martes, 12 de mayo de 2020
lunes, 11 de mayo de 2020
sábado, 9 de mayo de 2020
viernes, 8 de mayo de 2020
domingo, 3 de mayo de 2020
FELICIDADES MAMÁ. Carta ás nais. HOxe envía o nome da túa nai para rezar por ela na Eucaristía
![]() |
| Monumento ás nais na parroquia da Lamosa |
Non se rompen os fíos, nin os vínculos, non se esquecen as verbas nin esbaran as memorias, non se fugan os susurros nin se calan os cantos. Non, non valen as excusas, hoxe abrazamos a quen nos pariu con dolor e converteu o pranto dunha nova creatura en gozo para o futuro. E cando digo parir non so de xeito fisico, senón que moitas son as nais que teñen dores de parto dando a vida a quen estivo encamiñando a súa á morte.
Mamá, porque non dicilo, hoxe podemos dicir mamá. A ti, a cada unha de vós felicidades. Hoxe que soarán os teléfonos, compartiranse vídeos, rapasaranse fotografías, falarase de lembranzas e faranse novos os bicos. Mamá, a que xa están cansadiña, con ese desexo de ver pasar este tempo duro no que se ramatan os teus días, aínda que non entendes moito, pero que che lembra tempos difícles do pasado que non quixeches por veces lembrar nin compartir. Mamá, que os teus ollos cansos viron pasar pola túa mesa tardes de confidencias, que arromaches contra o teu peito noites de pesares. Mamá, que deitada na cama non pechabas ollo, que madrugaches e fixeches horas longas de labor. Mamá, si, que deches vida e a fixeches túa ata a fin, que cada fillo e filla é neno e nena aínda que xa sexan avós.
Mamá, que estás no mellor da vida, que xa ves como todo se vai arranxando, que segues a por paixón e amor e todo o que fas, que pos unha dose de perdón nas equivocacións e pasos malogrados dos fillos. Mamá, que ves con preocupación como van medrando os pequenos sen darte conta, que xa non son tan nenos, que queres telos agochados baixo o teu mantelo. Mamá, que a vida te fai pensar e non sabes ben como será, que isto da pandemia te revoluciona o corazón e te desvela ver para o futuro.
Mamá, que acabas de parir, dar a luz, alumear este mundo cos choros dunha nova criatura. Que a primeira mirada converteuse en bálsamo reconfortante, que o seu corazón late acompasado co agarimo do teu colo. Mamá, que choras e ris ao mesmo tempo, que miras ao ceo e pensas que o imposible se fai realidade, que xa nada pode ser igual.
Mamá, que o estás a punto de ser. O teu pequerrecho non está confinado, nin preso, está nos teus coidados. Xa es nai, xa o estás sendo, xa o estás gozando, vivindo, e todo desde a espectativa. E pensas, qué magoa nacer nun mundo como o que estamos a ter. Pois si. Porque cada un de nós é unha verba, unha mensaxe de esperanza, de vida, de amor. E o teu fillo, a túa filla, a de todas as nais, son esperanza cumprida, esperanza para que o mundo comprenda a fraxilidade do noso ser, e sen ti, sen o cariño e coidados dunha nai, non hai futuro.
Mamá, hoxe a miña lembranza vai por ti.
Grazas pola vida, grazas polo amor, grazas pola fe, grazas por axudarnos a cada un a ser nós mesmos e descubrirnos a paixón de chegar á fin.
Grazas á nosa Nai María, a que pariu a Vida e Salvación, que nos trouxeches a esperanza. A tí, María, encomendamos a todas as nais.
Hoxe quero facervos unha proposta:
Neste día quero por os nomes das nais enriba do altar da Eucaristía, ao carón da nosa naiciña.
Por favor
ENVÍAME O NOME DA TÚA NAI PARA REZAR POR ELA.
A TÚA NAI, PARA DARLLE GRAZAS AO SEÑOR POR ELA E FELICITALA NESTE DÍA DE MAIO, NESTE DOMINGO PASCUAL, NESTE MES DE MARÍA
A TÚA NAI QUE FALECEU, PARA PRESENTALA A DEUS FONDE DE VIDA.
ENVÍAME O NEOME DAS QUE VAN SER NAIS E AS QUE O SON NA SÚA XUVENTUDE
FAINO A TRAVÉS DO FACEBOOK
OU TAMÉN POLO WAPP
609472591
hoxe queremos por diante da nosa Naiciña os nomes de todas as nais
unha aperta
Xabier Alonso
viernes, 1 de mayo de 2020
OS NENOS E NENAS SEGUEN A REZARLLE Á VIRXE DA FRANQUEIRA
Benqueridos todos.
