sábado, 13 de junio de 2026

ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

 


ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

Como unha familia que se doe no sufrimento dos seus membros, o Señor, envía a cada un, como o fixo cos apóstolos, a sermos pregoeiros da Boa Nova. Xurde este imperativo das entrañas de misericordia e da mirada fonda do Señor. No evanxeo deste domingo vemos, como Xesús, se doe e sinte compaixón por toda a xente, perdida e derreada como ovellas sen pastor. Unha radiografía do cansanzo no que nos movemos na actualidade. ¿Quen pode darnos unha palabra de alento que nos ilusione? E Xesús chama, en primeiro lugar á oración. Encoméndalle ao Pai que envíe xornaleiros ao extenso campo do mundo. Chamando polos apóstolos, dálles a responsabilidade de anunciar, sanar, resucitar, limpar... unha tarefa desbordante, que necesita da forza e o impulso do Espírito. 

Hoxe, somos quen de sermos enviados a dar unha verba de esperanza, de aliviar a dor, de sandar feridas profundas, de limpar corazóns danados e lixados polo pecado, de liberar das ataduras do mal, de devolver a vida onde esmoreceu.

A presenza da Igrexa de Xesús é facerse cun corazón humano, nai entrañable, amiga nas relacións, vínculo de alianza, hospital de campaña, tenda aberta para a hospitalidade, mesa fraterna para recuperar forzas, compañeira na peregrinación da vida.

Somos Igrexa dos apóstolos, cimentada na fraxilidade do Deus encarnado e presente, que devolve a dignidade a un mundo golpeado.

Creo que relendo os discursos e homilías do papa León poderemos atopar verbas máis acertadas que as miñas para vivirmos todo isto.

Os santuarios son espazos sagrados onde se manifesta no día a día esta realidade do Espírito

Feliz domingo

jueves, 11 de junio de 2026

970 AÑOS. A Franqueira, esto sí que tiene historia

 


970 AÑOS. A Franqueira, esto sí que tiene historia

Este mes, en concreto el 9 de junio, se cumplen los 970 años del primer documento registrado, en concreto recogido por el P Jerónimo Ávalos, monje benedictino de San Martín Pinario en que recopila distintos manuscritos referentes a la historia de los monasterios. 

Este, fechado el 9 de junio de 1056, recoge el reconocimiento del Rey Fernando I de León de un monasterio fundado en las montañas in ipsa villa francaria. Unos orígenes que se reconocen en la vida de santidad de unos hombres que buscan la paz y la armonía en la soledad de la naturaleza más agreste. 

El monasterio de A Franqueira hunde sus raíces más antiguas en San Martín de Dumio, en plena expansión monacal y evangelizadora en el reino de los suevos. Una vitalidad silenciosa que penetra y transforma la sociedad posromana y que estaba encontrando una nueva ruta que orientara no solo en lo político, económico y social, sino que recuperase a través de la fe el camino de la verdad tan deseada en el corazón de las personas de todos los tiempos.

Hoy sigue siendo actual que en este lugar, marcado por la presencia de la Madre de Dios, siga llamando a cada uno a realizar la peregrinación de la santidad comenzada en el bautismo. Igual que aquellos varones santos contemplemos en el silencio la voz de Dios.

Trascribimos el texto del Rey Fernando y su traducción. 

in monasterio francaria territorio sci martini cacumine montis vilicorum quod viri in sancta vita degentes fundaverunt et allii post multa per se restauraverum in melius infra terminos anticos. Ego Ferdenandus rex et sancia regia... testo atque confirmo ipsi monastrio supradicto homines qui in ipsa villa francaria sunt habitantes vel ipsi monasterio usu ingenitatis srvientes... facta scriptura testamentis Vº idus iuni, era CIª post peracta millesima.

En el monasterio de Franqueira, en el territorio de San Martín, en la cima de la montaña, hombres que vivían una vida santa fundaron y otros posteriormente restauraron para sí mismos para mejor dentro de los antiguos límites. Yo, el rey Fernando y la sanción real... doy testimonio y confirmo al mencionado monasterio a los hombres que viven en la misma villa de Franqueira o sirven al monasterio por medios naturales... testamentos escritos hechos el día 5 de junio del año 110 después de la finalización del milenio. El cómputo de fecha es el 9 de junio de 1056.

