A XESTEIRA DA FRANQUEIRA (Xota de namorar)

Como ven sabedes unha das tradicións antigas era a de atar unha xesteira facedendo un no namentres se recita un verso. As mozas casadeiras facían puñan deste xeito as súas espectativas de verse namorada e formar unha familia. 

O compositor Bejamín Fernandez Pazos compuxo unha xota con gaita e tamboril con esta temática. Pomos a letra desta obra na que vemos, unha vez máis, como a devoción mariana da Franqueira inspira a creatividade.

MIÑA MARIPEPA. VAMOS Á FRANQUEIRA

Xota, con gaita e tamboril

Benjamín Fernández Pazos

Miña Maripepa

vamos á Franqueira

a facer o nudo

xuntos na xesteira.

A facer o nudo

a ver á Santiña

e a beber o viño

que hai na romería.

(mozos)

Dame Maripepa dame,

dame e que non é pecado

unha brasiña de lume

pra encender o cigarro.

(mozas)

O zorro busca a galiña

cando a quere comer.

Deste poleiro, zorriño,

galiña non has de lamber.

(todos)

Heime casar contigo

anque nosos pais non queiran

porque o temos xurado

diant´a Virxe da Franqueira

NIN BOTELLÓN NIN BOTELLÍN

Ni botellón, ni botellín

Estes días almorzamos desde ben cedo cos comentarios sobre os comportamentos da mocidade. Xa hai ben tempo que buscamos nesta pantemia "chivos expiatorios". Uns ou outros veñen ser os causantes de que esta peste se espalle por todas partes. E despois dalgún tempo quero copartir convosco algunha palabra aínda que sexa de xeito moi esquemático.

1.- O inimigo a combater segue a ser o mesmo. Un virus que deixa á vista as dibilidades e deficiencias dun mundo que, polo menos os occidentais, colocamos no eido da perfección. Imaxinarvos os que chamamos terceiro mundo.

2.- Esta pandemia, como todo na vida, vívese por etapas. Cada unha ten as súas caracteríticas. Cada unha foi descubríndonos a facetas novas de como combatemos un inimigo común.

3.- Cada persoa ten que decidir como responder ante a enfermidade, tanto consigo mesmo ao enfermar, como ao vivila no seu entorno. Non esquezamos que desde hai tempo vimos de ver como estamos a fuxir do sufrimento e da morte, e iso tamén llo imos deixando aos profesionais. 

4.- A responsabilidade persoal vai unida ao ben común. O sacrificio das miñas "liberdades" son para que todos poidamos salvar a vida, polo menos os máis posible. A auténtica liberdade mídesepola capacidade interior de prescindir "libremente" de min mesmo para entrega aos demáis.

5.- Os maiores tiveron que cambiar os seus medos e fraxilidades por silencios xenerosos e ser víctimas que se converten en estadísticas. E temos que facer balance de responsabilildades.

6.- Os profesionais da sanidade foron quen de facer do seu traballo unha proba máis da vocación do ser humano a salvagardar a vida dos seus semellantes. As victimas e as consecuencias aínda estar por valorar.

7.- Os fogares convertéronse en refuxios onde moitas familias viviron en primeira persoa as desigualdades e a dureza desta sociedade. Tivemos a oportunidade de ensinar aos máis pequenos o valor da vida, a mocidade a grandeza do seu humano. Ou non?

8.- Os homes e mulleres que profesan a fe sentíronse enormemente chamados a entrar en diálogo con Deus, co Deus da Vida, a comprender a Cruz Redentora e a sentir a comuñón no Espírito. A Igrexa tamen tivo moitas victimas.

9.- Os meses foron creando unha sensación de que tempos pasados foron peores, que agora xa nos "merecemos" unha nova xeira. 

10.- Que finalmente, permitídeme que a frase "imos saír mellores" aínda hai que velo.

Durante estes días fun quen de ir buceando polas lexislacións sobre o consumo de bebidas alcohólicas na vía pública. E sabedes, desde hai moitos anos está prohibido. Logo, estas normas por qué non se puxeron en práctica desde hai tanto tempo? Por interese? Por non amolar á mocidade? Pois dame a impresión de que ésta é a oportunidade de facernos tamén algunha preguntas. Se fomos quen de preguntarnos sobre o sistema sanitario, a organización laboral, o coidado dos maiores, a vacinación, e vexo, non sei vós, que a resposta é voltar atrás, esquecer e tirar como se poida. Agora toca pregutar, non condenar, senón, preguntar cal é o modelo de mocidade que fomos facendo. É moi fácil xulgar aos novos e dicir que son uns irreponsables, pero, quen lle di o quen lle ensinou antes o que era a responsabilidade? Quen se sentou a falar cos novos? Fomos pensando que xa son  maduros conforme pasan os anos, ou que dicir non é coartar a liberdade, ou ensinar os camiños e prevelos dos danos e das equivocacións é negarlles a posibilidade de pensar. Para min non son so os preblemas os contaxios, senón que, non hai outro estilo de ocio que non sexa consumo e pracer?

