domingo, 26 de abril de 2020

CARTA AOS NENOS E NENAS

Presnentación dos nenos á Virxe da Franqueira
Algo tan sixelo como sai r da casa nunca se converteu a algo tan importante.
Unha oportunidade de disfrutar do sinxelo. Saír collidos da man de quen nos quere para tomar o aire, camiñar, gozar do que nos é regalado, porque ao fin o mellor que temos é o que nos ven dado de valde. 
Que gran gozo e alegría poder estar cos nosos e camiñar co que temos, non so co que desexamos, senón do que nos entregan.
Esta mañá quixen lembrarme dos máis pequenos e ver como cada familia e toda a sociedade quere facer este regalo a vós. ¡Qué gran lección!
Estes días pasados veía como nas noticias puñan o que esperaban os pequenos da casa: saír a xogar, estar cos amigos, ir á escola (nunca se converteu en tan desexable ir ao colexio como agora, ir ao parque, estar cos avós, e hoxe tivestes a oportunidade de facelo.
Moitas felicidades.
Pasarán os anos e lembraredes, ou non, estes días con gozo. Cambiounos a vida a todos pero ben seguro que para mellor. 
Agora tócanos ensinarvos que disto que disfrutamos é un regalo: o sol, o aire, os amigos, a familia, os xogos, non se compra con cartos, senón que é un regalo. Loitar por cousas non vale moito.
Esta tarde noite xa é distinta, e os días que veñen tamén.

Hoxe quero presentar á Virxe os vosos risos, a festa de chimpar, correr, rir, ser nenos e nenas que disfrutades da vida. 
Quero pedirvos un favor. Cando teñades tempo, que supoño que sí, fagades nunha folla un debuxo, o que vos queirades facerlla á Nosa Señora da Franqueira. O fagades con cariño, cos vosos pais, e lle escribades a vosa oración á Virxe María. Ma podedes enviar a info@afranqueira.org ou ao wapp 609472591 e eu a imprimirei para por diante da maxe da Virxe. Quero adornar o altar da Virxe cos vosos debuxos para lembrar na oración que estades nesta casa con ela, e  están as vosas familias.

Meus amigos. Hoxe lembrade a Xesús, na casa de Nazaret, con María e Xosé, facendo os labores de cada día, aprendendo e colaborando, sendo neno. 

Sede moi felices

Rezo por todos
Xabier Alonso
26-04-2020

martes, 7 de abril de 2020

CRISTINA DE CASTRO. El adiós de una mujer embarcada en la mar



Esta madrugada falleció una de las mujeres más emblemáticas de nuestra Iglesia de Tui-Vigo Cristina de Castro. Desde este pequeño espacio le dedico mi mas sentido homenaje. 
Hay personas a las que se les puede definir con ese término que nos invitaba el Papa en el mes misionero: la Iglesia es Misión. O como se nos descubre en la Doctrina Social de la Iglesia: la Iglesia es Caridad. Pues Cristina es misión con la mar y sus gentes, es caridad con los más explotados en este ámbito. Con su pequeño equipo ha llevado por innumerables singladuras la nao del Apostolado del Mar. Recabó ayudas por todas partes y no se olvidó de las mujeres de los marineros con la Asociación Rosa dos ventos. Ahora se la veía frágil, encorvada, sin ese arranque de fuerza que da la juventud, pero con la lucidez de quien tiene en el centro el amor vocacional, el amor de respuesta, ante quien padece y sufre, pues es presencia del Señor.

