domingo, 22 de agosto de 2021

AFGANISTÁN, HAITÍ


 No deja de sorprendernos la actitud del mundo ante las realidades más dolorosas de muchos pueblos. Estos días de forma desigual dos naciones han saltado a las portadas de los informativos Haití y Afganistán . 

Haiti después de diez años de un terrible terremoto y del reciente asesinato de su Presidente vuelve a temblar la tierra bajo sus pies y sabe una vez más la pobreza de un pueblo que sufre las consecuencias, como tantos otros pueblos, de la corrupción y las desigualdades. La incidencia de un terremoto en los distintos países del mundo es desigual en aquellos cuyas construcciones están hechas para que puedan resistir en el embate de un seguidismo tienen menos víctimas que aquellas en las cuales el tejido social no proporciona los medios para poder prevenir las consecuencias de los desastres naturales. Haití es un buen ejemplo a unos habían levantado de las consecuencias del terremoto que asoló el país vive en otra vez por los suelos lo poco que habían hecho.

Pero si hay un país quiere y está ocupando los informativos y las tertulias es la situación de Afganistán. Que nos ha pasado. Creíamos que con las armas y inversión económica podemos solucionarlo todo. Ha quedado al descubierto la prepotencia de occidente. Hemos demostrado una vez más al mundo y a la historia que los que nos situamos en una posición de superioridad queriendo imponer nuestros criterios muchas veces nos equivocamos. 

Tanto en un país como en otro encuentro varias invitaciones a la reflexión que quiero compartir con vosotros esta mañana. Lo primero es la solidaridad con los miembros de esas sociedades que más sufren. Dentro de pocos días posiblemente ya no será noticia. Y el sufrimiento y el dolor sigue estando aunque nosotros no lo escuchemos. 

Lo segundo la lección que debemos aprender la transformación debe nacer desde la base y el progreso de los pueblos no depende únicamente de los criterios que una parte de la humanidad sino que cada pueblo necesita descubrir su propio destino y con las herramientas necesarias. 

Lo tercero es garantizar desde la igualdad lo esencial es fundamental para preservar los derechos de las personas. La vivienda, educación, la salud, el trabajo, y tantas cosas que son primordiales en el crecimiento y en el progreso de una nación. Pero no puede ser desde el criterio de nuestra única visión no es el centro del mundo, cada pueblo de cada cultura tiene la capacidad de crecer siempre y cuando no se le pisotee. Porque por desgracia esta es la actitud que muchas ocasiones hemos demostrado. Considerar que somos liberadores, imponer nuestro criterio y forma de ver la vida, decidir su futuro, sacar partido económico de la miseria, y por desgracia, presumir de que somos buenos. 

A los pies de la imagen de Nosa Señora da Franqueira tenemos una ofrenda que le ha sido regalada ella en el año 2006 la gorra de un militar que por ese año estaba destinado en Afganistán. Ese exvoto es una invitación a la oración y a la solidaridad con los pueblos sometidos. 

Hoy te invito a rezar por Haití y el pueblo afgano. 

Xabier Alonso
22-08-2021


PALABRAS ETERNAS

 

Tú tienes palabras de vida eterna. Tú eres palabra. Tú eres mensaje. Tú eres encuentro. Tú eres razón para decir sí. Tú eres palabra encarnada. 

Hoy Pedro en nombre de todos dice a Jesús tú tienes palabras de vida eterna. Estas palabras las hemos recibido nosotros. Pues hemos recibido a Jesús. No somos nosotros los que hablamos es Jesús quien habló de nosotros. Es Jesús encarnado en nuestra vida en Cristo el Señor que quiere dialogar con este mundo mostrándoles a todos por las fuerzas del Espíritu que la palabra es verdad.

Había una canción infantil que cantábamos en catequesis y decía: Jesús no tienen manos tiene nuestras manos, Jesús no tiene y es que tienen nuestros pies. Añadimos soy Jesús tiene palabra, es el hombre de palabra, es el Dios hecho palabra, y por eso podemos decir: la palabra ansiedad de voz en nuestra vida. 

Tu palabra es verdad? Tu palabra es auténtica? Si es Jesús quien habla en ti y por ti, si no eres tú sino el Señor que habita en ti, eres mensaje de Dios. 