Sabedes? Isto tamén me cuestiona.

Estes días vexo con sorpresa como os reportaxes sobre as festas comezan a facerse presentes nos medios. E xa tiro a toalla. Volvemos á mesma. Agora xa os maiores están vacinados e poden andar de troula. E iso si, con botellón incluido. Porque non beben na rúa, de noite, e con bolsas de mercancía a esgalla. Pero, meus amigos, beben, e ben ben. Non podemos enteder festa sen beber e encher o bandullo. Pois é o que queda, e asemade cunha nova excusa "liberarse de tanta atadura" pois xa estamos a mancillar a liberdade como vemos nas altas esferas do pensamento político.

Amigos, nin botellón nin botellín

Xabier Alonso

17-07-2021

oración á Nosa señora da Franqueira

Jose Ramon Fontán González foi no seu momento alcalde da cidade de Vigo e cando escribiu esta oración á  Virxe da Franqueira Director da Cruz Vermella. Deixamos unha testemuña máis dos sentimentos que arranca do corazón estar diante da imaxe da Nosa Señora.

Moito che quero pedir

Virxen Santa da Franqueira.
Moito che quero pedir
nosa Senhora de pedra
que así te representaron
en Fe viva.

Mais de aquela
ninguén coidou que chegara
a seres a Nai da Terra
desta Terra asoballada
da nosa Terra Galega

E xa eu tiven pregoarche.

Primeiro prego por ela
a mellor parte de España
a antiga Terra galega.

Tamén che prego por nós
así ausentes ou presentes.

Para que nos concedas Paz
e ao teu Fillo lle pregues
perdón das nosas ofensas
e un anaquiño do ceo.

¿Non será moito pedir
de un pecadento galego?

 Nadal 80

José Ramón Fontán González

SAN BENITO

Hoxe temos a oportunidade de achegarnos á figura de san Bieito.

 

Bendito, bendición do Señor para uns tepos complexos nos que viviu, e lumieira de fe neste nada doados que estamos a ter. A búsqueda da paz interior que están a procurar tantas persoas alónxaos do máis xenuino da nosa fe. Non esquezamos que os cristiáns bebemos dunha espiritualidade que procede do silencio do deserto, da montaña e dos recunchos máis solitarios. 

Xesús, seguindo a estela dos profetas, ret´çirase a un lugar solitario e pasa a noite en oración, ou busca o silencio. Paulo nos fala dos seus anos retirado. Os primeiros cristiáns sabían leer a vida desde a perspectiva da fe. Ao longo da extensa historia da Igrexa o mesmo acontece. 

Non somos unha comunidade que teña que facer por facer cousas. Os eloxios da sociedade non veñen por lograr éxitos que complazan e dean satisfacción aos proxectos do mundo. Senón que o noso facer ven nado no amar sen lindes. Podes por ti so atopar o auténtico amor? Deixémonos guiar por auténticos mestres do interior. 

Os pais do deserto, a vida monacal foi unha búsqueda de Deus e unha resposta ás inquedanzas dos homes, pero tamén, unha aposta decidida pola evanxelización do rural. Pensemos na Ribeira Sacra, pequenos cenobios espallados polos lugares máis difícules. Que fan uns homes metidos nun lugar aillado? Ser signo dunha comunidade de amor e de vida. Por estas terras nosas, os mosteiros foron o incio de moitas das nosas parroquias. A regla bieita era a norma de vida de monxes e monxas que ao ling de séculos fixeron e fa desta terra unha verba de esperanza e un canto de amor. 

Reza e traballa, seguen a dar senso a unha vocación e un compromiso coa sociedade. Algunhas persoas busca hoxe unha resposta ao vacío interior, a soedade mal asumeida, o abandono do senso da vida, o derrotismo, a un consumo insatisfactorio. Un picoteo continuo en buscar novas experiencias evasivas, ou unha nova orinetación ao ser. Se escribes nun buscador de internet escla de espiritualidade non te sorprenda que os anuncios sexan de escolas orientais. En troques temos unha longa e secular tradición que pensamos que esmorece sen que a saibamos aproveitar de monxes e monxas de vida en silencio e comunidade, de traballo interior formidable, aos que non se lles pide un bo consello. 