En estos días de confinamiento con ella os invito a poner nuestra mirada en aquellos a los que ella ponía en su corazón y que para nosotros nos dan la clave para vivir estos días encerrados.
Marineros, en todas sus facetas y sectores, que pasan largos meses lejos de sus familias, "encerrados" en un barco que surca inmensos mares. No son el hogar, sino el lugar de trabajo, y sin mas posibilidad que elevar la mirada al horizonte y poner el deseo en volver a casa.
Las mujeres de los marineros, separadas de los suyos, las madres y padres, los hijos e hijas. La familia que solo se comunican, ahora gracias a los nuevos medios, por teléfono y que ven crecer a los suyos, superar los problemas y afrontar los riesgos sin su  esposo, padre o hijo.
Los migrantes y refugiados que encuentran en el mar su salvoconducto o el cementerio en el que se acaban las esperanzas de un viaje inacabado. 
El año pasado, compartimos como cada cuaresma, la oración de las 24 horas. Y sin poder levantar la cabeza por su dificultad para caminar derecha traían su nueva reivindicación. Un equipamiento de salvavidas que era pieza imprescindible para los marineros y que era necesario que llegase a todos.
La jornada de Voluntariado de Cáritas de Galicia que se celebró en Vigo el año pasado nos permitió visualizar la apertura al mar gracias a los detalles decorativos que con tanto cariño nos entregó para este evento.
Y como no, postrada delante del Señor Sacramentado en la Ofrenda del Mar que cada año reúne a nuestra diócesis en el Templo Votivo de Panxón y que preside nuestro obispo, promotor del Apostolado del Mar en la Conferencia Episcopal Española.
Cubierta por el manto de la Virgen María en su advocación del Monte Carmelo en sus procesiones por la Ría de Vigo y las celebraciones en el día de su fiesta.

Hace unos días el Papa Francisco nos invitaba a meditar el hermoso texto de la tempestad calmada, hoy, en mi recuerdo y oración por Cristina quiero traer este párrafo:

El Señor se despierta para despertar y avivar nuestra fe pascual. Tenemos un ancla: en su Cruz hemos sido salvados. Tenemos un timón: en su Cruz hemos sido rescatados. Tenemos una esperanza: en su Cruz hemos sido sanados y abrazados para que nadie ni nada nos separe de su amor redentor. En medio del aislamiento donde estamos sufriendo la falta de los afectos y de los encuentros, experimentando la carencia de tantas cosas, escuchemos una vez más el anuncio que nos salva: ha resucitado y vive a nuestro lado.

Cristina, tu travesía ha llegado a su fin, en el puerto de tu singladura está el patrón que
guía nuestras vidas y ha convertida la tuya en Misión y Caridad. 
Cristina, gracias por tu generosa entrega y tu amor.
El sol se duerme en el horizonte, más allá de las Cies, y descansa sereno en espera de un nuevo día.

Xabier Alonso Docampo
Delegado de Acción Caritativa Social
A Franqueira, 07-04-2020

Os invito a entrar en este artículo de la Revista Vida Nueva





















martes, 31 de marzo de 2020

CARTA AOS AVÓS E AVOAS

O meu recuncho de oración na casa tendo presente as parroquias, e unido a todas as familias
Carta aberta aos avós e avoas

Benqueridos amigos e amigas: 
Cando vos preguntan cantos anos tedes, acostumades a dicir, "vouche camiño dos 90", por exemplo. Qué curioso!. Non se din os anos cumpridos senón os que están por chegar. Penso que dentro desta palabra hai moito máis. Primeiro a forza de por a ollada atrás e ver todo o camiño andado, que non é pouco. Como esta viciña de Pontevedra que acaba de cumprir os 110, ou sexa, que xa está camiño dos 111. Un camiño andado que no número se converte en agradecemento, en vida que non se atrancou nos tempo antergos, senón que a base de superación foi chegando á meta, perdón, está camiño dunha meta na que se é consciente que chegará.
O segundo, ao dicir, vou camiño, está a ter unha actitude ben distinta dos adolescentes ou mozos e mozas. Cando cumpres 18, berras, xa son maior de edade. Xa teño 18, xa podo... e saimos no seu momento coa satisfacción de ter superado un obstáculo que che permite xa emanciparte, decidir por ti  mesmo e ser responsable dos teus actos diante da sociedade. En troques, para vos, os maiores, abrides a ollada á espereranza do que está por vir, que é a data do seguinte cumpreanos.
Hai outra expresión que utilizades moito: eu xa che vivín moitos anos. E nesa frase resúmese unha morea de experiencias duras e difíciles, tamén a de grandes satisfaccións e loitas, e por suposto de sorisos e ledicias. Moitos anos, moita vida, moita historia, que ás veces ides gardando no corazón á espera de seren escoitadas, porque entendedes que ese tesouro non se pode agochar, é irrepetible e necesitades compartilo cos vosos. Porque si, tedes historia para escribir un libro, a ben seguro que os vosos fillos e netos lles gustaría, nestes días poder ir escribindo convosco cada páxina desta historia interminable, porque non remata en vós, senón que é a continuidade do que recibistes e seguirá no que está por vir.

