, do que non tes que estar sempre recibindo compensacións por todo.
E agora dime. 
Non necesitamos madurar como sociedade.
Sexamos bos adolescentes e mellores.

Unha aperta
Xabier Alonso












miércoles, 22 de julio de 2020

MARÍA DE MAGDALA

Cuadro de María Magdalena del Santuario da Franqueira donado en el año 2016 por la familia Fontán Fortes
¿Eres tú?
María, ¿la de Magdala?
Quiero escuchar de tus labios el nombre de amor. 
Pídele al Jardinero que derrame en mi huerto agua fresca
que de la seca tierra brote en yema débil
lo que podrá ser un día fuerte tronco de vigor.
Susurra al corazón del hortelano que llene mi tierra

de le fe que te mantuvo firme junto al tronco
donde el hombre derrotado, victoria dio en amor a la humanidad.


Ayuda Magdalena a este pobre servidor
levantar la vista y secar las lagrimas del dolor
de los que han visto tumbas llenas de sufrimiento.


María, la de Magdala,
toma mi mano y llévame a los pies de mi Señor,
hazme respirar en el polvo, la tierra seca
en medio del desierto, la misericordia y del amor


María, la de Magdala
saca le ungüento de bello aroma
que llena la fría muerte de frescura de la vida en flor.


La piedra sacada, la tumba vacía, la muerte derrotada
y yo contigo vería, que la vida en mi corazón se asomaba.

María, le de Magdala

llévame de tu mano a estar junto al jardinero


Xabier Alonso

martes, 21 de julio de 2020

RESTAURACION DEL BALDAQUINO DE LA VIRGEN

RESTAURACIÓN DEL BALDAQUINO DE LA VIRGEN DE A FRANQUEIRA.

Se han iniciado las obras de restauración del baldaquino donde se venera la antigua imagen de Ntra Sra da Franqueira. Consiste en la desinfección, limpieza y todo lo que conlleva la restauración de esta obra. Por otro lado se procederá a la limpieza de la imagen. Todo ha sido previamente revisado y autorizado por la Delegación de Patrimonio de la Diócesis y por Patrimonio Cultural de la Xunta de Galicia. Los trabajos, que tendrán una duración de cuatro semanas, serán realizadas por la restauradora María Victoria Valverde. La madera ha sufrido ataque de insectos xilófagos, así como pérdida de puntos de pintura y grietas. Este baldaquino está documentado en 1692, cuando los monjes edifican los arcos y la bóveda, colocan la obra debajo de ésta y la añaden otro piso, hoy desaparecido, que contenía la imagen del Resucitado. Todo en madera de nogal. Tal y como se describe, el cuerpo central que ahora restauramos, puede ser anterior. Las obras ascienden a 4.276,14€. Para la solemnidad de la Asunción de la Virgen estarán ya finalizadas. El andamiaje no impide que los fieles sigamos pasando, como es costumbre, bajo la imagen de la Virgen.