Precisamos mestres de vida interior, de oración, de paz do corazón, de saber loitar contra os inimigos da vida. 

Hoxe, día de san Bieito, pídovos que nos esforcemos por facer da nosa vida unha peregrinación do Espírito en nós e de nós no Espírito.

A paz convosco irmáns

Xabier Alonso

11-07-21

SONETO A LA VIRGEN DE A FRANQUEIRA

Hace unas semanas llegaba por correo una carta sin remitente. Dentro un soneto dedicado a Nosa señora da Franqueira. Su autor no deja más señas que Luis y su procedencia Ourense.

Queremos agradecer este emotivo regalo a la Virgen

SONETO A LA VIRGEN DE LA FRANQUEIRA

Tú, labrada en piedra, luz y resplandor,
vida y paz me tiendes tu mano santa.
Ante vos, triste y roto, mi alma canta
susurros breves de alabanza, de amor.

Enamorado en ti busco tu calor
sabiendo que tu misericordia es tanta
que rompe razón y mal que adelanta
al pecador mísero lleno en dolor.

Desesperado en tierra de la nada,
corazón herido, las plantas rotas,
pido esperanza. Escucha mi llamada.

Mis lágrimas solo son unas gotas
buscando el amor de alma enamorada.
Me miras. Me perdonas. No te agotas.

Luis
Ourense
04-06-21

¿DE DÓNDE VIENE TANTO AMOR?

 Los piropos que decían sobre Jesús sus convecinos roza entre la admiración y la ironía. Su sorpresa y su incredulidad vienen de conocer su procedencia y sus orígenes. Eso piensan ellos. En Jesús, reunido lo humano y lo divino se unen para siempre. Su sabiduría no son solo sus enseñanzas, sino ahí está quien es más que Salomón, y por lo tanto, la auténtica sabiduría es Él mismo. Los milagros no son la demostración espectacular de ser el Hijo de Dios, sino el encuentro de la misericordia entrañable que abre a las personas al infinito de la salud, de la vida.

¿De dónde le vienen estas cosas? De dónde viene tanto amor. Porque si enseñas es para descubrir , desde el amor, la llamada universal a que seamos y nos reconozcamos a nosotros mismos, a que nos abramos a la belleza de lo escondido en el mundo, a que veamos en la palabra del hermano una invitación a conocer juntos. De dónde viene tanto amor que se convierte en sanación, en curar heridas, en abrir esperanzas, en resucitar lo caduco, a derrotar al que destruye y rehabilitar lo que edifica.

Y hoy, unido lo humano y lo divino, en los hijos e hijas, herederos en Cristo de la Gracia. Hoy, cada uno de los que hemos sido llamados a ser sabiduría y misericordia por el bautismo, demos una palabra, hagamos el gesto oportuno de la resurrección que habita ya en nosotros. Los cristianos contemplamos la sabiduría de la cruz, la misericordia del perdón, el amor a los enemigos, la presencia del Reino. No creerán en nuestro testimonio por ser más listos, tener más argumentos, convencer con más silogismos, creerán al vernos gustar la sabiduría, a saborear el mensaje de amor de Dios en Cristo, en que nos vean hombres y mujeres inspirados por el Espíritu. Nuestro testimonio es el amor, amor hecho cercanía, escucha, empatía, hecho servicio y humildad. La fe se hace palabra y vida, testimonio creíble si es caridad. 

El vino a los suyos, y los suyos no lo recibieron. Jesús vino a su casa, vino a enseñarnos el camino de la verdad y la vida, a mostrarnos la autenticidad de nuestro ser, y los suyos desconfiaron. Los hombres preferimos tantas veces la violencia a la concordia, la mentira a la verdad, el orgullo a la humildad, el poder al servicio, la vanidad a la sencillez, y en los creyentes nos pasa esto. Y mundanizamos la comunidad, la Iglesia, sin dejar a la luz su rostro divino, su sabiduría y su compasión, pensando que somos más creíbles si somos más complacientes. 

Ojalá digan de nosotros ¿de dónde le viene a éste tanto amor?

Y busquemos siempre juntos la fuente inagotable.