Meus queridos. Hoxe quero darvos as grazas, aos avos e avoas máis maiores. Eses que pasastes as de San Quintín. Eu so coñecín de cativo a miña avoa paterna e teño un leve recordo dela, en concreyo un par de momentos e o seu falecemento que era eu moi cativo, pero que nunca se borrou. Pero sí a lembranza da miña avoa Enriqueta, que me agasallou co cáliz da primeira misa, e que hoxe, en lembranza de todos usarei na Eucaristía para ofrece por todos vós. 
Pois como ela, os avos e avoas, que vivistes a posguerra, os que agora tamén lembrades na vosa infancia aqueles anos duros. Moitos que tiveron que verse moi apretados para sacar adiante familias de moitos fillos e cun traballo duro. Ver os fillos marchar para a emigración a gañar un xornal e ir xuntando para facer algo de proveito para o futuro. Hoxe, avós e avoas, que deixastes a aldea para abrirvos vida nas cidades, cambiar de estilo de vida, comenzar un novo xeito e como se di espabilar para ter onde meterse. A base de aforrar, non quixestes que os vosos novos pasaran as necesidades e faltas que tivestes que pasar vós. Cantos dos que agora está sos nos pisos das grandes cidades foi a base de esforzos titáncos e de renuncias de silencios e de comprensións forzadas para non volver a repetir as frases tan traídas "canto vicio tedes agora!". 
Avós a evoas que nestes anos, co desexo de disfrutar da merecida xubilación, anque ás veces ben cativa, ides deixando un diñeiriño para darllo a cada neto, ou bisneto, e dicindo o consello "non o estragues, vaino xuntando pro que che faga falta". E chegou unha maldita crise, que moitos aínda non entendemos. E mira, algúns eses aforros foron aproveitados polas feras da especulación a través dunhas preferenciais que vos sumiron na tristura. Pero cantos de vós apretastes o cinto, abristes os brazos e a porta da casa, e acollestes unha vez máis os problemas da familia. Porque sempre destes esa lección de que as cousas hai que arranxalas na casa. E os netos que empezaron a vida e teñen que pagar a hipoteca, e a filla que quedou no paro, ou ter que facer de pai e nai buscando os pequenos a gardería porque todos temos un montón de cousas que facer. E os aforros para axudar a pagar a universidade. E ás veces vos custa comprender como non se sabe aforrar e se pon como primeiro ir de viaxe, ou de festa ou gastar por gastar. Pero xa sabemos, está metido nos miolos o de afogar penas con festas, pero as que sabiades facer vós, con cariño sen moitos excesos, preparando o xantar na casa e sen tirar nada que co que sobra pódese facer unha empanada ou roupa vella.