En este domingo de invito Hermano y Hermana a dos actitudes que nace en del encuentro con la palabra. La primera de ellas es la disponibilidad para la escucha. Igual que María no nos cerramos a la capacidad de descubrir en cada momento que Dios salve a nuestro encuentro y abre el diálogo con una oferta de vida. Dios viene para hablarnos desde la vida y para la vida. Su palabra es misericordia, compasión, y se introduce en nuestra realidad hablando nuestro propio lenguaje. Dios no es una palabra de extraña. No es una lengua imposible de comprender. Dios es diálogo abierto desde nuestra propia comprensión. De esta forma, nosotros, como María en esa apertura al encuentro descubrimos en la sencillez de cada día que Dios viene a proponernos el reto de la eternidad. Dios propone, Dios ha de proyectos, Dios nos capacita para ser respuesta positiva. 

La segunda es ser nosotros propuesta de palabras de vida para los demás. Desde nuestro interior puede surgir a través de la palabra propuestas de vida o de muerte. Con una sola palabra puedo convertir el encuentro con Dios y con los Hermanos en un desencuentro de violencia, de muerte, de oscuridad. O a la inversa puedo propiciar que mi propuesta de palabra sea de vida, de unidad, de futuro, de encuentro y de paz. 

Esta mañana del domingo de decimos a Jesús como Pedro a dónde iremos sólo tú tienes palabras de vida eterna. Porque en nuestra palabra nos para la vida y decimos te doy mi palabra. Y esa es propuesta de vida. 

Xabier Alonso
22-08-2021


lunes, 16 de agosto de 2021

VETE DE AQUÍ, APESTADO

San Roque de Prado da Canda.

 Poco podía imaginar el joven peregrino de Montpelier que siglos después de su hazaña caritativa perviviese su memoria. Roque, nombre sonoro donde los hay, tiene hoy actualidad. En breves anotaciones comparto con vosotros alguna reflexión:

1.- Peregrino. En camino. Roque quiere llegar a la meta de su camino. No es andar por andar. Es la búsqueda de la verdad. Recuerda "yo soy el camino, la verdad y la vida" dice Jesús. 
Nos dice Francisco que la Iglesia es una comunidad en salida.
¿Sales tú de tus encierros, cerrazones, tu torre de cristal, tu palacio de comodidad para ir al encuentro?

2.- Sanitario. Cristo se encuentra con Roque en el enfermo. Los apestados, despreciados por sus convecinos, no más que en tantos momentos de la historia. Así ha pasado y así sucederá. Por prevención y evitar contagios, y esto nos suena, los enfermos solo dependían de la valentía de los corazones caritativos. 
Nos insiste Francisco que la Iglesia es un hospital de campaña.
¿No está en tu ideal vivir con radicalidad la caridad? ¿Qué te lo impide?

3.- Apestado. Cristo se identifica con la fragilidad humana. Y esto le sucede a Roque. Contagiado es desterrado. Ya no importa lo bueno que fueras. Ahora quedas marcado. Basta un error para que el sello del desprecio sea notorio. 
Nos recuerda Francisco que prefiere una Iglesia herida por hacer la caridad que situada en la comodidad. 
¿Tienes miedo a ser contagiado por el sentido "humanitario" de la vida?

4.- El consuelo de un perro. Como el pobre Lázaro de la parábola del evangelio, Roque obtiene el consuelo de los lamidos de un perro. Con un sentido franciscano de la vida, la naturaleza se compadece de quien tiene un corazón bueno y es justo. 
Nos insiste Francisco en que somos habitantes de una casa común con la que compartimos esta travesía de la vida.
¿Cuál es tu mirada sobre la creación?

5.- Hermanos todos. Si en los momentos duros de la vida no nos ayudamos. Cuando entonces? Si no nos apoyamos en la búsqueda de la justicia y la verdad  Cuando entonces? Si no estamos juntos cuando nos necesitamos. Cuando entonces? Si no nos vemos ahora como hermanos y hermanas. Cuando entonces?

