domingo, 18 de julio de 2021

MIRADA COMPASIVA

 


Jesús llamó a los discípulos para estar con él, para escuchar, para aprender, para ser discípulos, para ser mensajeros, portadores de la verdad, la bondad y la belleza de la fe. 

Hoy Jesús les enseña a tener una mirada abierta al encuentro con los demás. A que no sean un grupo cerrado en sus preocupaciones. Ellos necesitan descansar, compartir lo que han vivido, estar juntos. Pero el Señor les muestra que la mirada compasiva te ayuda a olvidarte de ti mismo y descubrir la necesidad del hermano. Aquella gente estaban perdidos, dice, como ovejas sin pastor. Ser pastor es abrir caminos, provocar, estar, escuchar, acompañar. 

Hoy quiero recordaros la importancia de que oremos por las vocaciones sacerdotales. Nuestra diócesis está sufriendo una noche oscura vocacional, una sequía vital. Debemos recordar la gran fiesta de las ordenaciones con la que el Señor nos bendijo hace unas semanas con 2 sacerdotes y 2 diáconos. Pero desgraciadamente la realidad es mucho más dura. Posiblemente no lleguemos a la medias decena, duro de asimilar e digerir. La fecundidad de nuestros planteamientos pastorales no está dejando buenos resultados. Pero lejos de caer en desilusión, yo quiero hacer una lectura de fe. Es una nueva prueba a la fidelidad. Buscamos ser efectivos? No somos una empresa, pero somos efecto de la acción del Espíritu. Queremos progresar? Sometamos nuestra vida a esos objetivos, o bien, hagamos de la vida el objetivo de nuestra acción. 

A veces me da la impresión que el problema lo tenemos todos, pero la solución los demás. Y por eso, yo lo primero que os quiero pedir el perdón. Pido perdón por no ser un buen pastor, por no tener el corazón compasivo, por no estar cerca, por no vivir mi vocación a tope. Lo segundo, oración. Rezar soluciona algo? Si, es la solución. Reposar la vida y el corazón en el pecho del Maestro. Tercero, si me preocupa debo ocuparme. Y si por mi inacción los jóvenes en los que Dios ha puesto su mirada para ser sacerdotes no lo ven? Es un pecado de omisión muy fuerte. Si por mi dejadez no acompaño a mis hermanos y hermanas no podremos encontrar caminos de vida.

Esta semana os invito a marcarnos un objetivo: acompañar.

Feliz domingo

Xabier Alonso
18-07-21

A XESTEIRA DA FRANQUEIRA (Xota de namorar)



Como ven sabedes unha das tradicións antigas era a de atar unha xesteira facedendo un no namentres se recita un verso. As mozas casadeiras facían puñan deste xeito as súas espectativas de verse namorada e formar unha familia. 

O compositor Bejamín Fernandez Pazos compuxo unha xota con gaita e tamboril con esta temática. Pomos a letra desta obra na que vemos, unha vez máis, como a devoción mariana da Franqueira inspira a creatividade.

MIÑA MARIPEPA. VAMOS Á FRANQUEIRA
Xota, con gaita e tamboril
Benjamín Fernández Pazos


Miña Maripepa
vamos á Franqueira
a facer o nudo
xuntos na xesteira.
A facer o nudo
a ver á Santiña
e a beber o viño
que hai na romería.

(mozos)
Dame Maripepa dame,
dame e que non é pecado
unha brasiña de lume
pra encender o cigarro.

(mozas)
O zorro busca a galiña
cando a quere comer.
Deste poleiro, zorriño,
galiña non has de lamber.

(todos)
Heime casar contigo
anque nosos pais non queiran
porque o temos xurado
diant´a Virxe da Franqueira


sábado, 17 de julio de 2021

NIN BOTELLÓN NIN BOTELLÍN


Ni botellón, ni botellín
Estes días almorzamos desde ben cedo cos comentarios sobre os comportamentos da mocidade. Xa hai ben tempo que buscamos nesta pantemia "chivos expiatorios". Uns ou outros veñen ser os causantes de que esta peste se espalle por todas partes. E despois dalgún tempo quero copartir convosco algunha palabra aínda que sexa de xeito moi esquemático.