E agora, tócanos a nós responder. Si. Agora non vos podemos deixar sos. Nesta batalla vós sodes os capitáns que guiades as tropas da casa para saber calcular ben o que temos que facer, e lembrarnos as leccións que vós aprendistes de novos. Agora non queremos que esteades sos, eu non quero que vos sintades sos. Porque sodes un tesouro inesgotable. Este bichiño vos fai vulnerables, pero permitídenos que nos poñamos nós por diante para poder defendervos. Darnos as armas: a fortaleza que vos mantivo toda a vida, a esperanza que vos fai ver cara adiante, a alegría das cousas pequenas, os silencios para madurar, a solidariedade coa que sempre vos axudastes, a paciencia de saber esperar serenamente, a sabedoría de non improvisar senón de facer ben os cálculos, os recursos de quen aproveita cada migalla, a familia que nunca abandonastes. Con estas armas ben seguro que chegaremos todos á fin.
Vós tedes moito que ensinarnos, e nós teremos moito que aprender.
Desde a fraxilidade do noso mundo unido á vosa fraxilidade, quero darvos as grazas e acompañar estas letras coa palabra de Deus.
Pois o Señor, para comezar un pobo de crentes que somos toda esta humanidade, chamou a Abrahám, maior, gastado polos anos, e a súa dona Sara, estéril. Pediulles un reto, saír da súa terra, camiñar aínda máis adiante do que eles non tiñan pensado. E o máis sorprendente: ter un fillo. Así, con Isaac, cunmpriuse a promesa de Deus. A vosa fe, fálame de escoitar a Deus, de deixar e abandonar o que non da máis que incertezas e enche o corazón de ilusións vans, e aínda do cansanzo seguir adiante. A fecundidade, con Deus, non está esgotada, senón que segue, e por moitos anos. Vexámolo ou non, pero segue adiante.
Quero lembrarme de Simeón e de Ana. Xa esmorecidos no corpo, pero cheos de esperanza por ver ao Señor. E alí, no medio do templo, foron impulsados polo Espírito. E descubren no meniño dunha familia pobre ao Salvador. Vós, os maiores, nos ensinades a que nada pase desapercivido, porque o Espírito coa forza dos anos está en vós. Axudarnos a descubrir ese Deus débil, fráxil, pequeno, cotiá co que dialogades cada noite e lle pedides por todos, porque a vosa oración é grande, agradecida e amable. 
Quero lembrarme de Nicodemo. Ese vello do Sanedrín que ía de noite a ver a Xesús porque quería saber, coñecer, e necesitaba como lle dixo o mestre, nacer de novo. E foi quen de dar a cara por Cristo ao fin. El e Xosé de Arimatea axudaron a levar o corpo do Señor ao sepulcro, e vivir a experiencia amarga dun enterro insólito e duro de asimilar, acompañar a María e facer unha obra de misericordia da que nós temos aprendido. 
Solo dicirvos por fin, que xunto a María rezo por vós, téñovos moi presentes e manifesto a  miña dispoñibilidade para o que necesitedes.
O meu abrazo fraterno
Xabier Alonso
A Franqueira, Prado da Canda e A Lamosa










