ALZA LA MIRADA . MIS OJOS EN JESÚS

 

ALZA LA MIRADA
MIS OJOS EN JESÚS

Si el Señor es el centro de nuestras miradas, el amor lo llenará todo, inundando nuestro ser más íntimo de deseos de amar. ELEGIR AMAR, como respuesta al amor primero que derrota en nosotros todo mal, destierra toda iniquidad, despeja toda duda, disipa toda tiniebla, ilumina toda oscuridad.

"Alza la mirada", "Elige amar, elige comunidad". Dos lemas que confluyen este domingo. El primero pertenece a la visita del papa, el segundo a la campaña de Cáritas de este día de Corpus. Tejen un hermoso tapiz que nos descubre la belleza de nuestras relaciones. Un movimiento de nuestro interior que se eleva en búsqueda. Toda persona quiere tener los ojos puestos en lo alto. Las miradas perdidas en el suelo, o en el móvil, impiden abrir horizontes, se constriñen a lo inmediato, se ciñen a unos centímetros cuadrados. ¿Que hay más alto? "Levántate y anda", dice Jesús al paralítico, "Sal fuera" grita delante de la tumba de Lázaro. "Mirad las mieses de los campos, ya están preparadas para la siega", "Mirad a la viuda pobre que deposita unos céntimos en la hucha, y deja más que todos", "Miró a la multitud y sintió compasión pues estaban perdidos como ovejas sin pastor"... la mirada de Jesús nos impulsa a saber ver las cosas desde otra perspectiva. Limpia mis ojos, deposita en mi tu luz, abre mi mirada, cura mi ceguera.

"Elige amar, elige comunidad" Toda elección es dinámica. Decir sí es abrirse a un proyecto, salir a lo novedoso de lo que está por venir. Desde el amor de Cristo que se desvela en la Eucaristía, memorial de su entrega, cada uno podemos decir que estamos decididos a vivir en su amor, pero no sabemos como, ni cuando, ni donde, ni con quien, ni la acogida que tendrá ni el resultado que dará... y eso es lo totalizador. Si lo tuviese todo agarrado estaría condicionando no solo mi respuesta sino mi entorno a mis posibilidades, pero la respuesta desde el amor a los retos del mundo, es saber escuchar la voz de Dios, ver el rostro de Dios, caminar en medio del mundo creado por Dios y de la historia como diálogo con Dios. Es elegir salir para el encuentro en la mirada del hermano, en la escucha del clamor y el dolor, las alegrías y las esperanzas, es elegir como quiero vivir en este mundo, vivir en comunidad tejiendo vínculos de fraternidad, de esperanza.

Alza la mirada y elige estar en Cristo.

TRINIDAD. Si digo Dios

 

TRINIDAD. Si digo Dios

¡Que atrevidos! Hablamos de Dios cuando, muchos posiblemente, pocas veces hablan con Dios. Sentenciamos a muerte al dios que nos estorba, al que indigno de este nombre, y salvamos al que consideramos más adecuado a nuestros planteamientos. Consideramos a nuestro dios como centro, mientras no estorbe, lo convertimos en manual de leyes y comportamientos morales, pero si podemos nos escabullimos sin dar más explicaciones. DIOS, cuatro letras que son deseo de paz y en algunos justificación para una guerra. Cuanto hablamos de Dios y que poco le escuchamos.

Hoy, celebración de la Santa y Eterna Trinidad, solo enunciaré que me supone intentar adentrarme en el inmenso océano al que denominamos Dios.

Porque si digo Dios es comunidad, unidad en la diversidad, comunión en la pluralidad, tres en una unidad. Y esto resuena en un mundo dividido, a dejarnos transformar en la comunión cuando se potencia el individualismo, Dios es comunidad.

Si digo Dios es apertura, salir de uno al encuentro del otro, es alteridad, encuentro, es mirada abierta, es hacer camino juntos, dejarse interpelar por el otro. En una realidad que nos encierra en nosotros mismos, Dios es encuentro.

Si digo Dios es disponibilidad, servicio, entrega, donación, ofrenda, redención por el que se condena, liberación del que vive derrotado. En un mundo que potencia la competitividad, Dios es sacrificio por el último, mesa compartida y pan caliente.

Si digo Dios es silencio y palabra, contemplación y mirada, mensaje y verdad, testimonio y alianza. En un mundo sobrepasado por la mentira, Dios es la verdad.

Si digo Dios es vida, creación y armonía, pequeñez y magnitud, serenidad y paz. En mundo golpeado cada día por la muerte y la violencia gratuitas e injustas, Dios es paz.