 

lunes, 8 de junio de 2026

A FRANQUEIRA Un programa da TVGA e un artículo na Prensa

 


A FRANQUEIRA

Un programa da TVGA e un artículo na Prensa

Non deixamos de vernos sorprender polo que provoca a presenza da Virxe da Franqueira. Nesta ocasión comparto convosco un programa emitido na Televisión de Galicia o pasado domingo na franxa matutina. O progrgama relixioso que habiltualmente se emite ás 9,45 foi adiantado pola visita do Papa. Para que o poidades disfrutar aquí vos envío o enlace. Vale a pena escoitar as testemuñas da Romaría e da devoción á nosa Virxe da Franqueira. Graciñas

https://www.agalega.gal/videos/detail/372003-polo-caminho-da-fe-07-06-2026

O xornal La Razón publicou tamén un artículo dedicado ao Santuario. 

https://www.larazon.es/galicia/misterioso-santuario-gallego-que-llegan-miles-personas-buscando-curacion-hace-siglos_202606066a21ed3444a9ef6825f07177.html

moitas grazas





domingo, 7 de junio de 2026

ALZA LA MIRADA . MIS OJOS EN JESÚS

 


ALZA LA MIRADA
MIS OJOS EN JESÚS

Si el Señor es el centro de nuestras miradas, el amor lo llenará todo, inundando nuestro ser más íntimo de deseos de amar. ELEGIR AMAR, como respuesta al amor primero que derrota en nosotros todo mal, destierra toda iniquidad, despeja toda duda, disipa toda tiniebla, ilumina toda oscuridad.

"Alza la mirada", "Elige amar, elige comunidad". Dos lemas que confluyen este domingo. El primero pertenece a la visita del papa, el segundo a la campaña de Cáritas de este día de Corpus. Tejen un hermoso tapiz que nos descubre la belleza de nuestras relaciones. Un movimiento de nuestro interior que se eleva en búsqueda. Toda persona quiere tener los ojos puestos en lo alto. Las miradas perdidas en el suelo, o en el móvil, impiden abrir horizontes, se constriñen a lo inmediato, se ciñen a unos centímetros cuadrados. ¿Que hay más alto? "Levántate y anda", dice Jesús al paralítico, "Sal fuera" grita delante de la tumba de Lázaro. "Mirad las mieses de los campos, ya están preparadas para la siega", "Mirad a la viuda pobre que deposita unos céntimos en la hucha, y deja más que todos", "Miró a la multitud y sintió compasión pues estaban perdidos como ovejas sin pastor"... la mirada de Jesús nos impulsa a saber ver las cosas desde otra perspectiva. Limpia mis ojos, deposita en mi tu luz, abre mi mirada, cura mi ceguera.

"Elige amar, elige comunidad" Toda elección es dinámica. Decir sí es abrirse a un proyecto, salir a lo novedoso de lo que está por venir. Desde el amor de Cristo que se desvela en la Eucaristía, memorial de su entrega, cada uno podemos decir que estamos decididos a vivir en su amor, pero no sabemos como, ni cuando, ni donde, ni con quien, ni la acogida que tendrá ni el resultado que dará... y eso es lo totalizador. Si lo tuviese todo agarrado estaría condicionando no solo mi respuesta sino mi entorno a mis posibilidades, pero la respuesta desde el amor a los retos del mundo, es saber escuchar la voz de Dios, ver el rostro de Dios, caminar en medio del mundo creado por Dios y de la historia como diálogo con Dios. Es elegir salir para el encuentro en la mirada del hermano, en la escucha del clamor y el dolor, las alegrías y las esperanzas, es elegir como quiero vivir en este mundo, vivir en comunidad tejiendo vínculos de fraternidad, de esperanza.

Alza la mirada y elige estar en Cristo.

domingo, 31 de mayo de 2026

TRINIDAD. Si digo Dios

 


TRINIDAD. Si digo Dios

¡Que atrevidos! Hablamos de Dios cuando, muchos posiblemente, pocas veces hablan con Dios. Sentenciamos a muerte al dios que nos estorba, al que indigno de este nombre, y salvamos al que consideramos más adecuado a nuestros planteamientos. Consideramos a nuestro dios como centro, mientras no estorbe, lo convertimos en manual de leyes y comportamientos morales, pero si podemos nos escabullimos sin dar más explicaciones. DIOS, cuatro letras que son deseo de paz y en algunos justificación para una guerra. Cuanto hablamos de Dios y que poco le escuchamos.

Hoy, celebración de la Santa y Eterna Trinidad, solo enunciaré que me supone intentar adentrarme en el inmenso océano al que denominamos Dios.

Porque si digo Dios es comunidad, unidad en la diversidad, comunión en la pluralidad, tres en una unidad. Y esto resuena en un mundo dividido, a dejarnos transformar en la comunión cuando se potencia el individualismo, Dios es comunidad.

Si digo Dios es apertura, salir de uno al encuentro del otro, es alteridad, encuentro, es mirada abierta, es hacer camino juntos, dejarse interpelar por el otro. En una realidad que nos encierra en nosotros mismos, Dios es encuentro.

Si digo Dios es disponibilidad, servicio, entrega, donación, ofrenda, redención por el que se condena, liberación del que vive derrotado. En un mundo que potencia la competitividad, Dios es sacrificio por el último, mesa compartida y pan caliente.

Si digo Dios es silencio y palabra, contemplación y mirada, mensaje y verdad, testimonio y alianza. En un mundo sobrepasado por la mentira, Dios es la verdad.