1.- O inimigo a combater segue a ser o mesmo. Un virus que deixa á vista as dibilidades e deficiencias dun mundo que, polo menos os occidentais, colocamos no eido da perfección. Imaxinarvos os que chamamos terceiro mundo.

2.- Esta pandemia, como todo na vida, vívese por etapas. Cada unha ten as súas caracteríticas. Cada unha foi descubríndonos a facetas novas de como combatemos un inimigo común.

3.- Cada persoa ten que decidir como responder ante a enfermidade, tanto consigo mesmo ao enfermar, como ao vivila no seu entorno. Non esquezamos que desde hai tempo vimos de ver como estamos a fuxir do sufrimento e da morte, e iso tamén llo imos deixando aos profesionais. 

4.- A responsabilidade persoal vai unida ao ben común. O sacrificio das miñas "liberdades" son para que todos poidamos salvar a vida, polo menos os máis posible. A auténtica liberdade mídesepola capacidade interior de prescindir "libremente" de min mesmo para entrega aos demáis.

5.- Os maiores tiveron que cambiar os seus medos e fraxilidades por silencios xenerosos e ser víctimas que se converten en estadísticas. E temos que facer balance de responsabilildades.

6.- Os profesionais da sanidade foron quen de facer do seu traballo unha proba máis da vocación do ser humano a salvagardar a vida dos seus semellantes. As victimas e as consecuencias aínda estar por valorar.

7.- Os fogares convertéronse en refuxios onde moitas familias viviron en primeira persoa as desigualdades e a dureza desta sociedade. Tivemos a oportunidade de ensinar aos máis pequenos o valor da vida, a mocidade a grandeza do seu humano. Ou non?

8.- Os homes e mulleres que profesan a fe sentíronse enormemente chamados a entrar en diálogo con Deus, co Deus da Vida, a comprender a Cruz Redentora e a sentir a comuñón no Espírito. A Igrexa tamen tivo moitas victimas.

9.- Os meses foron creando unha sensación de que tempos pasados foron peores, que agora xa nos "merecemos" unha nova xeira. 

10.- Que finalmente, permitídeme que a frase "imos saír mellores" aínda hai que velo.

Durante estes días fun quen de ir buceando polas lexislacións sobre o consumo de bebidas alcohólicas na vía pública. E sabedes, desde hai moitos anos está prohibido. Logo, estas normas por qué non se puxeron en práctica desde hai tanto tempo? Por interese? Por non amolar á mocidade? Pois dame a impresión de que ésta é a oportunidade de facernos tamén algunha preguntas. Se fomos quen de preguntarnos sobre o sistema sanitario, a organización laboral, o coidado dos maiores, a vacinación, e vexo, non sei vós, que a resposta é voltar atrás, esquecer e tirar como se poida. Agora toca pregutar, non condenar, senón, preguntar cal é o modelo de mocidade que fomos facendo. É moi fácil xulgar aos novos e dicir que son uns irreponsables, pero, quen lle di o quen lle ensinou antes o que era a responsabilidade? Quen se sentou a falar cos novos? Fomos pensando que xa son  maduros conforme pasan os anos, ou que dicir non é coartar a liberdade, ou ensinar os camiños e prevelos dos danos e das equivocacións é negarlles a posibilidade de pensar. Para min non son so os preblemas os contaxios, senón que, non hai outro estilo de ocio que non sexa consumo e pracer?
Sabedes? Isto tamén me cuestiona.

Estes días vexo con sorpresa como os reportaxes sobre as festas comezan a facerse presentes nos medios. E xa tiro a toalla. Volvemos á mesma. Agora xa os maiores están vacinados e poden andar de troula. E iso si, con botellón incluido. Porque non beben na rúa, de noite, e con bolsas de mercancía a esgalla. Pero, meus amigos, beben, e ben ben. Non podemos enteder festa sen beber e encher o bandullo. Pois é o que queda, e asemade cunha nova excusa "liberarse de tanta atadura" pois xa estamos a mancillar a liberdade como vemos nas altas esferas do pensamento político.