viernes, 27 de marzo de 2020

MEDITACION DEL PAPA EN LA BENDICIÓN URBI ET ORBE

Escuchamos la Palabra del Señor del Evangelio según Marcos 4, 35-41

Al atardecer de ese mismo día, les dijo: «Crucemos a la otra orilla». Ellos, dejando a la multitud, lo llevaron a la barca, así como estaba. Había otras barcas junto a la suya. Entonces se desató un fuerte vendaval, y las olas entraban en la barca, que se iba llenando de agua. Jesús estaba en la popa, durmiendo sobre el cabezal. Lo despertaron y le dijeron: «¡Maestro! ¿No te importa que nos ahoguemos?». Despertándose, él increpó al viento y dijo al mar: «¡Silencio! ¡Cállate!». El viento se aplacó y sobrevino una gran calma. Después les dijo: «¿Por qué tienen miedo? ¿Cómo no tienen fe?». Entonces quedaron atemorizados y se decían unos a otros: «¿Quién es este, que hasta el viento y el mar le obedecen».


Texto de la meditación del papa:

«Al atardecer» (Mc 4,35). Así comienza el Evangelio que hemos escuchado. Desde hace algunas semanas parece que todo se ha oscurecido. Densas tinieblas han cubierto nuestras plazas, calles y ciudades; se fueron adueñando de nuestras vidas llenando todo de un silencio que ensordece y un vacío desolador que paraliza todo a su paso: se palpita en el aire, se siente en los gestos, lo dicen las miradas.

Nos encontramos asustados y perdidos. Al igual que a los discípulos del Evangelio, nos sorprendió una tormenta inesperada y furiosa. Nos dimos cuenta de que estábamos en la misma barca, todos frágiles y desorientados; pero, al mismo tiempo, importantes y necesarios, todos llamados a remar juntos, todos necesitados de confortarnos mutuamente.

En esta barca, estamos todos. Como esos discípulos, que hablan con una única voz y con angustia dicen: “perecemos” (cf. v. 38), también nosotros descubrimos que no podemos seguir cada uno por nuestra cuenta, sino solo juntos. Es fácil identificarnos con esta historia, lo difícil es entender la actitud de Jesús.

Mientras los discípulos, lógicamente, estaban alarmados y desesperados, Él permanecía en popa, en la parte de la barca que primero se hunde. Y, ¿qué hace? A pesar del ajetreo y el bullicio, dormía tranquilo, confiado en el Padre —es la única vez en el Evangelio que Jesús aparece durmiendo—.

Después de que lo despertaran y que calmara el viento y las aguas, se dirigió a los discípulos con un tono de reproche: «¿Por qué tenéis miedo? ¿Aún no tenéis fe?» (v. 40). Tratemos de entenderlo. ¿En qué consiste la falta de fe de los discípulos que se contrapone a la confianza de Jesús? Ellos no habían dejado de creer en Él; de hecho, lo invocaron. Pero veamos cómo lo invocan: «Maestro, ¿no te importa que perezcamos?» (v. 38).

No te importa: pensaron que Jesús se desinteresaba de ellos, que no les prestaba atención. Entre nosotros, en nuestras familias, lo que más duele es cuando escuchamos decir: “¿Es que no te importo?”. Es una frase que lastima y desata tormentas en el corazón. También habrá sacudido a Jesús, porque a Él le importamos más que a nadie. De hecho, una vez invocado, salva a sus discípulos desconfiados.

La tempestad desenmascara nuestra vulnerabilidad y deja al descubierto esas falsas y superfluas seguridades con las que habíamos construido nuestras agendas, nuestros proyectos, rutinas y prioridades. Nos muestra cómo habíamos dejado dormido y abandonado lo que alimenta, sostiene y da fuerza a nuestra vida y a nuestra comunidad.

La tempestad pone al descubierto todos los intentos de encajonar y olvidar lo que nutrió el alma de nuestros pueblos; todas esas tentativas de anestesiar con aparentes rutinas “salvadoras”, incapaces de apelar a nuestras raíces y evocar la memoria de nuestros ancianos, privándonos así de la inmunidad necesaria para hacerle frente a la adversidad.

Con la tempestad, se cayó el maquillaje de esos estereotipos con los que disfrazábamos nuestros egos siempre pretenciosos de querer aparentar; y dejó al descubierto, una vez más, esa (bendita) pertenencia común de la que no podemos ni queremos evadirnos; esa pertenencia de hermanos.

«¿Por qué tenéis miedo? ¿Aún no tenéis fe?». Señor, esta tarde tu Palabra nos interpela y se dirige a todos. En nuestro mundo, que Tú amas más que nosotros, hemos avanzado rápidamente, sintiéndonos fuertes y capaces de todo. Codiciosos de ganancias, nos hemos dejado absorber por lo material y trastornar por la prisa.