Si digo Dios es vida, creación y armonía, pequeñez y magnitud, serenidad y paz. En mundo golpeado cada día por la muerte y la violencia gratuitas e injustas, Dios es paz.

Si digo Dios es mirada abierta, horizonte en avance, cambio y transformación, protagonismo y futuro. En un mundo cansado, Dios es esperanza.

Si digo Dios es altura y profundidad, anchura y abrazo, ternura y calor, mirada y sonrisa, lágrima y consuelo. En un mundo de sentidos y sentimientos volátiles, Dios es amor.

Si digo Dios digo Padre, Madre, Hermanos y Hermanas. Si digo Dios soy un atrevido.


sábado, 23 de mayo de 2026

ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

 
ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

Como antesala deste día tan especial e de tanta trascendencia, quero compartir convosco unha reflexión que arraque desde a intimidade do corazón e teña unha ollada máis ampla e universal.

1. Un día que se vai enchendo de encontros e sorrisos. Ao amencer do luns de Pentecostés o día vai abrindo co clarexar do sol que rompe as tebras. Pouco a pouco a luz vai deixando traslucir a silueta dos montes. E o son do cantar dos paxariños vaixe mezclando, como un compás de retorno xordo, cos estouridos dos foguetes que se van escoitando ao lonxe. Unha sinfonía de música que abre camiño ao que vai acontecer durante toda a xornada. Os saúdos son cada vez máis seguidos e cómplices. ¡Xa estamos aquí! ¡Xa chegamos! Ben sabemos todos que ninguén se vai da Franqueira, pois o noso corazón sempre queda amarrado ao corazón desta Nai.


2. Un día de ser pobo, comunidade, parroquia, Igrexa. Cando fan a entreda no recinto coas imaxes, verdor da montaña queda marcado como nunha paleta de pintor, os coloridos das comitivas. Relocen as coroas das santas, mézclanse as fermnosas flores que engalanan as imaxes, as vestimentas dos peregrinos, os sons das gaitas, e nunha reverencia de respecto abrázanse para ser acollidos. Unha Igrexa no medio da creación, aberta de par en par, portas que non pechan para que entren todos. Un templo que ten por teito o ceo e como pavimento a terra. E todos coa ollada posta en María, ergueita, monumental, esperando polos seus fillos e fillas. Neste día na Igrexa universal celebramos a María Nai da Igrexa.


3.- Eucaristía e ofrenda. No centro do día, ás 12 da mañá, o momento fonte e cumio. Fonte da Eucaristía na que nos alimentamos da Palabra e da Eucaristía, fonte viva na que saciamos a sede do camiño da vida. E facémonos ofrenda. Os froitos, o traballo, o labor, a historia e a vida das nosas parroquias, tan pequenas e cargadas de desexos de saír adiante, de mirar cara ao futuro, de deixarse conducir e fortalecer polo Espírito. 

4.- Facer camiño xuntos na procesión. E descendemos ao santuario en longa e calmada procesión. Imos ao lugar onde está a nosa orixe. Onde os antigos monxes fixeron desta advocación un lugar universal. Nosa Señora espera por todos dentro do seu fogar. Entramos no templo antigo como resposta á chamada das nosas raíces. Resoan no interio, cando chega a despedida que os nosos corazóns quedan enchoupados nas bágoas do adeus.

5.- Neste día o papa León fai pública a súa primeira encíclica "Magnífica humanitas" sobre a custodia da persoa humana nestes tempos de Intelixencia Artificial. Que gran noticia para todos e que gran día para que o noso pastor universal a faga pública. 


6.- Unha menxase de paz. Neste ano somos convidados a facer camiños de paz con María nestes tempos de guerras e desigualdades. Temos unha lembranza moi especial coa Igrexa Nai de Xerusalén, por esta razón a colecta da Misa das 12 será enviada a Cáritas Xerusalén.

Boa Romaría a todos e todas. 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito


 NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito

Hoxe, Domingo de Pentecostés, a sala está preparada, o fogar da nosa Nai disposta, todos somos convidados. Ela reúnenos en pregaria. Mañá é o día grande do noso santuario da Franqueira. E o lume do Espírito acende en nós os rescoldos dunha fe ás veces medio adormecida, dun ilusión esvaecida, ou dunha esperanza confrontada e debilitada. Ven o Espírito e sopra o alento vital que nos convida a renovar en nós a forza de sabernos membros dun pobo, de recoñecernos na fraternidade e de abrazarnos nunha cadea de paz que berre a todos que somos mensaxeiros do amor.

Neste final do camiño poño como imaxe esta foto de hai corenta anos. Fíxate, un home xa maior porta a cruz que fai as cortesías ou reverencias, e noutro lado, un home máis novo. É a transmisión da fe nun saúdo co signo da nosa salvación, é o relevo natural dun acontecemento vital, é a entrega do testemuño dunha xeración a outra. E mirando, xentes que observan, algúns sonrín, pero están espectantes, porque recoñecen neste sinxelo signo a presenza de dous pobos que se unen no nome do Señor.