SABEMOS DE ONDE VES, DE QUEN VES SENDO
Seguimos a ler estas semanas o evanxelista Xoán. A escea de onte xa nos puña en aviso de que as cousas non van ir ben para Xesús. As críticas cada vez son máis duras e as acusacións cada día adquiren maior sutileza. O texto de hoxe é un salto temporal. Pasamos do capítulo 5 ao 7. No que queda no medio, o 6, é a multiplicación dos pan e os peixes e o discurso do pan de vida. Na fin deste relato Xesús queda prácticamente so. A sú doutrina é demasiado dura, comentan.
Agora Xesús chega a Xerusalén para unha das festas máis importantes, a dos tabernáculos. está no Templo, centro da fe do pobo xudeu, pero tamén o lugar de maior influencia social. Os posuidores da Lei e moitos dos que se consideran herdeiros da auténtica interpresación, consideran a Xesús unha ameaza. El vai de forma privada, pero descúibrenno, e moitos comentan commo é que anda por entre o pobo se o queren matar. Desátase a dúbida, pois o mesiás sería alguén quen non coñecerían a súa orixe, en troques, Xesús sábase que ven da Galilea, e de aí nada bo pode vir.
E agora ven o centro da mensaxe, no templo onde se manifesta a presenza do Deus de Abrahám, nas festividades, nun momento álxido, di o evanxeo, Xesús berra. Creo que é unha chamada á nosa imaxinación. Xesúis berra. E o seu berro é para manifestar que el procede de Deus, a quen non coñecedes. A súa procedencia está no mesmo Deus da Alianza, que libera e se manifesta na peregrinación dun pobo errante que sen luz e guieiros, pode esnafrarse e perderse.
Se les atentamente verás que o querían amarrar, pero non chegara a súa hora. Esta expresión é o segundo que hoxe quero comentar. A hora. Lembras as vodas de Caná? Non chegou a miña hora dille Xesús á súa Nai, pois quédate con esa palabra. Estase preparando a hora da glorificación, de dar gloria ao Pai como vos comentaba aí atrás. Dar glora a quen o ten enviado, de onde procede, de quen recibe o mandato.
Sabes que Xesús deixa en evidancia as nosas incongruencias e fai incómodo ás veces que nos decatemos de que os nosos intereses non son os mesmos que pide deus á nosa vida. Ás veces queremos que Deus sexa descoñecido, telo de man, pero que non moleste moito, pero meus amigos, o Misterio da Encarnación é o que ten, que nos fai a Deus accesible, pois a luz vaise expallando polo noso corazón e pecharlle a porta deixa as nosas vidas pechado nas tebras. De Xesús podemos dicir de que sabemos de quen ven sendo.
Bo día a todos e todas