No nos hemos detenido ante tus llamadas, no nos hemos despertado ante guerras e injusticias del mundo, no hemos escuchado el grito de los pobres y de nuestro planeta gravemente enfermo. Hemos continuado imperturbables, pensando en mantenernos siempre sanos en un mundo enfermo.

Ahora, mientras estamos en mares agitados, te suplicamos: “Despierta, Señor”. «¿Por qué tenéis miedo? ¿Aún no tenéis fe?». Señor, nos diriges una llamada, una llamada a la fe. Que no es tanto creer que Tú existes, sino ir hacia ti y confiar en ti. En esta Cuaresma resuena tu llamada urgente: “Convertíos”, «volved a mí de todo corazón» (Jl 2,12).

Nos llamas a tomar este tiempo de prueba como un momento de elección. No es el momento de tu juicio, sino de nuestro juicio: el tiempo para elegir entre lo que cuenta verdaderamente y lo que pasa, para separar lo que es necesario de lo que no lo es. Es el tiempo de restablecer el rumbo de la vida hacia ti, Señor, y hacia los demás.

Y podemos mirar a tantos compañeros de viaje que son ejemplares, pues, ante el miedo, han reaccionado dando la propia vida. Es la fuerza operante del Espíritu derramada y plasmada en valientes y generosas entregas. Es la vida del Espíritu capaz de rescatar, valorar y mostrar cómo nuestras vidas están tejidas y sostenidas por personas comunes —corrientemente olvidadas— que no aparecen en portadas de diarios y de revistas, ni en las grandes pasarelas del último show pero, sin lugar a dudas, están escribiendo hoy los acontecimientos decisivos de nuestra historia: médicos, enfermeros y enfermeras, encargados de reponer los productos en los supermercados, limpiadoras, cuidadoras, transportistas, fuerzas de seguridad, voluntarios, sacerdotes, religiosas y tantos pero tantos otros que comprendieron que nadie se salva solo.

Frente al sufrimiento, donde se mide el verdadero desarrollo de nuestros pueblos, descubrimos y experimentamos la oración sacerdotal de Jesús: «Que todos sean uno» (Jn 17,21). Cuánta gente cada día demuestra paciencia e infunde esperanza, cuidándose de no sembrar pánico sino corresponsabilidad. Cuántos padres, madres, abuelos y abuelas, docentes muestran a nuestros niños, con gestos pequeños y cotidianos, cómo enfrentar y transitar una crisis readaptando rutinas, levantando miradas e impulsando la oración. Cuántas personas rezan, ofrecen e interceden por el bien de todos. La oración y el servicio silencioso son nuestras armas vencedoras.

«¿Por qué tenéis miedo? ¿Aún no tenéis fe?». El comienzo de la fe es saber que necesitamos la salvación. No somos autosuficientes; solos nos hundimos. Necesitamos al Señor como los antiguos marineros las estrellas. Invitemos a Jesús a la barca de nuestra vida. Entreguémosle nuestros temores, para que los venza.

Al igual que los discípulos, experimentaremos que, con Él a bordo, no se naufraga. Porque esta es la fuerza de Dios: convertir en algo bueno todo lo que nos sucede, incluso lo malo. Él trae serenidad en nuestras tormentas, porque con Dios la vida nunca muere. El Señor nos interpela y, en medio de nuestra tormenta, nos invita a despertar y a activar esa solidaridad y esperanza capaz de dar solidez, contención y sentido a estas horas donde todo parece naufragar.

El Señor se despierta para despertar y avivar nuestra fe pascual. Tenemos un ancla: en su Cruz hemos sido salvados. Tenemos un timón: en su Cruz hemos sido rescatados. Tenemos una esperanza: en su Cruz hemos sido sanados y abrazados para que nadie ni nada nos separe de su amor redentor. En medio del aislamiento donde estamos sufriendo la falta de los afectos y de los encuentros, experimentando la carencia de tantas cosas, escuchemos una vez más el anuncio que nos salva: ha resucitado y vive a nuestro lado.