Xabier Alonso
16-08-2021

domingo, 15 de agosto de 2021

ESTAR EN LA GLORIA

 
Elevas los ojos al cielo y es inmenso y cuando estás en el mejor sitio dices "esto es el cielo". Si quieres hablar de lo alegre, vital dices "estoy en la gloria". Cuando ves un lugar realmente hermoso dices "esto es el paraíso". Piensa a cuantas personas admiras y dices "es un cielo", o que estás a gusto con ellas y proclamas "contigo estoy en la gloria" 

Para contemplar la belleza puedes encontrarla en el corazón de las gentes, para intuir lo bueno no necesitas buscar muy lejos, para estar en el paraíso con poco basta.

Si estás en el cielo, pero solo está tu imaginación o tus deseos, poco llega. Hay muchos que te ofrecen el paraíso, la gloria, la felicidad, pero a un precio muy alto. Perder tu dignidad, la libertad o la autonomía. 

Todo el ser, todo el pensar, hacer y sentir llega a las alturas. Desde el inicio , María, se puso en camino a lo increíble de lo que entrega el Padre. Le dice el ángel que el niño que nacerá es Hijo del Altísimo y traerá el perdón de los pecados. Con eso ya acepta estar en el cielo, anticipar la gloria venidera. Pues sin odios, ni rencores, violencias y corrupción, sin envidias ni maldades, entonces, con el perdón, estamos en la gloria, el paraíso sellado queda abierto. Entendió y así lo proclamó, que quien se humilla será enaltecido, que ser esclavo es ser libre, que morir es vivir, que decir sí es con mucho lo mejor. ¿Qué pierdes? Nada, pues todo lo que somos lo es desde la gratuidad y el don, desde la vida. 

En la glorificación de María celebramos que todo el cuerpo, ella como primicia, como primera de los creyentes, miembro del Cuerpo de Cristo, está en la gloria. Ah! Que gran gozo, y por eso ella es proclamada dichosa, feliz, bienaventurada, por todas las generaciones.

Feliz día

Xabier Alonso

15-08-2021

domingo, 8 de agosto de 2021

TRES PARROQUIAS, TRES FESTIVIDADES

 


Hoxe o calendario fai que coincidan tres festividades nun so día. A parroquia santuario da Franqueira reúne aos seus romeiros, como cada mes o día 8 para honrar á Nosa Señora. As celebracións ás 11 da mañá e ás 5 da tarde é unha boa forma para renovar a nosa devoción á Nai de Deus. So queda un mes para podermos xuntar na solemnidade da Natividade da Virxe. Un tempo que será intenso para a prepararción. En breve daremos detalle de como facermos as peregrinacións e as festividades.

Este domingo tamén é festividade de Santo Domingo de Guzmán. En Prado da Canda teremos a celebración na honra do Santo Predicador cuxos 800 anos se conmemoran neste ano. Santo Domingo lémbranos a importancia da Palabra, da oración e da evanxelización.


E por último na parroquia da Lamosa sae en procesión a imaxe do Cristo da Saúde, unha talla do Nazareno coa cruz nas costas. El cargou sobre si os nosos delitos, el sandou as nosas feridas.

Unha fin de semana espEcial e intensa e que nos destaca a peculiaridade de cada parroquia.

Lembramos

Santuario da Franqueira Misa solemne en honor da Virxe ás 11 da mañá e 5 da tarde
A Lamosa: Festa do Cristo da Saúde, Misa solemne ás 12,15 e procesión
Prado da Canda: Santo Domingo de Guzmán, Misa ás 10 da mañá

domingo, 1 de agosto de 2021

DÁNOS O PAN DA VIDA

 


Dános, Señor, dese pan

Esta petición repetímola hoxe na Eucaristía. Como os que se fartaron a comer despois de que Xesús reparticse a toda a multitude pan e peixe, buscamos quen nos solucione rápidamente os problemas sen decatarnos da gratuidade e da grandeza de todo o que recibimos.

Nacemos sendo don marabilloso. Somos coidados na ledicia de pornos todo a nosa disposición, os pais desvélanse polos seus fillos. Nos educan e preparan para a vida, axúdannos a descubrir quen somos e o que podemos lograr. O amor nace de forma expontánea e gratuita. O sacrificio e a entrega por nós é manifestación do moito que somos e significamos para os demáis. Somos alimntados cada día polo pan que nos cae do ce. Cada día nos da o Señor a oportunidade de recibir a fortaleza e o alimento para facer o camiño.