Amigos, nin botellón nin botellín

Xabier Alonso
17-07-2021



domingo, 11 de julio de 2021

oración á Nosa señora da Franqueira


Jose Ramon Fontán González foi no seu momento alcalde da cidade de Vigo e cando escribiu esta oración á  Virxe da Franqueira Director da Cruz Vermella. Deixamos unha testemuña máis dos sentimentos que arranca do corazón estar diante da imaxe da Nosa Señora.




Moito che quero pedir

Virxen Santa da Franqueira.
Moito che quero pedir
nosa Senhora de pedra
que así te representaron
en Fe viva.

Mais de aquela
ninguén coidou que chegara
a seres a Nai da Terra
desta Terra asoballada
da nosa Terra Galega

E xa eu tiven pregoarche.

Primeiro prego por ela
a mellor parte de España
a antiga Terra galega.

Tamén che prego por nós
así ausentes ou presentes.

Para que nos concedas Paz
e ao teu Fillo lle pregues
perdón das nosas ofensas
e un anaquiño do ceo.

¿Non será moito pedir
de un pecadento galego?

 Nadal 80

José Ramón Fontán González

SAN BENITO

Hoxe temos a oportunidade de achegarnos á figura de san Bieito.

 


Bendito, bendición do Señor para uns tepos complexos nos que viviu, e lumieira de fe neste nada doados que estamos a ter. A búsqueda da paz interior que están a procurar tantas persoas alónxaos do máis xenuino da nosa fe. Non esquezamos que os cristiáns bebemos dunha espiritualidade que procede do silencio do deserto, da montaña e dos recunchos máis solitarios. 

Xesús, seguindo a estela dos profetas, ret´çirase a un lugar solitario e pasa a noite en oración, ou busca o silencio. Paulo nos fala dos seus anos retirado. Os primeiros cristiáns sabían leer a vida desde a perspectiva da fe. Ao longo da extensa historia da Igrexa o mesmo acontece. 

Non somos unha comunidade que teña que facer por facer cousas. Os eloxios da sociedade non veñen por lograr éxitos que complazan e dean satisfacción aos proxectos do mundo. Senón que o noso facer ven nado no amar sen lindes. Podes por ti so atopar o auténtico amor? Deixémonos guiar por auténticos mestres do interior. 

Os pais do deserto, a vida monacal foi unha búsqueda de Deus e unha resposta ás inquedanzas dos homes, pero tamén, unha aposta decidida pola evanxelización do rural. Pensemos na Ribeira Sacra, pequenos cenobios espallados polos lugares máis difícules. Que fan uns homes metidos nun lugar aillado? Ser signo dunha comunidade de amor e de vida. Por estas terras nosas, os mosteiros foron o incio de moitas das nosas parroquias. A regla bieita era a norma de vida de monxes e monxas que ao ling de séculos fixeron e fa desta terra unha verba de esperanza e un canto de amor. 

Reza e traballa, seguen a dar senso a unha vocación e un compromiso coa sociedade. Algunhas persoas busca hoxe unha resposta ao vacío interior, a soedade mal asumeida, o abandono do senso da vida, o derrotismo, a un consumo insatisfactorio. Un picoteo continuo en buscar novas experiencias evasivas, ou unha nova orinetación ao ser. Se escribes nun buscador de internet escla de espiritualidade non te sorprenda que os anuncios sexan de escolas orientais. En troques temos unha longa e secular tradición que pensamos que esmorece sen que a saibamos aproveitar de monxes e monxas de vida en silencio e comunidade, de traballo interior formidable, aos que non se lles pide un bo consello. 

Precisamos mestres de vida interior, de oración, de paz do corazón, de saber loitar contra os inimigos da vida. 

Hoxe, día de san Bieito, pídovos que nos esforcemos por facer da nosa vida unha peregrinación do Espírito en nós e de nós no Espírito.

