SEMENTEIRA DE VIDA

 

SEMENTEIRA DE VIDA

Hoxe o evanxeo do domingo relátanos un dos textos máis coñecidos, a parábola do sementador. Entra dentro das parábolas do Reino e coa ventaxa que é o mesmo Xesús quen lle da a interpretación. 

Sae o bo do sementador a espallar a semente, esperando como todo bo traballador que dea froito de abondo. Pero a extrañeza está na sobreabundancia da sementeira, deixa que a pequena semente caia dun lado ao outro como rebosando desexos de que toda a terra sexa terra fecunda. Xa non parece importar que haxa camiño, pedras ou silveiras, todo está na terra, todo na súa orixe, foi chamado a ser terra boa. Deste xeito Deus non fai acepcións, todos somos chamados a recibir do Señor unha e outra vez, sementes de Palabra que poden atopar corazóns que de boas reciben a Palabra, pero unha suxestiva tentativa do maligno, e xa escapa toda esperanza. Ou pedras, terra sen fondura, que viven nas presas e na inmediteza, que a constancia é unha verba descoñecida, e a semente queda seca e sen máis vida que a que da un tempiño de ilusión. Ou cae sobre silveiras, eses enredos e voltas e rebiravoltas nos que nos eredamos, dando razóns baleiras e preocupacións  fugaces a desexos que non dan máis que insatisfacción.

Ser terra boa, como María, abertos, dispostos ao futuro, traballados polas virtudes que nos descubren o noso ser verdadeiro. Terra que vai sendo agarimada polo alento e a calor do Espírito, terra coidada cada día coa frescura e a vitalidade da auga viva do manancial do amor. E así, co labor e o desexo dunha esperanza nacida na búsqueda do ben e da verdade, cada verba saída de Deus convértese en forza inmensa de facer presente o Reino que procede do Señor. 

María, fainos terra boa, sementeira e colleita dun pobo que espera e que camiña. Pidamos neste día polo grupo de mozos e mozas que nesta tarde van recibir o Sacramento da Confirmación das mans do nos Sr. Bispo D Antonio. Mocidade de Prado da Canda e A Franqueira que son a terra boa da sementeira da Palabra polo Espírito. 

YUGOS

 

YUGOS 

El que habría de entrar en la ciudad santa de Jerusalén montado en un borrico, humilde y sencillo, es el que abre caminos de esplendor y alegría. Triunfa el amor que nace de la sencillez del corazón que destierra orgullo y vanidad, y así, el que carga con la dura tarea de salvarnos se convierte en bálsamo de ternura que fortalece el trabajo de cada día. Venid a mi los cansado y agobiados. La invitación de Jesús nos recuerda el camino que debemos realizar abandonando todo pésimo pensamiento o afecto que nos aleja de la verdad. Cansado y agobiados. Dos realidades que fluyen como agua por acequia en el corazón de las personas de hoy. Cansancio de estar en múltiples tareas, dispersos y sin horizontes, agobiados por la autoexigencia que nos imponemos. Nos cansamos  y agobiamos pero vivimos en la indecisión de no saber por donde conducirnos. Y el camino no es la autoreferencialidad de nuestras cosas, nuestros éxitos y victorias, sino el el camino es el corazón de Jesús. Venid a mi, y aprended que soy manso y humilde de corazón. Cargad con mi yugo

Hay que subyuga, somete, obliga, impone un yugo de dureza y pesadez. El yugo legislativo que se convierte en puñal de veneno que penetra de forma violenta el interior y destruye la libertad. El yugo que nos ofrece el Señor es suyo, es él quien carga el peso de la realidad dura y compleja de haciendo posible que seguir al Señor sea abrazar con él la cruz de liberación. Sabemos que hay pesos que no podemos evitar, desde el trabajo duro, la lucha por la supervivencia, la superación de las propias limitaciones, pero la cruz del amor convierte al que lleva nuestro peso en camino de santidad. El trabajo es pesado, pero se convierte en camino de santificación; el compromiso por el bien común es complicado, pero se convierte en presencia del Reino; la paz es una quimera complicada, pero es el camino de la justica y de la fraternidad; la comunión y la reconciliación son dolorosas, pero es en la cruz donde se forja la libertad. Pensemos en que la mirada del amor, de la humildad y de la sencillez lo transforma todo.