Si digo Dios es mirada abierta, horizonte en avance, cambio y transformación, protagonismo y futuro. En un mundo cansado, Dios es esperanza.

Si digo Dios es altura y profundidad, anchura y abrazo, ternura y calor, mirada y sonrisa, lágrima y consuelo. En un mundo de sentidos y sentimientos volátiles, Dios es amor.

Si digo Dios digo Padre, Madre, Hermanos y Hermanas. Si digo Dios soy un atrevido.

ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

 
ROMARIA DAS PASCUILLAS 2026

Como antesala deste día tan especial e de tanta trascendencia, quero compartir convosco unha reflexión que arraque desde a intimidade do corazón e teña unha ollada máis ampla e universal.

1. Un día que se vai enchendo de encontros e sorrisos. Ao amencer do luns de Pentecostés o día vai abrindo co clarexar do sol que rompe as tebras. Pouco a pouco a luz vai deixando traslucir a silueta dos montes. E o son do cantar dos paxariños vaixe mezclando, como un compás de retorno xordo, cos estouridos dos foguetes que se van escoitando ao lonxe. Unha sinfonía de música que abre camiño ao que vai acontecer durante toda a xornada. Os saúdos son cada vez máis seguidos e cómplices. ¡Xa estamos aquí! ¡Xa chegamos! Ben sabemos todos que ninguén se vai da Franqueira, pois o noso corazón sempre queda amarrado ao corazón desta Nai.

2. Un día de ser pobo, comunidade, parroquia, Igrexa. Cando fan a entreda no recinto coas imaxes, verdor da montaña queda marcado como nunha paleta de pintor, os coloridos das comitivas. Relocen as coroas das santas, mézclanse as fermnosas flores que engalanan as imaxes, as vestimentas dos peregrinos, os sons das gaitas, e nunha reverencia de respecto abrázanse para ser acollidos. Unha Igrexa no medio da creación, aberta de par en par, portas que non pechan para que entren todos. Un templo que ten por teito o ceo e como pavimento a terra. E todos coa ollada posta en María, ergueita, monumental, esperando polos seus fillos e fillas. Neste día na Igrexa universal celebramos a María Nai da Igrexa.

3.- Eucaristía e ofrenda. No centro do día, ás 12 da mañá, o momento fonte e cumio. Fonte da Eucaristía na que nos alimentamos da Palabra e da Eucaristía, fonte viva na que saciamos a sede do camiño da vida. E facémonos ofrenda. Os froitos, o traballo, o labor, a historia e a vida das nosas parroquias, tan pequenas e cargadas de desexos de saír adiante, de mirar cara ao futuro, de deixarse conducir e fortalecer polo Espírito. 

4.- Facer camiño xuntos na procesión. E descendemos ao santuario en longa e calmada procesión. Imos ao lugar onde está a nosa orixe. Onde os antigos monxes fixeron desta advocación un lugar universal. Nosa Señora espera por todos dentro do seu fogar. Entramos no templo antigo como resposta á chamada das nosas raíces. Resoan no interio, cando chega a despedida que os nosos corazóns quedan enchoupados nas bágoas do adeus.

5.- Neste día o papa León fai pública a súa primeira encíclica "Magnífica humanitas" sobre a custodia da persoa humana nestes tempos de Intelixencia Artificial. Que gran noticia para todos e que gran día para que o noso pastor universal a faga pública. 

6.- Unha menxase de paz. Neste ano somos convidados a facer camiños de paz con María nestes tempos de guerras e desigualdades. Temos unha lembranza moi especial coa Igrexa Nai de Xerusalén, por esta razón a colecta da Misa das 12 será enviada a Cáritas Xerusalén.

Boa Romaría a todos e todas. 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito

 NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 9. No lume do Espírito

Hoxe, Domingo de Pentecostés, a sala está preparada, o fogar da nosa Nai disposta, todos somos convidados. Ela reúnenos en pregaria. Mañá é o día grande do noso santuario da Franqueira. E o lume do Espírito acende en nós os rescoldos dunha fe ás veces medio adormecida, dun ilusión esvaecida, ou dunha esperanza confrontada e debilitada. Ven o Espírito e sopra o alento vital que nos convida a renovar en nós a forza de sabernos membros dun pobo, de recoñecernos na fraternidade e de abrazarnos nunha cadea de paz que berre a todos que somos mensaxeiros do amor.

Neste final do camiño poño como imaxe esta foto de hai corenta anos. Fíxate, un home xa maior porta a cruz que fai as cortesías ou reverencias, e noutro lado, un home máis novo. É a transmisión da fe nun saúdo co signo da nosa salvación, é o relevo natural dun acontecemento vital, é a entrega do testemuño dunha xeración a outra. E mirando, xentes que observan, algúns sonrín, pero están espectantes, porque recoñecen neste sinxelo signo a presenza de dous pobos que se unen no nome do Señor.