Feliz domingo a todos y todas

Un abrazo en Cristo

Xabier Alonso

04-07-2021

ALFOMBRAS DE CARIDADE

Hai uns días recibín unhas fotos desde Brasil. Nelas aparece, como podedes ver, un tapiz que alfombra o chan das rúas e o enlousado do interior dunha igrexa. O que chama a atención é que non son decoracións realizadas con pétalos de frores ou serrín, ou sal, como estamos acostumados a ver. Son paquetes de alimentos esenciais. Chamo a irmá Francisca, que reside en Sao Paulo, e pregúntolle en qué cosiste. A súa resposta sorprendeume aínda máis. Chegado case ao inverno no hemisferio sur, e debido as consecuencias da pandemia que está a arrasar coa poboación máis vulnerable neste marabilloso país, decidiron facer uns cambios na festa do Corpus. Para as persoas que está desamparadas e non teñen con que cubrirse do frío da noite, poñen alfombras feitas con mantas e abrigos. Para os que non teñen recursos, alfombras decoradas con alimentos. E díxome "O Señor Sacramentado pasa facéndonos partícipes da caridade que el derrama sobre nós". 

Os pobres dannos unha lección que aprender. Mentres a moitos lles preocupa que as vilas estean engalanadas cos tapices florais e contabilicen os beneficios turísiticos que iso conleva, igual que en moitas das nosas manifestacións relixiosas que se acaban poñendo no interese social pola mobilización e o beneficio, os pobres chaman a que descubramos a esencia de que o Señor sae polas nosas rúas derramando bendicións.

O ano pasado, algunha parroquia, como a de Ponteareas, non quedou sen procesión, igual que moitas comunidades pequenas. Pero lembro, de seminarista maior, pasar a noite en Ponteareas axudando a decorar e nesas horas nocturnas, un sistema de megafonía repartido pola vila acompañaba co
n música relixiosa e clásica, comentarios eucarísticos e oracións que realizaba o nos reitor do seminario D. Xulio Andión. Cando voltei, pasados uns anos, sendo xa sacerdote, a megafonía pasara a mellor vida, o silencio era irrumpido polas charangas e gaitas, a xente amoreábase nas rúas, bares e lugares de ocio, as opcións eran moi diversas e incluso algunhas manifestacións visuais en contra da procesión. O mesmo pasou cando fun a última vez a Redondela. Uff, qué barullo. Caeume abaixo a lembranza da cando era cativo e ibamos coa cruz parroquial a acompañar ao Santísimo. E o mesmo podemos dicir das nosas procesiósn multitudinarias. ¡Cantas veces penso na pérdida de enerxías e forzas en organizar unha festividade como se fose un evento no que lle preocupa a moitos que a verse enchemos praza!. Perdoade que hoxe levanteime un pouco crítico. É certo que as portas están abertas, pero cansa que nos utilicen.

Esta pandemia vainos colocar a cada un no seu lugar? Os que se fixeron donos do noso, que quere dicir, mercantilizando as nosas expresións máis nobles, que se van transformando ao longo do tempo, se non deran éxitos estaría puxando por elas? Se deixamos de ver o éxito non nos números nin no efectivo, senón na transformación persoal e social sería igual?

Explícome.

Hoxe a campaña de Cáritas dino "Sexamos máis pobo". A caridade, presente na Eucaristía, que camiña polas nosas rúas, que derrama bendicións, non nos quere separado, nin divididos, senón xuntos e bregando na mesma dirección, traballando polo ben, derramando bendicións, isto é, facendo a todos partícipes da ledicia da presencia do Señor. A Caridade, Cristo Xesús, a quen todos querían tocar, os enfermos, os leprosos, os cegos, eivados, os pobres, e os que se sentían interpelados e chamados a conversión. 

Hoxe, se tes oportunidade, non deixes de ir ao templo. Entra e se podes ir na hora da Exposición do Samtísimo, ou na procesión sinxela, prepara a túa alma, decora o teu corazón, limpa a túa mirada, e deixa que o Señor camiñe por ti, vaia contigo aos lugares da negrura, deixa que a súa presencia ilumine e dea o frescor da vida. Decora coas mellores galas o teu espírito coa misericordia, dille "Viva Xesús", "Viva". E ese viva transfórmao e ollada cara Cristo no pobre que quere pasar polo teu corazón, sementando o desexo dun mundo mellor, dun pobo mellor.

Xabier
Solemnidade do Santísimo Corpo e Sangue de Cristo