Lembra que a nosa Virxe da Franqueira leva as cangas do seu carro posta como chamada a que saibamos levar no noso corazón a súa presenza de Nai de bondade e de misreicordia.

Feliz domingo

MEDIR EL AMOR

MEDIR EL AMOR

Cuantas veces le has preguntado a los niños ¿cuanto quieres a mamá? o la terrible ¿a quien quieres más? no resulta fácil tener un amómetro, hasta donde llegaría el nivel máximo de amor. Hoy Jesús no nos llama a un amor de descarte, ni una decisión excluyente, como vemos tantas veces en la sociedad. ¿Es posible amar a todos? La invitación es centrar el amor esencial y primero en la fuente del verdadero amor. Reconociendo quien nos ama primero, Dios, entonces podremos descubrir como llenarlo todo de la hermosa fragancia de un amor continuamente renovado. 

Amar al Señor se convierte en abrazar la cruz para dar vida, entregarse en el Misterio redentor para descargar a los demás del peso insoportable que les provoca el desamor. Pasaremos entonces del amómetro a un caritómetro. Vivir la caridad es abrir puertas de acogida, ya no amor solo a los que me aman, ni a los que debería amar, el que viene es una llamada de Dios, presencia del señor para que el corazón, el hogar, la vida, se convierta en espacio de hospitalidad.

Somos comunidad de hombres y mujeres de sangre de hospitalidad que corre por nuestras venas. Vivir con las puertas del corazón cerradas es muy triste. 

hoy a las 13 horas en la Catedral de Tui Misa de acción de gracias por la visita de la Virgen de Franqueira a la catedral

feliz domingo

A FRANQUEIRA EN TUI Nesta casa xa estamos todos. Xa temos a Nai na casa

 

A FRANQUEIRA EN TUI

Nesta casa xa estamos todos. Xa temos a Nai na casa (D Antonio Valín na homilía)

Este sábado foi un día moi especial para a nosa Dicoese. A Virxe da Franqueira visita a nosa catedral de Tui e estará a lí durante toda a semana. 

Polo paseo da Corredoira foi saudada polos que se achegaron a recibila, presidos polo Sr, Bispo e o Cabido catedral, así como  o clero tudense. Acompañados ao son das gaitas fixo o camiño con paradas orantes na escoita de reflexións e cantos. No seminario, na Porta da Pía e na Entrada da Catedral. Entrou cos sons do Himno do Antigo Reino con gaitas e órgano.

O texo do evanxeo lembrou que ao pe da cruz estaban a Nai e o discípulo xunto ás mulleres. Con María, estamos nós os discípulos, para recibir de Cristo a tarefa de sermos un corpo na comuñón de amor.

O Sr. Bispo na Eucaristía lembrou que a Igrexa Catedral é o fogar de todos, e agora coa Virxe da Franqueira nela, estamos xa todos na casa. Casa de portas abertas para saír ao encontro e para que poidan entrar os que o desexen.

Na fin da celebración fomos venerar as reliquias de S Telmo e rezar a oración do xubileo catedralicio

De luns a sábado

10,30 Rosario e Misa

Venres ás 7 da tarde Conferencia na rúa Camilo José Cela a cargo de D Angel carnicero

Domingo ás 13h Misa de despedida

NON TEÑADES MEDO

 

NON TEÑADES MEDO

Despois de que Xesús ten enviado o domingo pasado aos apóstolos a anunciar a Boa Nova, sandar. liberar, resucitar... abrir camiños de esperanza, facer presente o Reino, hoxe transmítenos unha mesaxe de confianza "non teñades medo". As ameazas de querer vivir a fidelidade á fe e ser unha mostra do amor de Deus deixándose facer por el, veñen de dúas direccións: externas e internas. O profeta, se é fiel ao Señor, sempre intenterán calalo, como lles pasaba aos da Antiga Alianza e lle pasou a Xesús. Porque o ben deixa ao descuberto as maldades e incoherencia de moitos, tamén as de un mesmo, pois o camiño do ben esixe humildade e paciencia con un mesmo. Externas ameazas que non aceptan as benaventuranzas, nin a fraternidade, nin o reparto xusto dos bens. Elixir o camiño da caridade é arriscado.