O maná que os hebreos recibían cada mañá no deserto, ración diaria  e para cada un tamén ten a súa ensinanza. O pan de cada día pedimos na oración do Noso Pai. Se nese camiño de liberación recibiran para un mes, un ano, sen límites, non se moverían do sitio, xa non habería espectativa de camiñar cara a ningures. Telo todo é unha aspiración inútil que nos paraliza.

O verdadeiro alimento é crer, porse nas mans de quen nos da o pan de vida. Cada día Cristo dándose en alimento na palabra, na caridade, na verdade, na xustiza, na liberdade, na sinceridade, fai de nós pobo en camiño que se está chamado a chegar á fin.

Feliz domingo

Xabier Alonso


domingo, 25 de julio de 2021

ANO XUBILAR COMPOSTELANO DA GRAN PERDONANZA


 Hai xa 7 meses quedou aberta a Porta Santa da Catedral Apostólica de Compostela. Un rito que neste ano pasou no silencio da restriccións e que, xunto a luz que se acende na torre do reloxo, marcan un ano especial para as terras do Fibisterre. Os vieiros son abertos para o encontro e o diálogo entre as persoas e para chegar a unha meta que non remata onda o sepulcro do Apóstolo, senón que ten un regeso á vida cotiá da persoa que se deixa transformar pola experiencia do camiño. 

Quero compartir convosco algunhas inquedanzas:

1.- Chamarme clásico pero permitirme que non utilice o termo Xacobeo para designar este Ano Santo. Prefiro usar as verbas antergas: Ano Santo Compostelano, Ano Xubilar Compostelano ou Ano da Gran Perdonanza. Compostela celebra, concedido pola Igrexa, un Xubileo que se extende a todos os que alí peregrinan visitando a tumba do Apóstolo. Non o concede a catedral por iniciativa persoal, nin o arcebispo, nin as autoridades da cidade nin autonómicas. O entrega como agasallo da Graza de Deus a Igrexa enteira e está destinada a todo o orbe católico. A designación polo tanto é delegada.

2.- Para gañar o Xubileo, esto é recibir as grazas do xúbilo pois quedan redimidas as nosas culpas e o noso pecado non , repito NON SON NECESARIAS, nin ir a pe, nin entrar pola Porta Santa, nin abrazar o santo, nin dar coa cabeza no mestre Mateo, nin presenciar o vo do botafumeiro.

3.- Para recibir as grazas xubilares SI SON NECESIARIAS unha vivencia dun sincero arrepentimento, acoller a chamada á conversión; renovar a fe profesando o Credo, e considero que se é visitando a tumba do Apóstolo medra na intimidade do diálogo co amigo do Señor; participar nalgunha celebración e orar polas intecións do Papa, e se é posiblena Eucaristía, asemade de recibir o Sacramento da Reconciliación, ou ben no día da peregrinación ou noutro día cercano. Temos que considerar que as grazas xubilares deben levarnos a unha vida máis evanxélica e caritativa, un cambio na nova actitude e unha volta a casa renovados.

4.- A peregrinaicón é unha preparación para todo isto que sinalei no número anterior. Peregrinar é unha expresión penitencial, un sacrificio que esixe, un camiño que nos fai vivir a renuncia, a solidariedade. Lembremos que o camiño foi usado na antiguedade para redimnir penas de prisión. Se tes interés podes entrar no artículo que  comenta este feito e está no seguinte enlace:

el camino como redención de penas y delitos

Todo isto o digo desde a meta de peregrinación que é o Santuario da Franqueira. O camiño é sacrificio, é penitencia, é renuncia, silencio. Non acepto, e rexeito esas peregrinacións en grupo como non hai moito fixeron un grupo de homes xa maduros e antes de entrar na igrexa estaban no bar largando unhas cervexas e blasfemando. Eso non é peregrinación. (por certo en plena pandemia os irresponsables non son so a mocidade). Peregrinar non pode ser un camiño de rosas, como os que o fan coas facilidades dos servizos de traslado de maletas, hoteis, e as comodidades de 5 estrelas. O camiño non se fai co barullo da festa que parece que non hai un mañá. Pode parecer moi serio? Pois o é. Se imos gastar o corpo a camiñar, para facer o que pode ser unha andaina de licor café, para qué a Santiago?