A paz convosco irmáns
Xabier Alonso
11-07-21

domingo, 4 de julio de 2021

SONETO A LA VIRGEN DE A FRANQUEIRA





Hace unas semanas llegaba por correo una carta sin remitente. Dentro un soneto dedicado a Nosa señora da Franqueira. Su autor no deja más señas que Luis y su procedencia Ourense.

Queremos agradecer este emotivo regalo a la Virgen







SONETO A LA VIRGEN DE LA FRANQUEIRA


Tú, labrada en piedra, luz y resplandor,
vida y paz me tiendes tu mano santa.
Ante vos, triste y roto, mi alma canta
susurros breves de alabanza, de amor.

Enamorado en ti busco tu calor
sabiendo que tu misericordia es tanta
que rompe razón y mal que adelanta
al pecador mísero lleno en dolor.

Desesperado en tierra de la nada,
corazón herido, las plantas rotas,
pido esperanza. Escucha mi llamada.

Mis lágrimas solo son unas gotas
buscando el amor de alma enamorada.
Me miras. Me perdonas. No te agotas.

Luis
Ourense
04-06-21

¿DE DÓNDE VIENE TANTO AMOR?


 Los piropos que decían sobre Jesús sus convecinos roza entre la admiración y la ironía. Su sorpresa y su incredulidad vienen de conocer su procedencia y sus orígenes. Eso piensan ellos. En Jesús, reunido lo humano y lo divino se unen para siempre. Su sabiduría no son solo sus enseñanzas, sino ahí está quien es más que Salomón, y por lo tanto, la auténtica sabiduría es Él mismo. Los milagros no son la demostración espectacular de ser el Hijo de Dios, sino el encuentro de la misericordia entrañable que abre a las personas al infinito de la salud, de la vida.

¿De dónde le vienen estas cosas? De dónde viene tanto amor. Porque si enseñas es para descubrir , desde el amor, la llamada universal a que seamos y nos reconozcamos a nosotros mismos, a que nos abramos a la belleza de lo escondido en el mundo, a que veamos en la palabra del hermano una invitación a conocer juntos. De dónde viene tanto amor que se convierte en sanación, en curar heridas, en abrir esperanzas, en resucitar lo caduco, a derrotar al que destruye y rehabilitar lo que edifica.

Y hoy, unido lo humano y lo divino, en los hijos e hijas, herederos en Cristo de la Gracia. Hoy, cada uno de los que hemos sido llamados a ser sabiduría y misericordia por el bautismo, demos una palabra, hagamos el gesto oportuno de la resurrección que habita ya en nosotros. Los cristianos contemplamos la sabiduría de la cruz, la misericordia del perdón, el amor a los enemigos, la presencia del Reino. No creerán en nuestro testimonio por ser más listos, tener más argumentos, convencer con más silogismos, creerán al vernos gustar la sabiduría, a saborear el mensaje de amor de Dios en Cristo, en que nos vean hombres y mujeres inspirados por el Espíritu. Nuestro testimonio es el amor, amor hecho cercanía, escucha, empatía, hecho servicio y humildad. La fe se hace palabra y vida, testimonio creíble si es caridad. 

El vino a los suyos, y los suyos no lo recibieron. Jesús vino a su casa, vino a enseñarnos el camino de la verdad y la vida, a mostrarnos la autenticidad de nuestro ser, y los suyos desconfiaron. Los hombres preferimos tantas veces la violencia a la concordia, la mentira a la verdad, el orgullo a la humildad, el poder al servicio, la vanidad a la sencillez, y en los creyentes nos pasa esto. Y mundanizamos la comunidad, la Iglesia, sin dejar a la luz su rostro divino, su sabiduría y su compasión, pensando que somos más creíbles si somos más complacientes. 

Ojalá digan de nosotros ¿de dónde le viene a éste tanto amor?
Y busquemos siempre juntos la fuente inagotable.

Feliz domingo a todos y todas
Un abrazo en Cristo
Xabier Alonso
04-07-2021