Que mellor xeito de iniciar este mes de maio, en plena pascua que da man dos máis pequenos da casa. Hoxe compartimos esre agasallo que lle están a facer á Nosa Señora, a Virxe da Franqueira. Estamos a recibir os debuxos que fan na casa, a través do wapp ou o correo, os pais envían as obras feitas polos cativos e que son a mellor forma de por as nosas pregarias á María. Son debuxos cheíños de forza e de amor, de ilusión para todos e de saúde para os doentes.
Queremos agradecer aos que estades a participar e vos animamos a que enviedes os debuxos á Virxe da Franqueira.
As fotos das flores que pomos nas pantallas xa pasan das 200, graciñas por esta xenerosidade do amor á Virxe.
Seguide participando
Wapp: 609472591
Correo: info@afranqueira.org
Xabier Alonso
martes, 28 de abril de 2020
1º DE MAYO BIEN DISTINTO
A lo largo de estas semanas de confinamiento hemos abierto una ventana a la imaginación. A través de ella se desarrollaron múltiples iniciativas que nos permitieron unir una situación tan difícil de asimilar como es la actual y la "normalidad" a la que estamos desando llegar. Hemos tirado del hilo telefónico y de otros hilos invisibles para conectarnos con la familia y amigos, pasamos de comunicarnos con la voz a la necesidad de vernos las caras y así vernos a los ojos, poder consolar la tristeza y reírnos juntos. Pero también han corrido como una corriente de solidaridad la necesidad de estar cerca de los enfermos, de las familias que se desarman ante la muerte, de buscar palabras y gestos de cariño y consuelo. Hemos dejado entrar en nuestros hogares las historias, que ya no son anónimas, de familias que ven un futuro incierto, de economías domésticas marcadas por la incertidumbre.
Todo esto ha sido necesario para socorrer en la inmediatez de lo que ha sucedido. Ahora una nueva fecha de reivindicaciones se acerca, el 1º de mayo, día del trabajo, y, como no, fiesta de San José Obrero. Hoy hemos conocido los datos, que aún no son los totales, pero que nos sitúan ante el desierto desolador de un nuevo comienzo que se impone en nuestra sociedad. Una destrucción de empleo que no es, como nos puede pasar con las víctimas de la pandemia, una estadística, unos números... son la realidad dura y dolorosa de un mundo que se mueve hacia una nueva transformación. No podemos admitir que una vez más los débiles sean las víctimas, porque realmente la que está teniendo síntomas de debilidad es la sociedad. Esa que, calladamente, admitió como mal menor una economía sumergida, un trabajo precario, una migración como mano de obra barata marcando las diferencias y desigualdades. Una sociedad que se pavonea de ser una sociedad del bienestar y aumenta sus privilegios de un primer mundo insaciable para no ser capaz de saciar los derechos inalienables de muchos. Y entre esos derechos el de un trabajo decente.
Este 1º de mayo no es igual, ya nada es igual y una necesidad imperiosa nos reclama una nueva respuesta. Hace unas semanas le decía a una persona que no es tiempo de atrincherarnos en ideologías sino de descubrir en esta nueva época un cambio humanístico, una nueva humanidad marcada por la compasión y la misericordia.
Os invito a leer el manifiesto preparado por varias entidades de ámbito eclesial Iglesia por el trabajo decente que nos invita a lanzar un aplauso concienciado en el ámbito laboral.
De la misma forma que somos imaginativos para abrir nuestros balcones, hagámoslo para llenar nuestros corazones. En ellos pongamos el deseo de un nuevo estilo, el de Jesús, de presencia y escucha, de empatía y misericordia. El estilo de tomar de la mano y consolar, de reforzar las capacidades y animar, el estilo de resurrección de dar vida, de rehabilitar e insertar a todos en una sociedad que camine hacia lo que le falta: ser hermanos. En este planeta hay países que en su momento tomaron como lema la libertad, pero se construyó en la desigualdad, otros se cimentaron esa supuesta igualdad, pero a sus ciudadanos les faltaba libertad; pero, ¿dónde la fraternidad?. Pues llega el momento de hacer que las palabras se comuniquen en nuestros gestos y decisiones.
En esta próxima fiesta de San José Obrero recordamos que el mandato de trabajar no es un castigo, es la colaboración en la obra creadora, que la transformación del mundo no es una competición de enriquecimiento, que la familia humana vive en un hogar que nos ha sido regalado y que es nuestra responsabilidad su cuidado, que nos necesitamos unos a otros para crecer, que lo más pequeño se convierte en lo imprescindible.
Rezo por todos y en estos días pongo mi oración por los trabajadores, por los desempleados, por los migrantes y por los que no tienen nada.
Por todos, mi oración
Para todos nuestro esfuerzo de cada día
Xabier Alonso
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