5.- A peregrinación a Compostela é un camiño espiritual. Vou por un exemplo.
Eu levo moitos anos indo a Lourdes. A este santuario onde se apareceu a Virxe hai 170 anos van cada ano preto de 7.000.000 de peregrinos, deles, 500.000 enfermos e outros tantos de mocidade. Eu non vexo promocións de paks turísticos, e imos de ben lonxe. Que hai alí? Fora do santuario unha cidade entregada aos peregrinos, nalgunhas cousas que poden ser cuestionables, pero dentro do santuario os obxectivos son claros. O que precisa un peregrino é atipar os cauces para que teña a disposición para descubrir que o Señor quere estar con cada un e ofrecerlle o perdón misericordioso.

6.- Podemos ir a Compostela? A resposta é debemos ir a Compostela. Nesta apostólica cidade ven a nós a misericordia entrañable, está aberto o diálogo con o amigo do Señor, saber que nesa tumba están os restos de quen estivo con Cristo, sentou na mesa da Cea final e viviu a resurección enche a alma e o corazón.

7.- Estas terras da Galicia son agarimosas e cheas de verdor para anticipar o paraíso, o volta á beleza do Creador e refacer o que o pecado foi estragando. Por isto somos meta de peregrinos que buscan o perdón para mirar que o sol se deita para chamarnos a descansar no regazo do Señor e amencer á vida nova da eternidade no amor.

Deixo como agasallo deste día unha parte dun artículo que escribín hai anos para unha revista sobre o camiño real na Franqueira como paso de peregrinos a Compostela. 


El Camino Real como vía de comunicación con la ruta a Compostela

Son muchos los peregrinos que pasaron por este templo, miles y miles contemplan la imagen que nosotros hoy vemos con la misma admiración y serenidad que otros. Labradores y señores, laicos y clérigos, pobres y ricos, todos ante Ella somos sus hijos. No todos tenían solo como meta llegar hasta aquí, sino que, en su larga travesía compostelana descansaban al amparo de la Virgen. Así, en la misma época en la que se esculpía la portada románica, hizo descanso en su peregrinar Santa Isabel de Portugal, a Raíña Santa. Como testimonio de este acontecimiento podemos pensar que sirvió de inspiración al escultor de la portada dejar impreso para la posteridad en una de las columnas una fila de conchas de vieira, símbolo de la peregrinación jacobea. 

En la documentación del Monasterio da Franqueira encontramos el gasto de una vaca para dar de comer al séquito de D. Federico de Est, príncipe de Sajonia, que según otros datos, posiblemente iba camino de Compostela. Es este camino real por el que pasaban las tropas y se hospedaban en el monasterio, así como la ruta para la reconquista en la guerra contra los franceses. Un camino que es necesario también recuperar del olvido, no solo para la nostalgia, sino, para tener un buen conocimiento de la historia y de sus hechos. 

Es también curioso el dato que las parroquias que están en el itinerario de este tramo del camino están dedicadas al Apóstol santiago. Santiago de Parada de Achas, Santiago de Prado da Canda, Santiago de Covelo; o que los nombre de Para da Franqueira recuerde un lugar de descanso antes de llegar al santuario, o que en la Capilla de Corzós, en la parroquia de A lamosa, hubiese una imagen de la Virgen Peregrina, hoy depositada en el Museo Provincial de Pontevedra. 

Son estos montes, sus veredas, los caminos agrestes, sus “carballeiras”; son sus ríos y sus aldeas, sus campos y pastizales testigos mudos de hombres y mujeres que fueron cruzando  estas tierras. Encuentra el peregrino en estos lugares, alejados de todo ruido, el sosiego y la paz tantas veces urgida por una vida cargada de prisas y agobios.

Son los caminos símbolo de nuestro peregrinar. Veredas que se santifican en el corazón de aquellos que en búsqueda encuentran al final del trayecto un nuevo sentido a sus vidas. Así, los que ponen sus pasos a Compostela desean encontrar las raíces de su vida. La tumba apostólica es signo de que construimos nuestra fe en la base de los testigos del Resucitado. Los que vienen a la Franqueira encuentran sosiego en la Madre que abraza y protege a sus hijos para que no se pierdan en las tinieblas del error. Nuestros pasos no van simplemente por una vereda desconocida, sino que, confiados en quien peregrina a nuestro lado, seguimos la ruta marcada hasta la eternidad. Un camino iniciado en el Bautismo y que encuentra su fin en la vida unida al Creador.