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 8. O camiño xa está feito

 

NOVENA DA FRANQUEIRA. Dia 8. O camiño xa está feito   

Xa estamos a rematar esta novena. Os romeiros da Franqueira dedican esta fin de semana a ultimar os detalles. As parroquias vanse dispondo, as imaxes xa van sendo engalanadas e os corazóns está cheos de desexos. Os camiños que fixeron os nosos maiores están a esperar as pegadas dos peregrinos. Cada un vai facendo o camiño conforme as súas posibilidades. Ninguén o fai so, todos nos sentimos membros dunha comunidade herdeira dun tesouro ao que lle damos o pegada deste novos tempos. Xurden en todos lembranzas dos anos pasados, inquedanzas de tempos antergos que queremos renovar co silencio, coa pregaria e co canto agradecido.

O camiño está feito de séculos, mais o camiño non é un adorno, é un espazo de paso, de encontro, de vivencias, de diálogo, de confraternidade, de mirar cara adiante. Sairt para chegar, chegar para volver. Voltar renovamos e fortalecidos a pesares do cansanzo.

Nesta mañá viñeron os membros da parroquia de Barcia de Mera a celebrar a Eucaristía. Durante estes días estiveron a facer xuntos a novena na súa parroquia como signo de comuñón fraterna e de preparación espititual. Fermos iniciativa. Hoxe pomos neste comentario a foto da ofrenda daquel lonxano maio de 1980 no que realizaron a anterior ofrenda. Grazas a todos por este esforzo.

Animo, unha vez máis, a que ao saír dos fogares recoñezamos apresenza de María que fai camiño connosco. Ela, saíu depresa camiño da montaña a servir a súa curmá Isabel, provocando o canto loado e de bendición. Cantemos con María as grandezas do Señor

NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 7 Don do temor de Deus.

 NOVENA DA FRANQUEIRA. Día 7 Don do temor de Deus.

Nas fraxilidads é onde se nos manifesta a grandeza do amor. Non teñamos medo ao mundo, di ao Señor, senón que confiemos como un neno no colo da súa nai. A sementeira de dons, dos agasallos do Espírito, que recibimos inclúe o que cahma o Temor de Deus. Non é que lle teñamos medo, senón o sorprendidos que nos atopamos ante a inmensidade do seu amor. É esa experiencia contemplativa que nos agarima no noso corazón, pacifica a nosa mente, impulsa un alento de vitalidade que nos fai superar as dificultades. Sentirse pequeno, pois dos pequeniños é o Reino; facerse humilde, pois a grandeza nos fai mirar máis alto; acollerse na incapacidade, pois somos limitados. É a grandeza de Deus que nos desborda por todas partes.

María contempla, acolle o misterio, gústao, e fai que a vida se converta nun canto de loanza continuo.

Seguindo a tradición a parroquia de Mondariz balneario peregina neste venres a preparar o seu camiño coa xente maior e os enfermos. Por esta razón pomos unha foto dos anos 70 do pasado século

NOVENA DA FRANQUEIRA: Dia 6. don de piedade

 

NOVENA DA FRANQUEIRA: Dia 6. don de piedade

Hai verbas que poden ter un doble sentido, positivo ou peiorativo. Cando se fala de "beatas" referídose a persoas cunha vivencia fonda de fe, incluso o termo beata son mulleres que reciben o recoñecemento da beatificación por parte da Igrexa por unha vida santa. Pero, cantas veces temos escoitados declarar de forma despectiva a unhas mulleres ou homes como "beatas" porque van a Misa ou rezan o Rosario, ou participan na Igrexa cun compromiso firme. Son os que lles declaran santurróns.

Pero beata significa tamén feliz, benaventurada. Así decían os clásicos "de Beata Virgine María", da benaventurada, feliz, ditosa... veño a traer este termo pois neste día pedimos o don da piedade. É experimentar en cada momento a presenza do Señor, vivir en presenza, en diálogo íntimo, en oración continua convertendo a vida en loanza, bendición, acción de grazas. 

Na foto de hoxe quixen por un nutrido grupo de seminaristas nun encontro dos anos 50. Todos dispostos nun ensaio na Franqueira para participar dos cultos á Nosa Señora. Hoxe rezamos polas vocacións. Que a Nosa Señora axude á mocidade a vivir en Espírito e Verdade para adquirir o discernimento e decidirse nunha resposta positiva á chamada do Señor.