As ameazas internas desgastan o corazón, atenazan a esperanza, limitan a creatividade, pois os medos son como o vértigo que se sente nunha estrada que ten ao lado un barranco. Xesús une estas dúas vías e alértanos:

Non teñades medo a ser pregoeiros da verdade. Estamos sempre en búsqueda e non debemos cesar en afondar cada día nese inmenso océano da verdade que nos esixe coherencia e fai posible o esqueleto dunha edificación que se mantén en pe e acolle a todos como nun fogar.

Non teñades medo a quen quere arrebatar a vida. Deus permanece fiel ao carón do débil, libérao das súas cuitas e lévao polos camiños do ben.

Non teñades medo ao que poñen prezo á dignidade da persoa e os venden polo beneficio económico a costa da liberdade e facéndoo dos débiles moeda de cambio. O valor da persoa humana, da súa dignidade está na entraña do mesmo Deus.

Non teñades medo. Pero ponte na pel dos que son victimas, dos que lles quitan a vida, dos que lles negan a verdade, dos que lles mercadean coa dignidade, dos que lles arrebatan a esperanza. Con eles, neles está o Señor.  

PASODOBLE De Romaxe a Franqueira

 

PASODOBLE De Romaxe a Franqueira

Xa temos comentado nalgunha ocasión o agasallo que supón que a nosa Romaría da Franqueira ten unha composición propia de pasodobre do ilustre compositor R. Groba.

Nesta ocasión traio o tema porque acabamos de adquirir un exemplar do disco en vinilo que foi grabado por primiera vez. É unhas grabación do ano 1960. Unha peza de museo que gradaremo como ouro en paño.

Para que disfrutedes da música vos poño un enlace en youtube. Vale a pena. 

video do pasodobre De Romaxe a Franqueira

ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

 

ESTAR, SERVIR, SANAR, LIBERAR

Como unha familia que se doe no sufrimento dos seus membros, o Señor, envía a cada un, como o fixo cos apóstolos, a sermos pregoeiros da Boa Nova. Xurde este imperativo das entrañas de misericordia e da mirada fonda do Señor. No evanxeo deste domingo vemos, como Xesús, se doe e sinte compaixón por toda a xente, perdida e derreada como ovellas sen pastor. Unha radiografía do cansanzo no que nos movemos na actualidade. ¿Quen pode darnos unha palabra de alento que nos ilusione? E Xesús chama, en primeiro lugar á oración. Encoméndalle ao Pai que envíe xornaleiros ao extenso campo do mundo. Chamando polos apóstolos, dálles a responsabilidade de anunciar, sanar, resucitar, limpar... unha tarefa desbordante, que necesita da forza e o impulso do Espírito. 

Hoxe, somos quen de sermos enviados a dar unha verba de esperanza, de aliviar a dor, de sandar feridas profundas, de limpar corazóns danados e lixados polo pecado, de liberar das ataduras do mal, de devolver a vida onde esmoreceu.

A presenza da Igrexa de Xesús é facerse cun corazón humano, nai entrañable, amiga nas relacións, vínculo de alianza, hospital de campaña, tenda aberta para a hospitalidade, mesa fraterna para recuperar forzas, compañeira na peregrinación da vida.

Somos Igrexa dos apóstolos, cimentada na fraxilidade do Deus encarnado e presente, que devolve a dignidade a un mundo golpeado.

Creo que relendo os discursos e homilías do papa León poderemos atopar verbas máis acertadas que as miñas para vivirmos todo isto.

Os santuarios son espazos sagrados onde se manifesta no día a día esta realidade do Espírito

Feliz domingo