El Señor nos interpela desde su Cruz a reencontrar la vida que nos espera, a mirar a aquellos que nos reclaman, a potenciar, reconocer e incentivar la gracia que nos habita. No apaguemos la llama humeante (cf. Is 42,3), que nunca enferma, y dejemos que reavive la esperanza.

Abrazar su Cruz es animarse a abrazar todas las contrariedades del tiempo presente, abandonando por un instante nuestro afán de omnipotencia y posesión para darle espacio a la creatividad que sólo el Espíritu es capaz de suscitar. Es animarse a motivar espacios donde todos puedan sentirse convocados y permitir nuevas formas de hospitalidad, de fraternidad y de solidaridad.

En su Cruz hemos sido salvados para hospedar la esperanza y dejar que sea ella quien fortalezca y sostenga todas las medidas y caminos posibles que nos ayuden a cuidarnos y a cuidar. Abrazar al Señor para abrazar la esperanza. Esta es la fuerza de la fe, que libera del miedo y da esperanza.

«¿Por qué tenéis miedo? ¿Aún no tenéis fe?». Queridos hermanos y hermanas: Desde este lugar, que narra la fe pétrea de Pedro, esta tarde me gustaría confiarlos a todos al Señor, a través de la intercesión de la Virgen, salud de su pueblo, estrella del mar tempestuoso. Desde esta columnata que abraza a Roma y al mundo, descienda sobre vosotros, como un abrazo consolador, la bendición de Dios.

Señor, bendice al mundo, da salud a los cuerpos y consuela los corazones. Nos pides que no sintamos temor. Pero nuestra fe es débil Señor y tenemos miedo. Mas tú, Señor, no nos abandones a merced de la tormenta. Repites de nuevo: «No tengáis miedo» (Mt 28,5). Y nosotros, junto con Pedro, “descargamos en ti todo nuestro agobio, porque sabemos que Tú nos cuidas” (cf. 1 P 5,7).

REFLEXIÓN PARA EL DÍA 9º REUNIDOS RECIBIMOS LA FUERZA DEL ESPÍRITU

REFLEXIÓN PARA EL DÍA 9º
REUNIDOS RECIBIMOS LA FUERZA DEL ESPÍRITU

He leído hace un momento un artículo que se titulaba "Un nuevo Pentecostés". Hacía el paralelismo entre ese día maravilloso en que los apóstoles reciben el don del amor de Dios prometido por el Señor Resucitado y nuestros hogares y la acción de la Iglesia que sale al encuentro de las personas heridas por esta pandemia. Una herida profunda que se clava en las carnes de nuestra sociedad haciéndola gustar el amargo sabor del sufrimiento. 

El día de Pentecostés aquellos hombres y mujeres, con María en el centro, están encerrados en casa por miedo. No se atreven a salir. Pero están en oración. No han perdido la esperanza, y una vez más, María, como icono de la Iglesia naciente, da la clave: la unidad. Una unidad de espíritus que anima a no caer en el pesimismo. Saben que fuera está el reto de anunciar a Cristo, crucificado, muerto, sepultado, que desciende a lo más recóndito de la muerte de la humanidad: ¿Cómo hacerlo? Pues experimentando en ellos mismo el nacer a la vida nueva que engendra el Espíritu. María, anima a decir sí a la fuerza que viene de lo alto, al fuego derramado en los corazones de los que confían. A decir sí al amor.

Hoy, desde nuestros medios de comunicación, Dios entra con esa misma fuerza en nuestros hogares, nos arrebata el miedo convirtiéndolo en la fe confiada en quien entrega a su Hijo que se identifica con nuestro sufrimiento. Hoy, Cristo se hace presente con la palabra pronunciada en el Cenáculo: Paz a vosotros, no tengáis miedo.

Hermanos y hermanas. Dios nos bendice y nos une

Xabier Alonso